Η τοξικότητα απειλεί την κοινωνία, τη συνοχή και τη σταθερότητα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης επενδύουν εκ νέου στον λαϊκισμό.
Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου που διοργανώθηκε από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και τον υφυπουργό Τύπου και κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, παρουσιάστηκαν τα στοιχεία μιας δημοσκόπησης σύμφωνα με τα οποία το 58% των ερωτηθέντων εξακολουθεί να πιστεύει στη θεωρία συνωμοσίας περί παράνομου φορτίου στην τραγωδία των Τεμπών.
Το στοιχείο αυτό δείχνει τι ακριβώς επιχειρήθηκε και πόσο επηρέασε και επηρεάζει τους πολίτες σε βαθμό που να δυσκολεύεται κάποιος να πείσει περί του αντιθέτου αφού αυτοί που το έριξαν στον δημόσιο λόγο είναι και αυτοί που ζητούν από τους άλλους να αποδείξουν ότι δεν υπήρχε κάτι τέτοιο.
Η αναφορά του Νίκου Πλακιά σε συνέντευξή του είναι χαρακτηριστική αφού αφορά την ίδια του την οικογένεια. Ο Νίκος Πλακιάς από την αρχή έχει ταχθεί απέναντι στην ξυλολιάδα και για αυτό βρέθηκε στο στόχαστρο των τρολ και των διαφόρων ανώνυμων και επώνυμων επικριτών όσων αντιτάχθηκαν στα fake news αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία εργαλειοποίησης και πολιτικής εκμετάλλευσης του πόνου των συγγενών.
«Έδωσα τεράστιο αγώνα για να εξηγήσω στη Σοφία, τη σύζυγό μου, ότι δεν υπήρχε κάτι στα τρένα. Την ίδια τη σύζυγό μου. Και τη νύφη μου και τον αδερφό μου» ανέφερε, προσθέτοντας πως «έδωσα τεράστιο αγώνα για να τους πείσω, αλλά πάντα, με στοιχεία, αποδείξεις, εικόνα και γραπτά», ενώ μίλησε για «αποπροσανατολισμό» που ξεκίνησε από τη δεύτερη, μετά το τραγικό δυστύχημα, ημέρα, όταν «ο κύριος Βελόπουλος πέταξε τη λέξη για την ύπαρξη ξυλολίου».
Ας σκεφτεί κάποιος όταν ο Νίκος Πλακιάς, ένας εκ των τραγικών γονιών, δυσκολεύθηκε να πείσει για αυτό που πιστεύει έχοντας στοιχεία πως μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει όλο αυτό που στήθηκε στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης από κάποιους που έστησαν πολιτικές καριέρες και αξιοποίησαν ένα αφήγημα για το πολιτικό μέλλον τους.
Η τοξικότητα είναι αυτό που αποτελεί εργαλείο για όσους αναζητούν πολιτικά σωσίβια σε μια περίοδο που η σταθερότητα είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη. Ουδείς υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δοθούν απαντήσεις και να αποδοθούν ευθύνες. Το αντίθετο. Γι’ αυτό πρέπει να γίνουν οι δίκες και να αναλάβει τον ρόλο της ο μοναδικός αρμόδιος που είναι η Δικαιοσύνη.
Ίσως αυτό το γεγονός, ότι η δίκη ξεκινάει, αρέσει-δεν αρέσει, έχει οδηγήσει την αντιπολίτευση στην αναζήτηση άλλων αφηγημάτων, όπως για παράδειγμα αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ και της δήθεν «κυβερνητικής πλειοψηφίας υποδίκων». Μια διαδικασία που, πέραν της πολιτικής… ανθρωποφαγίας, ανοίγει επικίνδυνους δρόμους για την πολιτική σκηνή του τόπου.
