Ο Γρηγόρης Δημητριάδης μίλησε στον Θανάση Λάλα για τα πάντα: τον ρόλο του στην κυβέρνηση, τη σχέση του με τον Κωνσταντίνο και τη Μαρίκα Μητσοτάκη, τα μελλοντικά του σχέδια.
Το «δωμάτιο της εξουσίας» ξεκλείδωσε ο Γρηγόρης Δημητριάδης αποκαλύπτοντας τη δική του εμπλοκή στην πολιτική σκηνή όσο εκείνος βρισκόταν στο Μέγαρο Μαξίμου ως γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού.
Περιγράφοντας στον Θανάση Λάλα τον ρόλο του ως back office, ως υποστηρικτικό του πρωθυπουργού δηλαδή, ξεκαθάρισε ότι στις δικές του αρμοδιότητες ήταν οι εισηγήσεις επί θεμάτων, οι αποφάσεις όμως βάραιναν άλλους. «Εχω ανάγκη να μιλήσω», είπε, για να ξεκαθαρίσει πως όσο βρισκόταν στη θέση εκείνη δεν ήταν δουλειά του να μιλά.
«Σήμερα ιδιωτεύω», τόνισε εξηγώντας γιατί μιλά τώρα. Εφιστά την προσοχή στο πολιτικό προσωπικό για υπαναχώρηση της χώρας σε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εκφράζοντας την ανησυχία του γι’ αυτό.
Καταδίκασε την «τυραννία» όπως τη χαρακτήρισε της πολιτικής ορθότητας σημειώνοντας πως υπάρχουν πράγματα τα οποία θα πρέπει να λέγονται καθαρά. «Εχω βαρεθεί να ακούω μπακαλιάρους», ανέφερε χαρακτηριστικά, αποδίδοντάς το μεταξύ άλλων στη «νοητική τεμπελιά». «Ο πολιτικός οδηγεί, αλλιώς πάει χαμένος», υποστήριξε.
Ακουμπώντας στην ουσία της πολιτικής, απέδωσε τις καθυστερήσεις υλοποίησης των δεσμεύσεων στην πολυπλοκότητα του συστήματος που δεν επιτρέπει να κινηθούν οι διοικούντες με τις απαιτούμενες ταχύτητες. «Αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, γίνεται μόνο μέσω της αποτελεσματικότητας», είπε και απέδωσε στις καθυστερήσεις τη στροφή πολιτών σε πιο απολυταρχικά πρόσωπα.
Εφερε δε το παράδειγμα του ΑΣΕΠ που χρειάζεται δυο τρία χρόνια για να ολοκληρώσει διαδικασίες προσλήψεις. «Οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, αλλά κόβονται», υπογράμμισε θυμίζοντας τη φράση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Στάθηκε ιδιαιτέρως στη σχέση του με τους Κωνσταντίνο και Μαρίκα Μητσοτάκη και στο πώς συνέβαλαν στη διαμόρφωσή του. «Με τη μαιευτική μέθοδο ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μου περνούσε πράγματα», εξομολογήθηκε. «Ηταν γνήσια φιλελεύθερος ως στάση ζωής», σημείωσε.
Ξεκαθάρισε ότι είναι Νεοδημοκράτης, θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία, θύμισε τη φράση του Αβέρωφ ότι «είναι το κόμμα των νοικοκυραίων». «Το καλό της παράταξης είναι και το καλό της πατρίδας». «Δεν βλέπω και άλλη λύση», συμπλήρωσε.
Υποστήριξε πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ορθώς αποχώρησε το 1993 διότι είχε δεσμευθεί και εκτίμησε πως αυτό λειτούργησε υπέρ του μέχρι τέλους.
Σε ό,τι αφορά τον ίδιο, είπε ότι η δουλειά του, μεταξύ άλλων, ήταν να φάει τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό. Συμπλήρωσε δε πως από την πρώτη μέρα στο Μέγαρο Μαξίμου προετοιμαζόταν για τη μέρα της αποχώρησής του. Απέφυγε δε να σχολιάσει τα πρόσωπα που στελέχωσαν το γραφείο του πρωθυπουργού στη συνέχεια.
Σε μια συνέντευξη που ξεπέρασε τα 200 λεπτά ο Γρηγόρης Δημητριάδης αναφέρθηκε στα πάντα:
Στο επεισόδιο με τον Βαγγέλη Μαρινάκη: Μεγαλώνω ένα παιδί και του εξήγησα ότι δεν χρησιμοποιούμε βία. Αλλά του είπα και κάτι άλλο: Παιδί μου, δεν θα επιτρέπεις σε κανέναν να σε δείρει. Εγώ δεν είμαι ο Ιησούς Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο. Δεν δέχομαι κανείς να με χτυπήσει. Με το κακό δεν συνομιλείς. Το ξεριζώνεις. Ολο το επεισόδιο ήταν οργανωμένο, ξεκίνησε να γίνει. Δεν το περίμενα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να μην υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τη γυναίκα μου. Και για να το ξεκαθαρίζουμε, εγώ δεν σκύβω.
Στον πρωθυπουργό: Στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τολμάς να πας απροετοίμαστος. Είναι τόσο καλός μαθητής, είναι τόσο τελειομανής που δεν του δίνεις μισή πληροφορία. Δεν το ξέρεις στο περίπου. Μου έμαθε να μην είμαι πρόχειρος και επίσης με δίδαξε αυτό που λένε στ’ αγγλικά «work ethic». Είναι ένας γνήσιος δουλευταράς.
Στον Αντώνη Σαμαρά: Με έχει τιμήσει με τη φιλία του. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ και θα το τιμάω όσο ζω. Ηταν πολύ καλός πρωθυπουργός. Αν ο Σαμαράς δεν βοηθούσε τον Μητσοτάκη στις εσωκομματικές, δεν θα κερδίζαμε. Εγώ αυτό το αναγνωρίζω και το αναγνωρίζω και δημόσια. Δεν νομίζω ότι αφορά εμένα αυτό που έκανε ο Σαμαράς (σ.σ.: την αίτησή του στον Αρειο Πάγο για τις υποκλοπές). Τον τιμώ και τον σέβομαι.
Στον Αλέξη Τσίπρα: Πιστεύω ότι ήταν ένας κακός πρωθυπουργός. Με ενοχλεί ως προς τον αμοραλισμό του. Δεν τον αισθάνομαι σαν πατριώτη. Παρουσιάζει τώρα κάτι καινούργιο ή πάει να μας πει ότι είναι κάτι καινούργιο. Νομίζω τον υποτιμάνε. Βλέπω έναν άνθρωπο που κάνει μια στρατηγική, η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη. Κάνει μια τοποθέτηση προϊόντος. Καθαρίζει την παλιά φουρνιά, αναγνωρίζει λάθη κι αμαρτίες. Πρώτη φορά δεν κάνει τακτική και κάνει στρατηγική.
Στον Νίκο Ανδρουλάκη: Εμένα ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να με βάλει φυλακή. Εχει μια εμμονή μαζί μου. Η οποία εν μέρει μπορεί να είναι υποκινούμενη από μια συγκεκριμένη διαπλοκή που όλοι φανταζόμαστε, αλλά κατά τ’ άλλα είναι και μια προσωπική εμμονή. Πιστεύω ότι είναι λίγος, είναι ρηχός. Εχει μια αμορφωσιά, η οποία δεν έχει να κάνει με το πανεπιστήμιο και με το πτυχίο. Και δεν μπορεί να «ανοίξει».
Στις υποκλοπές: Σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης υπήρξε το ίδιο ζήτημα (Predator-Pegasus). Εγώ ό,τι είχα να πω για το θέμα το είπα. Το μόνο που έπρεπε ήταν να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Κάποιος έπρεπε να την αναλάβει, έπρεπε να προχωρήσει η κυβέρνηση και δεν σκοπεύω να πω ποτέ τίποτα παραπάνω. Γιατί θα πρέπει να σεβαστώ το κράτος, τις μυστικές υπηρεσίες, την κυβέρνησή μου, την παράταξή μου. Εμένα η δουλειά μου είναι να προστατεύω όλα αυτά και όχι να κάνω κακό. Εχω πάει δύο φορές στη Βουλή (στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας) και μία φορά στον Αρειο Πάγο με την ιδιότητα του μάρτυρα. Πότε τελειώνει αυτό;
Στα μελλοντικά του σχέδια: Δεν έχω κάποια ατζέντα να πολιτευτώ. Δεν θα πολιτευτώ το 2027. Πιστεύω στον μαραθώνιο, δεν πιστεύω στο σπριντ. Δεν κοιτάζω το 2027. Το 2027, θα βοηθήσω την παράταξή μου και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ να πάρει το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό.
