Μερικές σκέψεις (ενός μη ειδικού) για τη συμφωνία των ΗΠΑ με το καθεστώς του Ιράν.
Εάν υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ είναι ειλικρινής και το καθεστώς του Ιράν ψεύδεται, πρόκειται για παράταση της εκεχειρίας και μια συμφωνία για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, με την ελπίδα ότι αυτή θα ανοίξει τον δρόμο των διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά, υπό την προϋπόθεση της άρσης των κυρώσεων.
Επί της ουσίας, το ιρανικό καθεστώς κερδίζει χρόνο και «ανάσες» για να ανασυνταχθεί ώστε να συνεχίσει να συντονίζει και να κατευθύνει τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τους Χούθι, καθώς και να έχει λόγο στον Λίβανο.
Αναμφίβολα, οι 13.000 επιθέσεις εναντίον των στρατιωτικών υποδομών του Ιράν δεν είναι ασήμαντες, αλλά είναι σημαντική και η «σιωπή» για τη θανάτωση 42.000 αντιφρονούντων από το τυραννικό καθεστώς.
Εν ολίγοις, είναι υπερβολική η άποψη ότι το ιρανικό καθεστώς βγαίνει ενισχυμένο. Ωστόσο είναι ανησυχητικό ότι οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν τον έλεγχο, όπως φάνηκε με το κλείσιμο των Στενών, παρά τη συμφωνία.
Αυτό ενέχει τον κίνδυνο το καθεστώς να γίνει πιο επικίνδυνο για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Σε γενικές γραμμές, οι προοπτικές λόγω των διαφορετικών ερμηνειών για τη συμφωνία από τις δύο πλευρές, δεν συνιστούν λόγο ευφορίας.
