Τι συμβαίνει τελικά τις τελευταίες ώρες στο Ιράν; Είναι ένα ερώτημα που πλανάται βαριά, χωρίς απάντηση όπως έχουμε συνηθίσει.
Μπορεί στην Ελλάδα η επικαιρότητα να στρέφεται σε ζητήματα που μας αφορούν άμεσα, όμως τα μάτια και η σκέψη πολλών παραμένουν καρφωμένα στην εξέγερση του ιρανικού λαού. Έναν λαό που βρίσκεται στους δρόμους, αντιμέτωπος με ένα θεοκρατικό, αυταρχικό καθεστώς, σε μια πραγματική εξέγερση.
Οι εικόνες που έφταναν μέχρι ένα σημείο ήταν σοκαριστικές: εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, φωνές, φωτιές, καταστολή. Και ξαφνικά, σιωπή. Στα social media κυκλοφορούν μόνο αποσπασματικές, θολές φωτογραφίες, σακούλες με νεκρούς, μαρτυρίες χωρίς επιβεβαίωση. Δεν υπάρχει καμία επίσημη πληροφόρηση. Οι αρχές είχαν διατάξει τη διακοπή του διαδικτύου. Το ίντερνετ κόπηκε. Και μαζί του κόπηκε και η εικόνα της πραγματικότητας.
Ζούμε σε μια ασύγχρονη εποχή, όπου έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε πολέμους σε ζωντανή μετάδοση. Η δική μας γενιά, η γενιά των σαραντάρηδων, δεν θα ξεχάσει ποτέ τον πρώτο πόλεμο που είδε σχεδόν ζωντανά: τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Τότε μας φαινόταν ασύλληπτο ότι βλέπαμε τον πόλεμο στις οθόνες μας. Σήμερα, το ασύλληπτο είναι το αντίθετο.
Μια εξέγερση απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς εξελίσσεται και εμείς δεν γνωρίζουμε ποιοι ζουν, ποιοι πέθαναν, τι πραγματικά συμβαίνει. Η διεθνής κοινότητα δεν έχει επίσημη πληροφόρηση και, χωρίς αυτή, δεν έχει ούτε ουσιαστική αντίδραση.
Και το ερώτημα μένει ανοιχτό: πώς αντιδράς απέναντι σε ένα καθεστώς που σβήνει το διαδίκτυο για να σβήσει την ίδια την αλήθεια;
