Η σημερινή αποκάλυψη του Άδωνι Γεωργιάδη ότι η Μαρία Καρυστιανού περιλαμβάνεται στα ευρήματα του MedWatch και ελέγχεται, όπως και άλλοι γιατροί, για τις αναφορές στις ιατρικές δραστηριότητές της, ήρθε να προσθέσει ένα ακόμη παράδοξο σε μια πολιτική ιστορία που έχει αρχίσει να ξεφεύγει από την αρχική της εικόνα.
Ο υπουργός Υγείας ήταν σαφής. Ο έλεγχος δεν γίνεται εκδικητικά και τυχόν κυρώσεις δεν αποφασίζονται από τον ίδιο, αλλά από τα αρμόδια όργανα. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα θα κριθούν από τους γιατρούς και τους θεσμούς που έχουν αυτή την αρμοδιότητα.
Πολιτικά όμως, η υπόθεση έχει ενδιαφέρον. Διότι η πρόεδρος ενός κόμματος που εμφανίστηκε ως φορέας μιας νέας πολιτικής αντίληψης βρίσκεται πλέον να δίνει εξηγήσεις για την «κβαντική ιατρική», τη βιοανάδραση και τις σχετικές αναφορές στην επαγγελματική της δραστηριότητα. Και όταν ένα νέο πολιτικό εγχείρημα αρχίζει να συζητείται περισσότερο για αυτά παρά για τις προτάσεις του, κάτι έχει πάει στραβά.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν περιορίζεται εκεί.
Η«Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ξεκίνησε με εντυπωσιακές προσδοκίες. Οι πρώτες μετρήσεις την έφερναν κοντά στο 10%, ενώ η ίδια η Καρυστιανού είχε αποκτήσει μια ιδιαίτερα ισχυρή θέση στη δημοφιλία των πολιτικών προσώπων. Λίγους μήνες αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Η Metron Analysis την κατέγραψε από 10,4% στην εκτίμηση ψήφου, αρχικά στο 7,5% και πλέον στο 4,4%. Άλλες μετρήσεις κινούνται επίσης μεταξύ 3% και 5%.
Παράλληλα, ήρθαν οι αποχωρήσεις στελεχών και οι καταγγελίες για συγκεντρωτικό τρόπο λειτουργίας. Δεν είναι καταδικαστικές αποφάσεις, είναι όμως πολιτικά γεγονότα που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς. Όπως δεν περνά απαρατήρητη η δημόσια συζήτηση γύρω από τον ρόλο στενών συνεργατών της προέδρου.
Και μετά ήρθαν οι αντιφάσεις. Από τη συζήτηση ακόμη και για αυτοδυναμία, στην προαναγγελία ότι θα φύγει από την Ελλάδα αν το κόμμα δεν μπει στη Βουλή. Τόσο μεγάλη αισιοδοξία στην αρχή και τόσο δραματική έξοδος κινδύνου λίγο αργότερα.
Η σημερινή υπόθεση με το MedWatch δεν δημιούργησε αυτή την εικόνα. Απλώς την έκανε ακόμη πιο ευδιάκριτη.
Ένα κόμμα που ξεκίνησε με την υπόσχεση ότι θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η πολιτική χρειάζεται πρώτα να πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί τη δική του πολιτική διαδρομή. Μέχρι σήμερα, αντί για καθαρό στίγμα, προσφέρει αντιφάσεις, αποχωρήσεις, εξηγήσεις και τώρα μια συζήτηση για την «κβαντική ιατρική».
Και τελικά, η πιο δύσκολη εξίσωση για την «Ελπίδα» δεν είναι κβαντική. Είναι πολύ πιο απλή. Να εξηγήσει γιατί από την πολιτική προσδοκία έφτασε τόσο γρήγορα στην αγωνία για το 3%.
