Κι έλεγα τόσες μέρες ποιος θα βρεθεί να συνδέσει τον Μητσοτάκη με τον πόλεμο, κι έλεγα τόσες μέρες ποιος θα πει –μέσες άκρες– πως ο πόλεμος ήρθε κουτί στον Μητσοτάκη για να γλιτώσει από την καθημερινότητα.
Πριν από μερικά χρόνια είχα διαβάσει στο Facebook ένα σχόλιο που μου είχε μείνει αξέχαστο. Κάποιος έγραφε με απόλυτη σοβαρότητα ότι σε μια επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη σε νησί του Ανατολικού Αιγαίου είχαν δέσει θαλάσσιες χελώνες για να τις δει από κοντά ο πρωθυπουργός. Θυμάμαι ότι είχα γελάσει πολύ, κι αυτό όχι μόνο γιατί η εικόνα ήταν σχεδόν σουρεαλιστική, αλλά κυρίως γιατί ο άνθρωπος που το έγραφε έδειχνε να το πιστεύει πραγματικά.
Χθες, ωστόσο, σκέφτηκα ξανά εκείνο το σχόλιο. Αφορμή ήταν μια δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κυρίου Γιώργου Καραμέρου, ο οποίος σχολιάζοντας την πολιτική συγκυρία ανέφερε ότι η αγκαλιά του Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν μια «αγκαλιά ανακούφισης». Η ερμηνεία που δόθηκε ήταν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτούργησε σαν μια πολιτική ανάσα για τις κυβερνήσεις, καθώς η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε από τα εσωτερικά προβλήματα στη διεθνή κρίση.
Ακούγοντας αυτήν τη σκέψη του κυρίου Καραμέρου δεν μπορούσα να μη θυμηθώ εκείνον τον ανώνυμο χρήστη. Γιατί, τελικά, αν κάποιος το τραβήξει λίγο παραπέρα, τι υπονοείται; Ότι ένας πόλεμος –μια τραγωδία με πραγματικά θύματα– λειτουργεί ως πολιτική σωτηρία για κυβερνήσεις; Ότι ξαφνικά τα εσωτερικά ζητήματα εξαφανίζονται επειδή υπάρχει μια διεθνής σύγκρουση;
Τέτοιες σκέψεις δεν διαφέρουν πολύ από τις πιο παράλογες θεωρίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτήν τη φορά δεν τις διατύπωσε ένας ανώνυμος σχολιαστής, αλλά ένας πολιτικός με διαδρομή. Πόσο κρίμα!
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στις δημοσκοπήσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος στο ερώτημα της καταλληλότητας για πρωθυπουργός. Γιατί τελικά η σοβαρότητα στη δημόσια συζήτηση δεν είναι αυτονόητη. Και όταν χάνεται, το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο και για τρεις και για όσες τετραετίες χρειαστεί ο τόπος.
