Οι παραδοσιακές εκφράσεις του καθημερινού πολιτικού λεξιλογίου που αναφέρονται στην ελπίδα είναι μετρημένες στα δάχτυλα: «Η ελπίδα έρχεται», «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» και άλλες λιγότερο γνωστές.
Τώρα ήρθε να προστεθεί και μία ακόμα: «Η Ελπίδα… καθαρίζεται». Είναι μια νέα ιδιότητα της ελπίδας που προσέθεσε η Μαρία Καρυστιανού μετά την ανάρτησή της με την οποία επιχειρεί να επιβάλει την τάξη στο εσωτερικό χάος που επικρατεί στο κόμμα της μετά το κύμα παραιτήσεων και αποχωρήσεων. Η πολιτική άγνοια σε συνδυασμό με την αμετροέπεια που φαίνεται να διαπερνά τον νεογέννητο κομματικό σχηματισμό περιγράφεται σε μία περίληψη της ανάρτησής της, μόλις έξι λέξεων: «Αλλάζει η Ελπίδα, θα την καθαρίσω».
Μόλις ένα μήνα από την ίδρυσή της, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μετρούσε ήδη τις πρώτες αποχωρήσεις: ο πραγματογνώμονας στην υπόθεση των Τεμπών Βασίλης Κοκοτσάκης και ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους, ενώ ο TikToker Δημήτρης Σαββίδης πήρε επίσης ξεκάθαρες αποστάσεις. Στη συνέχεια, δύο μέλη της Περιφερειακής Οργάνωσης Πολιτών Κρήτης -ο Αχιλλέας Ρομπογιαννάκης από τις Μοίρες και η Αγγελική Λενακάκη από το Τυμπάκι- ανακοίνωσαν κι αυτοί την αποχώρησή τους, με αιχμές για τον τρόπο λειτουργίας του κινήματος σε κεντρικό επίπεδο.
Ο Κοκοτσάκης υποστήριξε ότι «δεν υπήρξε ποτέ συλλογική επεξεργασία για κανένα θέμα, όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης», και ότι «διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας», αποδίδοντας στην Καρυστιανού «την κύρια πολιτική ευθύνη». Ο Παπανικολάου υποστήριξε ότι το κόμμα έχει μετατραπεί σε «περίκλειστη παρέα με καθοδηγητές πρώην στελέχη της Νίκης, τα οποία δίνουν έναν τόνο ιδεολογικής και πνευματικής περιχαράκωσης».
Αρχικά (24 Ιουνίου) η Μ. Καρυστιανού αντέδρασε με μια ανάρτηση σε ύφος που, σύμφωνα με τη μέχρι τώρα πολιτική της συμπεριφορά, ήταν αναμενόμενο. Μίλησε για «λάσπη», «συκοφαντία» και «πρόθυμους» που επιχειρούν να πλήξουν την πορεία του κινήματος. Το κεντρικό επιχείρημά της ήτον το γνωστό: «Προσπαθούν να μας (δια)σπάσουν. Να σπείρουν τη διχόνοια. Ακολουθώντας τη γνωστή συνταγή: διαίρει και βασίλευε». Αναμενόμενη ήταν και η πλήρης απουσίας κάθε έννοιας αυτοκριτικής η οποία τη συνοδεύει αλλά και τη σημαδεύει από τότε που απέκλειε με διαπρύσιες εκφράσεις σε συνεντεύξεις της κάθε σχέδιο για μελλοντική εμπλοκή της στην πολιτική. Ουδέποτε, από την ημέρα που ανακοίνωσε την ίδρυσε του κόμματός της, έχει αναφερθεί σε αυτήν την κραυγαλέα αυτοδιάψευσή της. Απεναντίας μίλησε για σύγκρουση με το σύστημα που την πολεμά, η βολική μανιέρα στην καρδιά του «αντισυστημισμού»: «Κόντρα στον πόλεμο λοιπόν, συνεχίζουμε», είχε πει, υποστηρίζοντας ότι το «βολεμένο, διεφθαρμένο και υποκινούμενο σύστημα» επιχειρεί να πλήξει ένα «ζωντανό και ενεργό» κίνημα. Μέχρι που ήρθε και η δεύτερη παρέμβασή της (25 Ιουνίου), σκληρότερη είναι αλήθεια, η οποία όμως δεν προσέθεσε κάτι περισσότερο. Απεναντίαςκατόρθωσε να ενισχύσει και να επιβεβαιώσει όσαν της καταμαρτύρησαν οι αποχωρήσαντες. Και ήρθε και η τρίτη αντίδρασή της (27 Ιουνίου) που είναι και η πιο μακροσκελής, κάτι σαν ανάλυση των δύο προηγούμενων αλλά και με έξτρα μπόνους την εξαγγελία περί «καθαρισμού» της Ελπίδας.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση, αν και έχει εύκολη εξήγηση, είναι το γεγονός ότι έκανε λόγο για διαφθορά, αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων. Αυτολεξεί: «Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι». Με τον γνωστό λαϊκισμό και την τοξικότητα που τη διακρίνει από τότε που για πρώτη φορά διαισθάνθηκε το ιερό καθήκον να μετατρέψει τον συγκλονιστικό πόνο της σε πολιτική - κομματική καριέρα. Αρχικά ως αντιμητσοτακικό κύμα και μετά σε κραυγαλέα φιλοπουτινική παρουσία με σκοπό την είσοδο στο Κοινοβούλιο, κάτι που δεν αποκλείεται σύμφωνα με τις δημοσκοπικές καταγραφές. Όλα αυτά σε μια μικρή παράγραφο από το τελευταίο της μήνυμα: «Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν».
Η ολοένα και μεγαλύτερη συρρίκνωση της «Ελπίδας» της Μ. Καρυστιανού, αν το δει κανείς μαθηματικά, είναι ευθέως ανάλογη της δυναμικής που είχε η αλλαγή ιδιότητας: Από «μητέρα των Τεμπών» σε πολιτική περσόνα ιδιοκτήτρια κόμματος, κάτι που όσοι την επέλεξαν με το συναίσθημα δεν μπορούν να συγχωρήσουν εύκολα. Για να το κάνουν χρειάζεται συντήρηση του θυμού και της τοξικότητας. Αλλά πάνω από όλα χρειάζεται πειστική πολιτική πρόταση και όχι αυτοαναφορικές και απέραντες αοριστολογίες. Η οργανωτική δομή είναι το τελευταίο πράγμα που λείπει από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»…
