Η Ινδία μπορεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, όμως γεωπολιτικά «αγκυροβολεί» ολοένα και πιο σταθερά στην Ελλάδα.
Δεν πρόκειται για μια ρομαντική προσέγγιση περί «πολυπολικότητας», αλλά για μια ψυχρή στρατηγική ευθυγράμμιση. Ο χώρος από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό λειτουργεί πλέον ως ενιαίο πεδίο ανταγωνισμού για θαλάσσιες οδούς, ενέργεια και αμυντική τεχνολογία. Εκεί ακριβώς η «Σύνδεση με τη Δύση» του Νέου Δελχί συναντά τα ελληνικά συμφέροντα.
Η επίσκεψη του υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια (που ολοκληρώθηκε σήμερα 9 Φεβρουαρίου), και η υπογραφή του Προγράμματος Στρατιωτικής Συνεργασίας (MCP-2026) επισφραγίζουν αυτή τη σύγκλιση. Οι επαφές δεν περιορίστηκαν στη διπλωματία. Αφορούσαν συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία, με έμφαση σε συμπαραγωγές και καινοτομία. Η Ινδία επιδιώκει μεθοδικά διαφοροποίηση προμηθευτών και τεχνολογική αυτονομία. Η Ελλάδα, με πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και αυξανόμενο αποτύπωμα σε συστήματα επιτήρησης και anti-drone, μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος κόμβος.
Στην καρδιά της στρατηγικής σύγκλισης βρίσκεται ο διάδρομος IMEC (Ινδία-Μέση Ανατολή-Ευρώπη). Ο IMEC δεν είναι απλώς ένας εμπορικός σχεδιασμός. Αναλύσεις του Brookings Institution και του Center for Strategic and International Studies τον χαρακτηρίζουν ως το πιο φιλόδοξο και στρατηγικά κρίσιμο δυτικό γεωοικονομικό αντίβαρο στην κινεζική πρωτοβουλία «Belt and Road». Η φιλοσοφία του είναι απλή: συνδεσιμότητα με ασφάλεια και πολιτική ευθυγράμμιση.
Για την Ελλάδα, το στοίχημα είναι σαφές: λιμένες, logistics, σιδηροδρομικές διασυνδέσεις και –κυρίως– θωράκιση των θαλάσσιων γραμμών. Η γεωγραφία από μόνη της δεν αρκεί, πρέπει να μετατραπεί σε θεσμικά κατοχυρωμένο πλεονέκτημα.
Η αντίθεση με την Άγκυρα είναι δομική. Η Τουρκία, βλέποντας ότι δεν εντάσσεται στον βασικό σχεδιασμό του IMEC, προωθεί επιθετικά τον «Development Road» μέσω Ιράκ, επιχειρώντας να ανακατευθύνει ροές, καθώς η Άγκυρα δεν επιδιώκει απλώς συνδεσιμότητα, αλλά έλεγχο των ροών και στρατηγική επιρροή. Με απλά λόγια, η Τουρκία θέλει να είναι ο διακόπτης!
Το άτυπο «Μεσογειακό Quad»
Η Ελλάδα ήδη διαθέτει βαθιά στρατηγική σχέση με το Ισραήλ. Η προσθήκη της Ινδίας δημιουργεί προϋποθέσεις για ένα άτυπο γεωστρατηγικό σχήμα «Quad» (σύντμηση του Quadrilateral Security Dialogue - Τετραμερής Διάλογος για την Ασφάλεια, που είναι ένα από τα πιο «αγαπημένα» ακρωνύμια στη σύγχρονη γεωπολιτική), στην Ανατολική Μεσόγειο, με τη συμμετοχή –εκτός Ελλάδας, Ισραήλ και Ινδίας– και της Κύπρου. Η λογική είναι ρεαλιστική: Ο IMEC δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς θαλάσσια ασφάλεια, κυβερνοάμυνα και προστασία από ασύμμετρες απειλές.
Η επικείμενη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 19 Φεβρουαρίου, με αιχμή την τεχνητή νοημοσύνη, προσθέτει το τεχνολογικό βάθος. Η Ινδία είναι παγκόσμια δύναμη στην ψηφιακή αρχιτεκτονική. Η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει ευρωπαϊκό κόμβο εφαρμογής.
Στον σκληρό πυρήνα της εξίσωσης βρίσκεται η στρατηγική σύμπλευση Άγκυρας-Ισλαμαμπάντ. Η Τουρκία εξοπλίζει το Πακιστάν με κορβέτες MILGEM και UAV Bayraktar, ενισχύοντας τις δυνατότητες μιας χώρας που βρίσκεται σε μόνιμη αντιπαράθεση με την Ινδία. Αναλύσεις του Observer Research Foundation και του Manohar Parrikar Institute for Defence Studies and Analyses καταγράφουν την Τουρκία να λειτουργεί ως ο «χορηγός» του πακιστανικού αναθεωρητισμού, ακριβώς όπως το Πακιστάν στηρίζει τον τουρκικό νεοοθωμανισμό στην Ανατολική Μεσόγειο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσφατη παρεμπόδιση από την Τουρκία της διέλευσης ινδικού αμυντικού υλικού μέσω του εναέριου χώρου της, που επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη γεωγραφία της ως εργαλείο εκβιασμού.
Η Αθήνα δεν πρέπει να επενδύει σε ευχολόγια. Πρέπει να επενδύει σε διαδρόμους, τεχνολογία και στρατηγικές ευθυγραμμίσεις. Η Ινδία δεν είναι απλώς μια δύναμη «μακριά» μας... Είναι κρίσιμος παίκτης στην ανατολική πλευρά της δικής μας σκακιέρας και στην εποχή των γεωοικονομικών διαδρόμων οι αποστάσεις δεν μετριούνται σε μίλια, αλλά σε ευθυγραμμίσεις συμφερόντων!
