Ξυλόλιο, βενζόλιο, μπάζωμα, χαμένα βαγόνια, παράνομο φορτίο και τώρα, υδραζίνη.
Η τραγωδία των Τεμπών φαντάζει πλέον από μόνη της ένα παράδοξο: όσο περισσότερα στοιχεία συγκεντρώνονται, τόσο περισσότερο μεγαλώνει ο… πειρασμός να αντικατασταθεί η έρευνα από τη «βεβαιότητα».
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Κάθε νέα χημική ουσία παρουσιάζεται σαν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ των κάθε λογής συνωμοσιολόγων και κάθε νέα υπόθεση σαν την οριστική εξήγηση. Αδιαφορώντας όμως για την οδύνη των οικείων και συγγενών των θυμάτων και για τη σαφή διάκριση: άλλο το «υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα» και άλλο το «εμείς βρήκαμε την απάντηση».
Η συνωμοσία του ξυλόλιου
Η περίπτωση του ξυλολίου είναι χαρακτηριστική. Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ πράγματι αναφέρθηκε σε «ίχνη ξυλολίου» και σημείωσε ότι η παρουσία διαφορετικών υπολειμμάτων αποτελεί ένδειξη ότι μπορεί να ενεπλάκησαν διαφορετικά καύσιμα.
Το ίδιο το πόρισμα, ωστόσο, δεν καταλήγει σε κανένα συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε η ύπαρξη συγκεκριμένου παράνομου φορτίου. Αυτό δηλαδή που «παπαγάλισαν» από την πρώτη στιγμή ακόμη και πολιτικοί αρχηγοί προκειμένου να πλήξουν την κυβέρνηση–μιλώντας έως και για… λαθρεμπόριο καυσίμων προς όφελος του πρωθυπουργού ή συγγενικών του προσώπων– και αδιαφορώντας για μία ακόμη φορά ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών και οικείων των νεκρών της τραγωδίας. Με άλλα λόγια, έστησαν –και στήνουν ακόμα– πολιτικές καριέρες στο «βρέθηκε ξυλόλιο, άρα το τρένο μετέφερε ξυλόλιο», το οποίο είναι ένα μεγαλειώδες ψέμα!
Κάπου εκεί, λοιπόν, ξεκινά και το πρόβλημα με την «αριστεία των συνωμοτών». Η λογική αντιστρέφεται και δεν ξεκινάμε πλέον από τα στοιχεία για να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Ξεκινάμε από το συμπέρασμα και αναζητούμε εκ των υστέρων το στοιχείο που θα το στηρίξει! Το ξυλόλιο έγινε «απόδειξη». Μετά, ήρθε το βενζόλιο. Φυσικά, το μπάζωμα. Υστερα, τα χαμένα βαγόνια. Και τώρα, εμφανίζεται η υδραζίνη! Κάτι που είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό για το πώς και πόσο εύκολα μπορεί μια υπόθεση να μετατραπεί τάχα σε «αλήθεια».
Διότι είναι η Μαρία Καρυστιανού που αναφέρθηκε στην υδραζίνη ως πιθανή εξήγηση για την πυρόσφαιρα, υποστηρίζοντας ότι η σύγκρουση ηλεκτρικών τρένων και τα έλαια σιλικόνης δεν αρκούν για να την εξηγήσουν. Μόνο που η κυρία Καρυστιανού πλέον ενεργεί και εκείνη ως νεόκοπη πολιτική αρχηγός.
Οι δικαστικές εξελίξεις και η ανάγκη για αποδείξεις
Η πρόσφατη παραπομπή του πρώην υφυπουργού, Χρήστου Τριαντόπουλου, στο Ειδικό Δικαστήριο και η δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Εφετείο της Λάρισας καταρρίπτουν κάθε αφήγημα περί κυβερνητικής συγκάλυψης για τα αίτια της τραγωδίας.
Είναι όμως πραγματικά αχρείαστες στην πορεία διερεύνησης της υπόθεσης οι θεωρίες συνωμοσίας και οι επιπόλαιοι ισχυρισμοί, οι οποίοι στο παρελθόν προκάλεσαν τον βαθύ διχασμό της κοινωνίας και ξύπνησαν πάθη από την κρίση και τις «πλατείες» της προηγούμενης δεκαετίας.
Δυστυχώς, η έρευνα κινδυνεύει ν’ αντικατασταθεί από μια τηλεοπτική μυθολογία που έχει (και) πολιτικά κίνητρα. Αλλά η τραγωδία των Τεμπών είναι μια εξίσου βαριά υπόθεση που απαιτεί να μην υπάρχουν υπερβολές. Υπάρχουν 57 νεκροί και οι οικογένειές τους δικαιούνται να ζητούν εξηγήσεις. Υπάρχουν οι (γνωστές) παθογένειες του σιδηροδρόμου, ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις και όχι πολιτικά κίνητρα, όπως αποδίδονται τάχα στην κυβέρνηση από την «αριστεία των συνωμοτών» για μία τραγωδία που συγκλόνισε και συγκλονίζει την Ελλάδα, αφού χάθηκαν 57 ψυχές.
Προφανώς, το ζητούμενο δεν είναι να υπερκεράσει η μία αφήγηση την άλλη. Να «κερδίσει» δηλαδή τις εντυπώσεις από το… μπάζωμα και το ξυλόλιο η υδραζίνη. Είναι να υπάρξουν οι αποδείξεις και αυτές να κερδίσουν οποιαδήποτε αφήγηση. Εως σήμερα –δυστυχώς για την «αριστεία των συνωμοτών», αλλά ευτυχώς για την κοινωνία που θρηνεί μαζί με τις οικογένειές τους τούς 57 νεκρούς– όλες αυτές οι θεωρίες έχουν καταρριφθεί με πάταγο…
Ένα ακόμη ρήγμα ανάμεσα στους συγγενείς των θυμάτων
Ενδεικτικό της τοξικότητας που υπάρχει και συντηρείται από την «αριστεία των συνωμοτών» είναι, λοιπόν, το πρόσφατο περιστατικό με την αναφορά Καρυστιανού στην υδραζίνη και την απάντηση Πλακιά.
Η κυρία Καρυστιανού υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη ουσία θα μπορούσε να συνδέεται με την πυρόσφαιρα και έθεσε εκ νέου το ερώτημα αν τα έλαια σιλικόνης και τα υλικά των τρένων επαρκούν για να εξηγήσουν το φαινόμενο.
Η απάντηση του κ. Πλακιά ωστόσο ήταν αιχμηρή: «Και ξαφνικά, μετά από 44 μήνες γεμάτους ξυλόλιο, μπήκε στη ζωή μας η υδραζίνη», έγραψε σε ανάρτησή του, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία του με τη συγκεκριμένη επιχειρηματολογία.
Το σχόλιο αυτό δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί μόνο ως ένα ακόμη επεισόδιο στη μακρά συζήτηση για τα αίτια της πυρόσφαιρας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το τραγικό δυστύχημα. Θα πρέπει να ερμηνευτεί και ως ένα ακόμη ρήγμα ανάμεσα στους συγγενείς και οικείους των θυμάτων που έχει προκαλέσει ακριβώς αυτή η τακτική της «αριστείας των συνωμοτών» για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.
Και δυστυχώς, σ’ αυτό το παιχνίδι έχει εισέλθει πλέον και η κυρία Καρυστιανού, από τη στιγμή που δρα ως πολιτική αρχηγός και όχι ως μητέρα ενός από τα 57 θύματα της τραγωδίας. Είναι κάτι που η ίδια επέλεξε και η ίδια είχε φροντίσει να το ξεκαθαρίσει από τη στιγμή που δημιούργησε το κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία…
