Με τη Σοφία Βούλτεψη να θυμίζει τα πεπραγμένα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και τη Μαριζέτα Αντωνοπούλου να προσπαθεί να μας πείσει ότι όλα ήταν περίπου… μια φυσιολογική πολιτική συνύπαρξη, ξεκίνησε ένα ωραίο πρωινό στο Action 24.
Αφορμή, φυσικά, η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι «δεν κυβέρνησα με τη Δεξιά». Κάπου εδώ, η ιστορική μνήμη άρχισε να δοκιμάζεται.
Η κυρία Αντωνοπούλου παραδέχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, σπεύδοντας, ωστόσο, να χαρακτηρίσει το κόμμα του ως «ένα πολύ μικρό, τίμιο, λαϊκό, δεξιό κόμμα». Τόσο τίμιο και τόσο λαϊκό, ώστε να του παραδοθεί το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με τον Καμμένο να έχει την ευκαιρία να παίξει τον ρόλο του… στρατηγού, όπως εύστοχα υπενθύμισε η Βούλτεψη.
Και όταν η βουλευτής της ΝΔ έθεσε το αυτονόητο ερώτημα για τη συνεργασία με την Ακροδεξιά, η απάντηση ήταν ότι η κυβέρνηση παρέμεινε κυβέρνηση Τσίπρα, επειδή η πολιτική γραμμή και τα περισσότερα νομοσχέδια ήταν του ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, συνεργαστήκαμε, κυβερνήσαμε μαζί, μοιράσαμε υπουργεία, αλλά μην το πείτε και πολύ δυνατά, γιατί χαλάει το αφήγημα.
Η Σοφία Βούλτεψη, πάντως, είχε κάθε λόγο να επιμένει στο προφανές: ο Αλέξης Τσίπρας κυβέρνησε με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, και μάλιστα επί χρόνια. Το να επιχειρεί κανείς σήμερα να παρουσιάσει αυτή τη συνεργασία ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια ή ως μια απολύτως συνηθισμένη πολιτική συμφωνία είναι, αν μη τι άλλο, μια ενδιαφέρουσα άσκηση πολιτικής αναδρομής.
Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν οι ΑΝΕΛ ήταν «μικρό κόμμα». Το ζήτημα είναι ότι ήταν το κόμμα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να κυβερνήσει. Και όσο κι αν προσπαθούν ορισμένοι να ξαναγράψουν την ιστορία με πιο βολικούς όρους, οι κυβερνητικές συνεργασίες δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος αποφάσισε εκ των υστέρων ότι δεν ταιριάζουν στο πολιτικό του αφήγημα.
Η Βούλτεψη, λοιπόν, έβαλε το δάχτυλο στην πληγή. Η Αντωνοπούλου μπορεί να επιμένει στον χαρακτηρισμό «τίμιο, λαϊκό, δεξιό κόμμα», αλλά η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησε μόνος του. Κυβέρνησε με τον Καμμένο. Και αυτό δεν αλλάζει ούτε με τηλεοπτικές εντάσεις ούτε με δημιουργική ανάγνωση της πολιτικής ιστορίας.
