Η Eurovision υποτίθεται πως είναι μια γιορτή μουσικής. Όχι συνέδριο ακτιβιστών, ούτε δικαστήριο γεωπολιτικής.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια κάποιοι αποφάσισαν ότι ο διαγωνισμός πρέπει να λειτουργεί με πολιτικά πιστοποιητικά φρονημάτων. Στόχος τους και φέτος το Ισραήλ. Μποϊκοτάζ, γιουχαΐσματα, διαδηλώσεις «ευαισθησίας», καλλιτέχνες που απειλούσαν με αποχώρηση και ένας διαρκής ηθικός εκβιασμός προς όποιον δεν ακολουθούσε τη γραμμή τους.
Και μετά μίλησε ο κόσμος.
Για ακόμη μία φορά, το κοινό έδωσε μαζικά ψήφους στο Ισραήλ και γκρέμισε όλο το αφήγημα των επαγγελματιών αγανακτισμένων. Αυτό είναι που τους ενοχλεί περισσότερο. Όχι μόνο η συμμετοχή του Ισραήλ, αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο απλός κόσμος δεν υπακούει πλέον στις υποδείξεις τους. Όσο αυτοί φώναζαν στα social media και έξω από τις αρένες, εκατομμύρια τηλεθεατές έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Και τους εξέθεσαν.
Η υποκρισία τους είναι σχεδόν κωμική. Για το Ισραήλ ζητούν αποκλεισμό από τη Eurovision λες και πρόκειται για «εγκληματική εξαίρεση» της ανθρωπότητας. Για άλλες χώρες και απάνθρωπα καθεστώτα; Σιωπή. Δεν είδαμε αντίστοιχη υστερία για χώρες που καταπιέζουν γυναίκες, εκτελούν αντιφρονούντες ή σκοτώνουν τους ίδιους τους πολίτες τους. Δεν είδαμε καλλιτέχνες να απαιτούν αποκλεισμούς από Μουντιάλ ή διεθνείς διοργανώσεις όταν οι μουλάδες στο Ιράν έπνιγαν στο αίμα διαδηλώσεις. Εκεί ξαφνικά οι ευαισθησίες εξαφανίζονται. Γιατί; Επειδή η μόδα του ακτιβισμού επιλέγει πάντα «ασφαλείς» στόχους. Στο σύνθημα “United by Music” φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να προσθέσουν ένα “without the Jews”. Και αυτό θυμίζει σκοτεινές εποχές που η Ευρώπη υποτίθεται πως είχε αφήσει πίσω της. Σαν να επαναλαμβάνεται η ιστορία, αυτή τη φορά με πιο μοντέρνο λεξιλόγιο και πιο «ηθικό» προσωπείο.
Το πιο ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού. Οι Εβραίοι σε όλο τον κόσμο στάθηκαν δίπλα στο Ισραήλ χωρίς ντροπή και χωρίς μισόλογα. Υπήρξε μια αίσθηση κοινότητας, υπερηφάνειας και αλληλεγγύης που δύσκολα συναντάς σήμερα. Και είναι κάτι όμορφο. Ένας λαός που, όταν νιώθει ότι δέχεται συλλογική επίθεση, συσπειρώνεται αντί να αυτοδιαλύεται δημόσια. Μακάρι να υπήρχε λίγη από αυτή τη νοοτροπία και σε εμάς τους Έλληνες.
Τελικά, η Eurovision ανέδειξε έναν απρόσμενο νικητή πέρα από τα τραγούδια: την κοινή λογική. Γιατί όσο περισσότερο κάποιοι προσπαθούν να μετατρέψουν τα πάντα σε πολιτική κατήχηση και σε γενικευμένη σύγχυση, τόσο περισσότερο ο κόσμος τους γυρίζει την πλάτη.
Τέλος, μπορεί κανείς να αντιτίθεται στην πολιτική μιας χώρας. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Όμως ο πολιτισμός, και ειδικά η μουσική, δεν γνωρίζει σύνορα ούτε πολέμους. Η μουσική αγγίζει την ψυχή και οφείλουμε να υπερασπιστούμε τον οικουμενικό της χαρακτήρα, καθώς και τους καλλιτέχνες που ανεβαίνουν στη σκηνή της Eurovision για να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους — όχι την κυβέρνησή τους — και να μοιραστούν με όλους εμάς τη δουλειά, το ταλέντο και το συναίσθημά τους.
