Πολυεπίπεδο γιατί, εκτός από το αυτονόητο, της απώλειας ενός νέου, 54χρονου δημοφιλούς τραγουδιστή και αξιαγάπητου εκκεντρικού performer, ξεγυμνώνει την υποκρισία και την… ουδετερότητά μας ως κοινωνία και ως πολιτεία.
Πολλές φορές, τη μία στιγμή, στις… πιο νεανικές παρέες μου τραγούδησα τον… νταλκά μου –τον όποιο νταλκά– με τα τραγούδια του και κατέληγα να… «ανήκω σε εμένα» και την άλλη χλεύαζα εξυπνακίστικα την εκκεντρικότητά του, αντιμετωπίζοντάς τον ως τον γραφικό, εξαρτώμενο από ουσίες και χλιδή, τραγουδιστή της πίστας. Τον… ιδιόμορφο φολκλόρ σταρ. Πότε σκυλάς, πότε ροκάς… Εγώ και τόσοι άλλοι «φανατικοί» της ποιότητας… Πάντα γελαστοί και γελασμένοι!
Και ήρθαν οι κόκκινες καρέκλες στον διαγωνισμό μουσικών ταλέντων «The Voice». Ο Μαζωνάκης coach; Πόση υποκουλτούρα πια;
Ο Μαζωνάκης, όμως, αποδείχτηκε ένας ευγενής, τρυφερός, ευαίσθητος και εμπνευσμένος δάσκαλος για όλα εκείνα τα παιδιά που κυνηγούσαν το δικό τους όνειρο. Και να το πρώτο ράπισμα στην απολυτότητα του κουλτουριάρη και στα κουτάκια μιας κοινωνίας που με ευκολία κατατάσσει, προσκυνά και εξορίζει…
Με τη μοναχικότητα –που κατέληξε μοναξιά, μαζί με την ευαισθησία που έγινε ευαλωτότητα– της ζωής του και ειδικά με το τέλος του, νεκρός σε ένα φερόμενο ιατρείο-έμβλημα ενός κόσμου που αναζητεί ελιξίρια νεότητας και βιτρίνας, όπου προφανώς καταφεύγουν επώνυμοι και ανώνυμοι του πλούτου, τα ρετιρέ του image, ακόμη κι αν έχουν υψοφοβία, ο Μαζωνάκης τράβηξε και το τελευταίο φύλλο συκής αυτής της κοινωνίας.
Και τότε βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι που είχαν φυλάξει μέσα τους ένα τραγούδι, μια φράση, έναν μικρούλη δικό τους Μαζωνάκη. Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω… Και να που εντοπίσαμε και ονοματίσαμε και την παρανομία του ιατρείου που χρόνια ολόκληρα μας έπαιζε κρυφτούλι και στείλαμε τους γιατρούς, που ένας Θεός ξέρει σε ποιον και σε τι ορκίστηκαν, στη Δικαιοσύνη.
«Στον Θρόνο του Ξέρξη» και στην πίστα της «Παριζιάνας»
Η ταινία μικρού μήκους «Στον Θρόνο του Ξέρξη» της Εύης Καλογηροπούλου γυρίστηκε το 2021, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μαζωνάκη, και είχε κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στην 61η Semaine de la Critique του Φεστιβάλ Καννών, όπου απέσπασε το Βραβείο Canal, ενώ στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Πρόκειται για μία ταινία με συμπυκνωμένα μηνύματα για την έλλειψη επαφής, την καταστολή και τη μηχανοποίηση των ανθρώπων, τους περιορισμούς της έκφρασης και της επικοινωνίας, με αινιγματικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, μέσω της ταινίας, επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Από το Πέραμα και τη ναυπηγοεπισκευαστική, όπου δούλευε ο πατέρας του. Η πρώτη εκδοχή, μάλιστα, της ταινίας της Καλογηροπούλου είχε τον τίτλο «Ανήκω σε μένα» και στην ιστορία κυριαρχεί η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής μεταξύ των εργατών, που έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες, κάτω από τη βαριά σκιά ενός πανταχού παρόντος, αλλά αόρατου ελεγκτικού μηχανισμού.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, ο παλαιότερος εργάτης και υπεύθυνος του ναυπηγείου, σε ρόλο αφηγητή, μία φορά τον μήνα κάνει τη διαδρομή από το Πέραμα στη Σαλαμίνα απέναντι. Τόσο ο ίδιος όσο και οι νέοι εργάτες κοιτάζουν μία το βουνό του Περάματος και μία τη Σαλαμίνα. Αγωνιούν και ονειρεύονται, όπως και τότε που ο Μαζωνάκης ξεκινούσε 15χρονο παιδί από τη Νίκαια για το δικό του όνειρο, το τραγούδι και τη σκηνή.
Βρίσκεται στην Πάτρα και την «Παριζιάνα», ένα εμβληματικό κέντρο της νυχτερινής ζωής, προθάλαμο για πολλά μεγάλα ονόματα της πίστας τη δεκαετία του 1980, με ιδιοκτήτη έναν επιχειρηματία bon viveur, με μπέσα αλλά και αστική ευγένεια, που σεβόταν τον καλλιτέχνη και τον πελάτη. Εκεί κάνει τη διαφορά και ο Μαζωνάκης. Ποιος είναι ο πιτσιρικάς με την ξεχωριστή φωνή; Το καλοκαίρι του 1992 τον ανακαλύπτει ο Μουρατίδης και η δισκογραφική εταιρεία PolyGram, ενώ το 1993 κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ. Το 1994 έρχεται ο δίσκος «Με τα μάτια να το λες» και ο Μαζώ γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Από ένα υπόγειο νεοελληνάδικο, χωρίς «φίρμες» στη μαρκίζα, κάπου στη Ζωοδόχου Πηγής, μετακομίζει στις μεγάλες πίστες και παίρνει τα σκήπτρα του σταρ της ελληνικής νύχτας.
Έζησε στα άκρα τη δόξα του, τους θαυμαστές του, αλλά και τη μοναξιά του, χωρίς να προσπαθήσει να χωρέσει στην εικόνα που περίμεναν οι άλλοι από αυτόν. Προκαλούσε σχόλια και συζητήσεις για τις εμφανίσεις του, τα ρούχα του, τις επιλογές του, τη θεατρικότητα και την εκκεντρικότητά του. Κάποια στιγμή, όμως, σχεδόν όλοι, θαυμαστές και επικριτές, σταμάτησαν να σχολιάζουν και αποδέχτηκαν ότι ο Μαζωνάκης δεν ήταν ένας γραφικός τραγουδιστής της νύχτας, αλλά η απόλυτη προσωπικότητα.
Δεν προσπάθησε να γίνει διάδοχος κάποιου μεγάλου καλλιτέχνη. Έγινε ο ίδιος, ο Μαζώ. Καλός, κακός, έγινε ο ίδιος. Δούλεψε σκληρά για το νυχτοκάματο, πειραματίστηκε, συνεργάστηκε με τη νεότερη γενιά και ακολούθησε μία διαδρομή διαρκούς αναζήτησης. Όταν, όμως, τον ακούσεις ή δεις τη σκιά του στη σκηνή, δεν θα τον μπερδέψεις με κάποιον άλλον…
Το τέλος και τα επικίνδυνα «δήθεν»
Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη… ξεσκέπασε μία ακόμη υποκρισία. Μόνος και πληγωμένος από τη στάση και τη συμπεριφορά δικών του ανθρώπων, αδύναμος και όμηρος των εξαρτήσεων ενδεχομένως, απευθύνεται στο… περιβόητο ιατρείο της Καρνεάδου, αναζητώντας «ιατρική» λύση για να αισθανθεί καλύτερα. Πιο δυνατός για να βγάλει πέρα και τη μεγάλη συναυλία για τα 33 χρόνια της μουσικής πορείας του στην Τεχνόπολη. Σε ένα από αυτά που «πωλούσαν» επιστημοσύνη και μυστικοπάθεια για την… υψηλή κοινωνία, δίπλα στις φωτεινές ρεκλάμες των κέντρων μεσοθεραπείας, αντιγήρανσης, longevity, detox και wellness, με υποσχέσεις για «καθαρισμό» του αίματος, ενίσχυση της άμυνας, κυτταρική αναγέννηση και αιώνια νεότητα.
Η θεραπευτική πλασμαφαίρεση όμως δεν είναι «detox», αλλά μία σοβαρή εξωσωματική θεραπεία, η οποία χρησιμοποιείται σε συγκεκριμένα βαριά αιματολογικά, νευρολογικά και αυτοάνοσα νοσήματα. Και ένα απλό ιατρείο δεν μετατρέπεται σε κλινική που αναλαμβάνει τέτοιες θεραπείες, οι οποίες απαιτούν ειδική άδεια, κατάλληλη νοσοκομειακή υποδομή, εκπαιδευμένο προσωπικό και συνεχή παρακολούθηση, επειδή γράφει «clinic» στην επιγραφή.
Σε ένα τέτοιο, όμως, βρέθηκε –προφανώς από επιλογή– ο Γιώργος Μαζωνάκης. Σε ένα ιατρείο που, όσες φορές ελέγχθηκε μετά από σχετικές καταγγελίες, ποτέ δεν βρέθηκε κάτι παράνομο. Τώρα, όμως, υπήρξε νεκρός. Κι αυτός ήταν ο Μαζώ. Τώρα θα διερευνηθούν τα πάντα, θα αλλάξει και το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας αντίστοιχων κέντρων και…
Πάλι σιγοτραγουδάω… Ανήκω σε εμένα… Μεγάλη κουβέντα τελικά.
