Η υπόθεση της Βάγιας Νέστορα δεν χωρά εύκολα σε ψυχρές περιγραφές.
Μια γυναίκα χάνει τη ζωή της μέσα στο ίδιο της το σπίτι, από μια εμπρηστική επίθεση που δεν έμοιαζε, μέχρι τη στιγμή που έγινε μοιραία, με τίποτα περισσότερο από ένα ακόμη «περιστατικό». Και όμως, πίσω από αυτό το γεγονός, μια οικογένεια διαλύεται ολοκληρωτικά.
Ο σύζυγός της, Παναγιώτης Νέστορας, μένει ξαφνικά χωρίς τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα του για 47 χρόνια. Η κόρη τους, Αφροδίτη Νέστορα, δεν θρηνεί απλώς μια μητέρα. Θρηνεί μια διπλή απώλεια που δεν χωρά στο μυαλό. Και κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς υπάρχει ένα παιδί που δεν έχει πια από πού να κρατηθεί. Ο εγγονός που είχε ήδη χάσει τη μητέρα του, τη Νικολέτα Νέστορα, το 2021, και τώρα χάνει και τη γιαγιά που είχε γίνει η δεύτερη μητέρα του. Δεν έχει μείνει τίποτα σταθερό γύρω του. Μόνο απουσίες που συσσωρεύονται.
Αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε από τη φωτιά. Η φωτιά ήταν το τέλος. Πριν από αυτήν, υπήρχε μια διαδρομή που όλοι λίγο πολύ αναγνωρίζουμε, αλλά συχνά προσπερνάμε. Τα «τρικάκια που δεν είναι και τίποτα». Οι στοχοποιήσεις που αντιμετωπίζονται σαν διαδικτυακός θόρυβος. Οι μπογιές σε σπίτια, οι φθορές, οι μικρές επιθέσεις που αφήνουν πίσω τους την αίσθηση ότι «έτσι είναι τα πράγματα». Και μετά, χωρίς να το καταλάβεις, αυτά τα μικρά γίνονται η κανονικότητα. Και η κανονικότητα αυτή κάποια στιγμή καίει άνθρωπο μέσα στο σπίτι του. Η βία φτάνει στη πόρτα μας.
Σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει περιθώριο για οτιδήποτε αόριστο. Υπάρχει ένα καθαρό αίτημα: να βρεθούν οι δράστες, να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη, χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς να χαθεί η σοβαρότητα της υπόθεσης μέσα στη ροή της επικαιρότητας.
Γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να συνηθίζει πως όλα αυτά «συμβαίνουν», τότε αλλάζει κάτι βαθύτερο. Δεν σοκάρει πια η πράξη. Σοκάρει μόνο το αποτέλεσμα.
Και εκεί ακριβώς γεννιέται ο φόβος. Όχι ως στιγμιαία αντίδραση, αλλά ως αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά εκτός ορίων.
Και τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από μια σιωπηλή, πεισματική άρνηση να γίνει αυτό αποδεκτό. Πάρτε το χαμπάρι λοιπόν. Δεν σας φοβόμαστε.
