Οριστικό είναι το ρήγμα της Κουμουνδούρου με τα μέχρι πρότινος κορυφαία στελέχη του κόμματος που έβαλαν πλώρη προς την ΕΛΑΣ.
Στον μικρόκοσμο της αριστερής πολιτικής σκηνής, που αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς, η εικόνα που εκπέμπει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει όλο και περισσότερο αποκομμένη από τη σκληρή πραγματικότητα, κάτι που αποτυπώνεται ανάγλυφα στους αριθμούς. Η Ρένα Δούρου σπεύδει να διακηρύξει με έπαρση πως η «νέα πορεία προς την προοδευτική κυβέρνηση έχει ήδη ξεκινήσει για την κοινωνία», την ίδια ακριβώς στιγμή που το κόμμα της καταγράφει ιστορικά χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και η κοινοβουλευτική του δύναμη συρρικνώνεται δραματικά.
Η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να βαφτιστεί το αδιέξοδο «νέα αρχή» συνιστά, για τους πολιτικούς παρατηρητές, μια πρωτοφανή άσκηση στρουθοκαμηλισμού. Με αισιοδοξία που αγγίζει τα όρια της παραμόρφωσης, η κ. Δούρου κάνει λόγο για συμπαγή Κοινοβουλευτική Ομάδα μόλις δέκα βουλευτών, υποστηρίζοντας πως οι αλλεπάλληλες δοκιμασίες και οι εσωκομματικές κρίσεις απλώς «ενδυνάμωσαν» τον χώρο.
Ωστόσο, πίσω από τα ηχηρά συνθήματα περί «σύγχρονης Ανανεωτικής, Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και τις επικλήσεις στην «κυβερνητική εμπειρία», αποκαλύπτεται ένας κομματικός μηχανισμός σε αποσύνθεση, που παλεύει απεγνωσμένα να κρατηθεί στην επιφάνεια. Η ηγετική ομάδα φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί, αγνοώντας πως η κοινωνία έχει αφήσει πίσω της τις ξεπερασμένες αγκυλώσεις και τις ίντριγκες της Κουμουνδούρου.
Οι κινήσεις διάσωσης
Σε αυτό το πλαίσιο, οι κινήσεις παρασκηνίου για τη διάσωση του κομματικού μηχανισμού δίνουν και παίρνουν. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρένα Δούρου, ο Παύλος Πολάκης και ο Νίκος Παππάς έχουν ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με ανεξάρτητους βουλευτές, όπως ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης, η Γιώτα Πούλου και η Κυριακή Μάλαμα, οι οποίοι είχαν αποχωρήσει την περίοδο Κασσελάκη.
Ωστόσο, το εγχείρημα προσκρούει στη ζοφερή πραγματικότητα και στο ερώτημα γιατί ένας ανεξάρτητος βουλευτής να επιστρέψει σε ένα πολιτικό όχημα που διολισθαίνει δημοσκοπικά και δείχνει να έχει χάσει οριστικά την κοινωνική δυναμική του.
Την ίδια στιγμή, οι εσωτερικές πληγές παραμένουν ανοιχτές. Η πρόσφατη διαγραφή της Νίνας Κασιμάτη, μετά την άρνησή της να αναλάβει κοινοβουλευτικό τομέα ευθύνης και τη σταδιακή αποστασιοποίησή της, επιβεβαιώνει πως η εσωστρέφεια είναι η μόνη σταθερά στον ΣΥΡΙΖΑ.
Παράλληλα, το αίτημα της Ρένας Δούρου προς την Ολγα Γεροβασίλη να παραδώσει τη θέση της αντιπροέδρου της Βουλής μετά την ανεξαρτητοποίησή της –με την παραίτηση να τοποθετείται χρονικά στα τέλη Αυγούστου– υπογραμμίζει το βάθος του ρήγματος με στελέχη που επί χρόνια αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του κόμματος και τώρα ερωτοτροπούν πολιτικά με το κόμμα Τσίπρα.
Ούτε με τη ΝΕΑΡ
Ακόμη και οι όποιες επαφές με τη Νέα Αριστερά διεξάγονται σε ναρκοθετημένο έδαφος, καθώς, για την ώρα, οι προσωπικές πικρίες και οι αγεφύρωτες προγραμματικές διαφωνίες καθιστούν το σενάριο της επανένωσης σχεδόν εξωπραγματικό.
Η προσπάθεια της Ρένας Δούρου να παρουσιάσει την αποψίλωση του κόμματος ως ευκαιρία ανανέωσης και την απομόνωση ως προοδευτική αιχμή φανερώνει βαθιά αδυναμία κατανόησης των πολιτικών συσχετισμών.
Ο «ιστορικός ρόλος» του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο επικαλείται η σημερινή ηγεσία, δεν υπηρετείται με ευχολόγια ούτε με την ανακύκλωση προσώπων που συνδέθηκαν με τις πιο σκοτεινές και πολωτικές στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος.
Οταν η πραγματικότητα διαψεύδει δραματικά τους σχεδιασμούς σου, το να επιμένεις πως η «νέα πορεία έχει ξεκινήσει» δεν συνιστά απλώς αισιοδοξία, αλλά επικίνδυνη… αυτοϊκανοποίηση, που απομακρύνει ακόμη περισσότερο το κόμμα από τους αριστερούς πολίτες.
