Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων –και πολιτικών (ονόματα δεν λέμε!)– που όταν συζητούν για το τι συμβαίνει στον κόσμο ξεκινούν κάθε πρόταση με το γνωστό ηθικό φωτοστέφανο: «Εγώ είμαι με τον άνθρωπο».

Το πρόβλημα είναι ότι, λίγες γραμμές πιο κάτω, καταλαβαίνεις πως όχι μόνο δεν τους ενδιαφέρει πραγματικά ο άνθρωπος ή ο συνάνθρωπος, αλλά ότι εκμεταλλεύονται ψυχρά, συμφεροντολογικά και συστηματικά τον ανθρώπινο πόνο.

Ο «άνθρωπος» που δήθεν υπερασπίζονται έζησε ή ζει ακόμη υπό τον απάνθρωπο και αυταρχικό ζυγό του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, του Βλαντίμιρ Πούτιν στη Ρωσία, των μουλάδων στο Ιράν, του μοναδικού και απόλυτου Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας από το 1949 ή –γιατί όχι– της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Ανθρωπισμός à la carte, με έντονη πολιτική ερυθρά απόχρωση και τεράστια υποκρισία. Για τον άνθρωπο στη Νιγηρία ή στο Σουδάν, ούτε λέξη. Η Αφρική παραμένει αόρατη. Δεν «πουλάει» ιδεολογικά.

Στη Βενεζουέλα του Μαδούρο, πάνω από 7 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια. Η φτώχεια άγγιξε το 80% του πληθυσμού, η αντιπολίτευση φυλακίζεται ή ζει στην εξορία. Παρ’ όλα αυτά, για τους «ανθρωπιστές» φταίει πάντα η Δύση. Ποτέ το καθεστώς.

Στην Κούβα, έξι δεκαετίες μονοκομματισμού, μηδενική ελευθερία Τύπου, χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Όμως εδώ η καταπίεση βαφτίζεται «ρομαντική αντίσταση» με έντονο εξωτισμό. Ζήτω ο Τσε, ζήτω ο Φιντέλ!

Στο Ιράν, οι μουλάδες εκτελούν αντιφρονούντες, « πνίγουν» γυναίκες, χρηματοδοτούν εδώ και δεκαετίες ισλαμιστικές οργανώσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Κι όμως, σιωπή. Ούτε πορείες, ούτε συνθήματα.

Το ίδιο και στην Τουρκία του Ερντογάν: λογοκρισία Τύπου, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, ανοιχτή στήριξη στη Χαμάς, μόνιμες απειλές κατά της Ελλάδας μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας». Διαδηλώσεις; Καμία.

Η Κίνα κρατά δεκάδες χιλιάδες Ουιγούρους σε στρατόπεδα «αναμόρφωσης». Η Βόρεια Κορέα είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης με πυρηνικά. Κι όμως, πάλι σιωπή.

Τελικά, δεν μιλάμε για αγάπη στον άνθρωπο. Μιλάμε για μίσος προς τη Δύση, τον δυτικό πολιτισμό, την ελευθερία και τη δημοκρατία, μεταμφιεσμένο σε ηθική ανωτερότητα. Αγαπούν ό,τι αντιδυτικό, όχι από ανθρωπισμό αλλά από μισανθρωπισμό, από κυνική και συμφεροντολογική εργαλειοποίηση. Γιατί όσοι δηλώνουν «με τον άνθρωπο», καταλήγουν να στηρίζουν τους χειρότερους δικτάτορες και φασίστες του πλανήτη, οι οποίοι προκαλούν πόνο, φτώχεια, καταστροφή και θάνατο.