ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία κι έχουν τον ίδιο αντίπαλο.
Ακούγοντας τη Ρένα Δούρου να μιλά για «πατριαρχικό λόγο» και «φαλλοκρατικές συμπεριφορές» στο Κοινοβούλιο, σχεδόν παράλληλα με τελευταίο σχετικό ξέσπασμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο «Κόκκινος Γάτος» είπε να κάνει μια βόλτα από την Κουμουνδούρου.
Πώς και γιατί, έτυχε ή πέτυχε, ρώτησε τις πηγές του. Υποψιασμένος γαρ, καθώς οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών αποτυπώνουν μια εικόνα που είναι δύσκολο να αγνοηθεί από τις δύο γυναίκες αρχηγούς στη Βουλή. Από τη μία η είσοδος της ΕΛΑΣ και της Ελπίδας στον πολιτικό ανταγωνισμό, δύο κόμματα τα οποία απευθύνονται στην ίδια εκλογική δεξαμενή, και από την άλλη το γεγονός ότι ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία: κάθε μονάδα που κερδίζει η μία πλευρά, τη χάνει σχεδόν αυτόματα η άλλη.
Σε ένα τέτοιο σκηνικό, η ρητορική περί «ενωτικού μετώπου» παύει να είναι απλώς πολιτική επιλογή και γίνεται όρος επιβίωσης για την Κουμουνδούρου. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ρένα Δούρου, μιλώντας για ανασυγκρότηση, επέλεξε να μην κλείσει την πόρτα στις συγκλίσεις με τις «υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις», μια διατύπωση αρκετά ευρεία ώστε να χωράει, τουλάχιστον ως πρόθεση, και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αλλωστε και οι δύο κυρίες της πολιτικής έχουν πλέον έναν κοινό αντίπαλο: τον Αλέξη Τσίπρα, από τον οποίο και οι δύο νιώθουν προδομένες.
Η Ρένα Δούρου είδε τον Αλέξη Τσίπρα να επιχειρεί να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να ιδρύει νέο προσωποπαγές κόμμα με τον ίδιο στην πόρτα να αποφασίζει ποιος θα μπει και ποιος όχι. Εμεινε εκτός ΕΛΑΣ, γιατί δεν δέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους να παραιτηθεί από βουλευτής και να περιμένει να αποφασίσει για την τύχη της ο πρώην πρωθυπουργός.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μπορεί να ισχυριστεί ότι έφυγε νωρίς. Εκανε το δικό της κόμμα, κατάφερε να μπει στη Βουλή και για ένα διάστημα ένιωσε την τύχη να την ευνοεί. Ομως, οι μέρες που η Πλεύση Ελευθερίας ήταν μόδα φαίνεται να έχουν περάσει. Πρέπει, λοιπόν, και αυτή να αναπροσαρμόσει τη στρατηγική της. Υπάρχει μια έκφραση ακριβώς για αυτού του είδους τις σχέσεις: «Ο εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου». Πόσο μάλλον όταν η λογική του μηδενικού αθροίσματος λειτουργεί ενισχυτικά σε αυτήν την επιλογή.
Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα κοινά σημεία, καθώς δύσκολα η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα δεχθεί να μοιραστεί αυτό που απολαμβάνει στην Πλεύση Ελευθερίας όπου είναι η απόλυτη κυρίαρχος. Σε επίπεδο ρητορικής, βέβαια, αντιλαμβάνεται ότι δεν θα πρέπει να απομονωθεί. Γιατί υπάρχει και μία ακόμη ατάκα που μπορεί να επιβεβαιωθεί εναλλακτικά: «Ο θάνατός σου, η ζωή μου». Ισχύει όταν η επιβίωση του ενός προϋποθέτει την υποχώρηση του άλλου.
Στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ-Πλεύσης Ελευθερίας η έκφραση αποκτά μια πρόσθετη, σχεδόν κυριολεκτική, σημασία: η πολιτική ανάκαμψη του ενός κόμματος περνά, στατιστικά, μέσα από την υποχώρηση του άλλου. Ενα «σύμφωνο συνεργασίας» ανάμεσά τους δεν θα ήταν λοιπόν συμμαχία δύο ανερχόμενων δυνάμεων, αλλά ανακωχή δύο πλευρών που παλεύουν για το ίδιο έδαφος.
Κοινό μέτωπο κατά Τσίπρα
Αν κάποια στιγμή η νύξη γίνει κάτι παραπάνω, το πιο πιθανό σενάριο δεν είναι κοινό ψηφοδέλτιο ή συγχώνευση, αλλά μια στενότερη, τακτικού χαρακτήρα, συνεννόηση, κοινές κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες, συντονισμός σε συγκεκριμένα ψηφίσματα ή εξεταστικές επιτροπές, και –το κυριότερο– κοινό μέτωπο απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει καλή θέληση εκατέρωθεν, αλλά αν οι δύο πλευρές μπορούν να αντιμετωπίσουν το κοινό τους εκλογικό πεδίο ως κάτι που μοιράζονται, αντί για κάτι που διεκδικεί η μία από την άλλη.
Μέχρι τότε, το βλέμμα της Δούρου προς την Κωνσταντοπούλου μοιάζει περισσότερο με στρατηγική αναγνώριση παρά με κάλεσμα συνεργασίας. Ξέρει ότι βρίσκεται απέναντι σε ένα κόμμα που επικοινωνεί με το δικό της. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, το να κλείνεις το μάτι κοστίζει πολύ λιγότερο από το να κλείνεις την πόρτα, όπως κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στην ΕΛΑΣ.
Νίκος καλεί Αλέξη
Για τα σενάρια παράκαμψης του θυμωμένου Νίκου από τον Χάρη Δούκα και τον Νίκο Παπανδρέου ο «Κόκκινος Γάτος» σάς έχει γράψει. Οπως και για την ιδέα στο περιβάλλον του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να καλέσει σε τηλεοπτική μονομαχία τον Αλέξη Τσίπρα.
Σας ενημερώνουμε ότι μετά την αερομαχία ΠΑΣΟΚ-ΕΛΑΣ για τα οικονομικά των δύο κομμάτων, το σενάριο αυτό αναζωπυρώθηκε στη Χαριλάου Τρικούπη. Συνεργάτες του αρχηγού πιστεύουν ότι ένα debate θα του έδινε την ευκαιρία να παίξει το χαρτί της αξιοπιστίας απέναντι σε έναν αντίπαλο με «παλιά προβλήματα».
Αποφάσεις με τηλεδιάσκεψη
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι το μόνο πρόβλημα του Νίκου Ανδρουλάκη και σίγουρα δεν είναι το μεγαλύτερο. Από την αρχή της ηγεσίας του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδειξε ότι δεν είναι ανοιχτός άνθρωπος. Προτίμησε να αποφασίζει μόνος με λίγους έμπιστους Πολλές φορές, μάλιστα, προχωρούσε σε ανακοινώσεις τηλεφωνικά ή σε τηλεδιασκέψεις. Οπως έγινε όταν ανακοίνωσε ότι ο Γιάννης Μανιάτης θα είναι επικεφαλής της ευρωομάδας του ΠΑΣΟΚ, παρότι ο Νίκος Παπανδρέου είχε εκλεγεί με περισσότερες ψήφους. Του το είπε ο Γιάννης Μανιάτης, αλλά το αυτί του αρχηγού δεν ίδρωσε. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι να χάνει συνεχώς υποστηρικτές και αυτό στην περίοδο που ξεκινά μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο λάθος.
Πού τα βρήκες, Αλέξη, τα λεφτά;
Ο «Κόκκινος Γάτος» ήταν από τους πρώτους που έθεσε θέμα των ακριβών παραγωγών και των εκδηλώσεων της ΕΛΑΣ. Ταξίδια, βίντεο και άλλα πολλά. Οπότε, αφού ξύπνησε και το ΠΑΣΟΚ, δικαιούται να επαναφέρει το θέμα, ώστε να είναι σαφές ποιος απαντά και ποιος υπεκφεύγει: πού τα βρήκες, Αλέξη, τα λεφτά; Ενας απολογισμός από τον Μάιο μέχρι σήμερα πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητος, ειδικά για έναν πολιτικό που θέλει να λέει ότι έχει το ηθικό πλεονέκτημα.
