Πλούσια η επικαιρότητα σε τίτλους με πρωταγωνιστές παιδιά και εφήβους… «Ανήλικοι μαχαίρωσαν ανήλικο», «Νύχτα τρόμου για δεκατετράχρονο… Ανήλικοι τον ξυλοκόπησαν», «Ομάδα ανηλίκων ξυλοκόπησε άγρια ζευγάρι».
Τελευταίο περιστατικό στις Σέρρες. Ένας 16χρονος κατηγορείται ότι ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου έναν 17χρονο…
«Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε», έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις. Και καθώς φαίνεται, τα παιδιά μας εθίζονται ολοένα και περισσότερο στην αποκρουστική μορφή της κοινωνίας, στο… τέρας που ελλοχεύει στην οικογένεια, στο σχολείο, στο διαδίκτυο.
Νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια στην εφηβεία, σε νυχτερινές καταδρομικές επιθέσεις, βανδαλίζουν, ληστεύουν, απειλούν, βιαιοπραγούν και σκοτώνουν.
Ένας 21χρονος σήμερα Γερμανοϊρανός, γνωστός με το ψευδώνυμο «Λευκή Τίγρη», που φέρεται ότι ως έφηβος χειραγωγούσε παιδιά σε όλο τον κόσμο και τα προέτρεπε να αυτοτραυματιστούν μέχρι θανάτου, δικάζεται αυτές τις ημέρες κεκλεισμένων των θυρών σε δικαστήριο του Αμβούργου.
Κατηγορείται για 204 αδικήματα, την περίοδο 2021-2023 σε βάρος περισσότερων από 30 παιδιών και εφήβων, μεταξύ 11 και 15 ετών, από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τις ΗΠΑ και τη Φινλανδία. Ο Γερμανοϊρανός στόχευε ψυχικά ασταθείς ανηλίκους μέσω κοινωνικών δικτύων και πλατφορμών, τους έκανε συναισθηματικά εξαρτημένους και τους προέτρεπε σε όλο και πιο δραστικές και επικίνδυνες ενέργειες.
Όσοι αρνούνταν εκβιάζονταν με τη δημοσίευση ηχογραφήσεων, ενώ φέρεται να παρενόχλησε ένα 13χρονο αγόρι από τις ΗΠΑ σε τέτοιο βαθμό, που το παιδί αυτοκτόνησε.
Και σίγουρα, η «Λευκή Τίγρη» δεν είναι και τόσο μακριά μας. Μπορεί να ταξιδέψει παντού…
«Όταν φτάνουν τα παιδιά σε ένα αστυνομικό τμήμα και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να συλληφθούν και να εξεταστούν σαν δράστες, δεν έχουν κατανοήσει καν το έγκλημα που έχουν διαπράξει», ανέφερε, τον Δεκέμβριο του 2023, η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Κωνσταντία Δημογλίδου, προσθέτοντας ότι «το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα… πρέπει να λύνεται μέσα στην οικογένεια ή ακόμη και μέσα στο σχολείο όπου το παιδί περνά πολλές ώρες».
Το περιβάλλον και τα ερεθίσματα για τα παιδιά χαρακτηρίζονται από μία υπερταχεία μετάδοση δεδομένων και πληροφορίας, που πολλές φορές αδυνατούν λόγω χρόνου και γνώσης να παρακολουθήσουν και να φιλτράρουν η οικογένεια και η σχολική κοινότητα, δομές οι οποίες έχουν εκχωρήσει –σε ένα μεγάλο βαθμό– στις οθόνες και στην ψηφιακή εποχή την ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή, όπως εξάλλου και ολόκληρη η κοινωνία.
Το 2020, μεσούσης της καραντίνας λόγω της πανδημίας COVID, σημειώθηκε αύξηση κατά 10% σε βίαιες συμπεριφορές σε βάρος παιδιών του δημοτικού και κατά 30% της εφηβικής παραβατικότητας, σε σύγκριση με το 2019. Ήταν τότε που η οθόνη ήταν το μόνο παράθυρο στον κόσμο και στη ζωή.
«Τέχνη» και «ψυχαγωγία», η βία
Η τραπ μουσική, τα βιντεοπαιχνίδια βίας, η λανθάνουσα ελευθεριότητα και η διαλυτική τάση των ορίων μέσα στην οικογένεια αναθρέφουν… δολοφονικά ένστικτα και διαμορφώνουν προσωπικότητες-θερμοκήπια για τη βία. Με ατροφικές παραφυάδες ενσυναίσθησης, με την υποκουλτούρα της μαγκιάς, στην οποία η βία δεν θεωρείται ντροπή, αλλά τίτλος τιμής, με έμβλημα τη γροθιά.
Οι παραγωγοί της σύγχρονης βιομηχανίας στη μουσική με την τραπ, στην ψυχαγωγία και την επικοινωνία με τα βίαια βιντεοπαιχνίδια και τα επικίνδυνα challenges έχουν καταφέρει να κάνουν δημοφιλή την εγκληματική συμπεριφορά. Εξοικειώνουν την κοινωνία και τον έφηβο με το πρόσωπο του τέρατος.
Άνθρωποι που αδυνατούν ή δεν προλαβαίνουν –λόγω των συνθηκών ζωής– να κάνουν δεύτερες σκέψεις ακολουθούν τυφλά τα σημεία των καιρών. Χειροκροτούν και συμβάλλουν στην αύξηση του τζίρου εκείνων που δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών τους. Επιτρέπουν με την ανοχή τους να γίνουν οι έμποροι βίας κοινωνικά πρότυπα και μόδα. Αποδέχονται την τραπ, τον θόρυβο που σκορπά αίμα, όπλα και τραμπουκισμό, ως είδος μουσικής.
Συμβάλλουν στην κανονικοποίηση του τύπου που ουρλιάζει για ναρκωτικά και κραυγάζει για μίσος. Δίνουν διαβατήριο «τέχνης» στο μανιφέστο του υποκόσμου να φθάσει στα 10χρονα παιδιά.
Ανοχή στα θλιβερά trends με βία στο TikTok, τα οποία ανεβάζουν νέα αγόρια, για να αποδείξουν πόσο άντρες είναι, και κορίτσια που προχωρούν σε βίαιες επιθέσεις για το τίποτα. Έτσι απλά, για επίδειξη δύναμης.
Γονείς και δάσκαλοι κουρασμένοι από τον ρυθμό της καθημερινότητας κρύβονται πίσω από τη φράση «άφησε το παιδί, δεν πειράζει… παιδί είναι» και δηλώνουν οπαδοί της μοντέρνας ανατροφής, που δεν δικαιολογεί τα όχι και τα μη.
Τα σχολεία πολύ συχνά μετατρέπονται σε χώρους ασυδοσίας ή άντρο καταστολής. Ξεχνούν να καλλιεργούν κρίσεις, αντιλήψεις και ευαισθησίες, μέσα από τα παράθυρα της γνώσης. Σιωπούν ή τιμωρούν, μέσα σε μια κοινωνία υποκριτικά «ευαίσθητη» κατά περίπτωση, να αντιδρά και να απειλεί με εξόντωση τον εκπαιδευτικό που θα επιχειρήσει να επιβάλει τάξη, φοβούμενη μη γίνει αντικείμενο κρίσης από τους επαγγελματίες προστάτες των «δικαιωμάτων». Δάσκαλοι και γονείς είτε φοβικοί είτε κατασταλτικοί στην έκρηξη και στον τσαμπουκά του εφήβου.
Καταλύτης σε αυτό το περιβάλλον όπου μεγαλώνουν τα παιδιά είναι η ψηφιακή εξοικείωση με τα βιντεοπαιχνίδια-προσομοιωτές δολοφονιών, όπου ο θάνατος είναι διασκέδαση. Ένα πλήκτρο, μία γροθιά... μέχρι την τελική πτώση.
Η ωμή αλήθεια στις Σέρρες
Το έγκλημα στις Σέρρες, με φερόμενο δράστη έναν 16χρονο που αφαίρεσε τη ζωή ενός συνομηλίκου του, δίνει μια ωμή καταγραφή της αλήθειας. Φέρεται να ζούσε σε ένα σπίτι χωρίς ρεύμα και νερό, με τους γονείς του να αντιμετωπίζουν ζητήματα εξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι έχασε τον πατέρα του πριν από λίγους μήνες και οι θείες του είχαν ζητήσει από τις Αρχές την επιμέλειά του, κάτι που δεν επιτεύχθηκε. Για τον ανήλικο που χτύπησε μέχρι θανάτου έναν 17χρονο, υπερασπιζόμενος τον… τίτλο ιδιοκτησίας της κοπέλας του, συντετριμμένη η μητέρα του δηλώνει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για το κακό.
«Αν φταίει ο γιος μου, να πληρώσει, να φυλακιστεί. Το παιδί το έχει καταλάβει, έχει μετανιώσει... Αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη, να δικαστώ εγώ αντί για το παιδί μου, γιατί ίσως να έπρεπε να είχα βάλει περισσότερα όρια», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Είναι βέβαιο ότι η κοινωνία πρέπει να καθίσει στο εδώλιο για κάθε ανήλικο θύτη και θύμα. Η κοινωνία –σε όλη τη δομική της πυραμίδα, από την πολιτεία, την οικογένεια και το σχολείο, μέχρι και τον τελευταίο πολίτη– καλείται να συνειδητοποιήσει το έγκλημα και να σωφρονιστεί.
