Σήμερα, Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου, η Ιταλία ξύπνησε μ’ ένα ιστορικό ορόσημο που ανατρέπει δεκαετίες πολιτικής αβεβαιότητας και κυβερνητικής αστάθειας.
Η Τζόρτζια Μελόνι συμπληρώνει 1.413 ημέρες στο τιμόνι της χώρας, ξεπερνώντας την κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και γίνεται πλέον η μακροβιότερη πρωθυπουργός στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Για μια χώρα που παραδοσιακά άλλαζε κυβερνήσεις με την ίδια ευκολία που αλλάζουν οι εποχές του χρόνου, η επίδοση αυτή αγγίζει τα όρια του πολιτικού θαύματος και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όταν η Μελόνι πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του Παλάτσο Κίτζι, οι Κασσάνδρες της ευρωπαϊκής Αριστεράς και των συστημικών μέσων έσπευσαν να της δώσουν «ημερομηνία λήξης» λίγων μηνών.
Η πραγματικότητα, όμως, διέψευσε παταγωδώς τις ιδεολογικές τους προκαταλήψεις. Πολλοί την υποτίμησαν, μπερδεύοντας το μικρό σωματικό της ανάστημα με το πολιτικό της εκτόπισμα. Η γυναίκα αυτή απέδειξε ότι διαθέτει ατσάλινο χαρακτήρα, αξιοπρέπεια και, πάνω απ’ όλα, εθνική συνέπεια.
Διαχείριση κρίσεων
Η Μελόνι δεν κυβερνά σε συνθήκες πολιτικής νηνεμίας. Αντιθέτως, κλήθηκε να διαχειριστεί τις πιο βαθιές διεθνείς, γεωπολιτικές και οικονομικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών. Κι όμως, κάτω από τη δική της στιβαρή ηγεσία, η Ιταλία απολαμβάνει σήμερα μια πρωτόγνωρη πολιτική σταθερότητα, η οποία μέχρι πρότινος φάνταζε άπιαστη ουτοπία.
Η συντηρητική παράταξη στη γειτονική χώρα απέδειξε στην πράξη ότι η ιδεολογική καθαρότητα μπορεί να συμβαδίσει απόλυτα με την κυβερνητική σοβαρότητα και τον ρεαλισμό. Κλειδί σε αυτή την ιστορική πορεία υπήρξε η στρατηγική της απόφαση να στρέψει το κόμμα προς το πολιτικό Κέντρο και τη θεσμική υπευθυνότητα.
Επιλέγοντας τον ρεαλισμό, η Μελόνι εγκατέλειψε σταδιακά τις δογματικές θέσεις του πολιτικού της μέντορα, Τζόρτζιο Αλμιράντε, ιδρυτή και εμβληματικού αρχηγού του μεταπολεμικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος. Αυτή η ιδεολογική μετατόπιση δεν έγινε χωρίς κόστος, καθώς οδήγησε στην αποχώρηση αρκετών παραδοσιακών συνοδοιπόρων της από τα Αδέλφια της Ιταλίας. Ωστόσο, η επιλογή της να θυσιάσει τις εσωκομματικές ισορροπίες για χάρη της κυβερνησιμότητας τη δικαίωσε πλήρως, μετατρέποντάς την από αρχηγό μιας περιθωριακής παράταξης σε αξιόπιστη Ευρωπαία ηγέτιδα.
Η ευρωπαϊκή επιλογή
Η στροφή αυτή αντανακλάται ξεκάθαρα στην ισχυρή ευρωπαϊκή ταυτότητα που έχει οικοδομήσει. Αντί να διολισθήσει στον εύκολο και καταστροφικό ευρωσκεπτικισμό που χαρακτηρίζει άλλα δεξιά κινήματα, η Μελόνι επέλεξε να καταστήσει την Ιταλία πρωταγωνίστρια εντός των Βρυξελλών.
Διαχώρισε πλήρως τη θέση της από τον στείρο και θορυβώδη λαϊκισμό και απέδειξε ότι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων γίνεται πιο αποτελεσματικά μέσα από τη θεσμική σοβαρότητα και τις συμμαχίες στην καρδιά της Ευρώπης. Η στάση της απέναντι στις σύγχρονες γεωπολιτικές προκλήσεις αναδεικνύει αυτή την ωριμότητα. Η Ιταλίδα πρωθυπουργός κράτησε σαφείς αποστάσεις από τον απομονωτισμό και τον απρόβλεπτο λαϊκισμό του Ντόναλντ Τραμπ, αρνούμενη να ταυτιστεί με μια πολιτική που κλονίζει τις διατλαντικές σχέσεις.
Παράλληλα, η Μελόνι επέδειξε υποδειγματική αποφασιστικότητα απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα. Στάθηκε αμετακίνητα στο πλευρό της Ουκρανίας και της Δύσης, καταδικάζοντας απερίφραστα το αυταρχικό καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν. Με τον τρόπο αυτό, απέκρουσε τις κατηγορίες των αντιπάλων της και απέδειξε ότι η ευρωπαϊκή της πίστη δεν είναι καιροσκοπική, αλλά βαθιά στρατηγική επιλογή.
Η οικονομική αξιοπιστία
Τα αποτελέσματα αυτής της υπεύθυνης στάσης είναι ήδη ορατά στις διεθνείς αγορές. Σε πρόσφατο δημοσίευμά τους, οι «Financial Times» επεσήμαναν ότι οι ξένοι επενδυτές μετατοπίζουν πλέον μαζικά το ενδιαφέρον και τα κεφάλαιά τους από την ασταθή Γαλλία προς την Ιταλία, επιβραβεύοντας τη Ρώμη για τη δημοσιονομική της πειθαρχία και την κυβερνητική της προβλεψιμότητα. Μάλιστα, διεθνείς αναλυτές αναρωτιούνται πλέον ανοιχτά αν η Μελόνι εξελίσσεται σε μια «Ιταλίδα Μέρκελ» για την ευρωπαϊκή οικονομία, αποτελώντας τον νέο πυλώνα σταθερότητας στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης.
Ασφαλώς, το να κυβερνά κανείς για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν σημαίνει ότι δεν κάνει λάθη. Η Μελόνι δεν διεκδικεί το αλάθητο· είναι μια ανθρώπινη, ρεαλιστική προσωπικότητα που ξέρει να προσαρμόζει την τακτική της χωρίς, όμως, να ξεπουλά την ταυτότητα και τις αξίες της. Αυτή η ισορροπία μεταξύ μεταρρυθμιστικού ρεαλισμού και πατριωτικής συνέπειας είναι που την κρατά στην κορυφή και της επιτρέπει να κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Το μάθημα για την Ελλάδα
Για την ελληνική Κεντροδεξιά, το παράδειγμα της Ρώμης αποτελεί έναν πολύτιμο φάρο και έναν οδηγό για το μέλλον. Αποδεικνύει περίτρανα ότι η σταθερότητα, η σοβαρή δημοσιονομική διαχείριση, η απόρριψη του στείρου λαϊκισμού και η ακλόνητη προσήλωση στην ευρωπαϊκή προοπτική αποτελούν τη μοναδική ασφαλή συνταγή για την οικονομική ευημερία και τη διεθνή αξιοπιστία μιας χώρας.
Όσοι έσπευσαν να στοιχηματίσουν εναντίον της Τζόρτζια Μελόνι έχασαν πανηγυρικά. Το μεγαλύτερο λάθος στην πολιτική ήταν —και παραμένει— να υποτιμάς μια ηγέτιδα με καθαρή λαϊκή εντολή, σύγχρονο όραμα και ακλόνητη θέληση να αλλάξει τη μοίρα της πατρίδας της.
