Σε λιγότερο από είκοσι ημέρες, στις 30 Ιουνίου θα συμπληρωθούν έντεκα ακριβώς χρόνια από το χρονικά και μόνο μακρινό ορόσημο της 30ής Ιουνίου 2015.
Ένα χρονικό ορόσημο που κανένας από εμάς που το ζήσαμε αλλά και όσους θα το διαβάσουν στις σελίδες της ιστορίας δεν πρόκειτε να ξεχάσουν ποτέ. Και αν αναρωτηθεί κανείς γιατί, καθώς μερικές φορές η μνήμη μας παιζεί παιχνίδια, επιτρέψτε μου να θυμήσω: ήταν η πρώτη φορά που η χώρα μας δεν ήταν συνεπής προς τις δανειακές της υποχρεώσεις.
Στις 30 Ιουνίου του 2015, η Ελλάδα δεν κατέβαλλε την δόση των €1,6 δις που όφειλε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στο πλαίσιο του προγράμματος δανειακής στήριξης που είχε λάβει. Ήταν η στιγμή που η Ελλάδα τέθηκε εκτός προγράμματος και μπήκε στο κλαμπ των χωρών –μεταξύ των οποίων και η Ζιμπάμπουε– με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δ.Ν.Τ.
Ο τότε υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Τσίπρα, ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, είχε απόλυτο δίκιο για ένα πράγμα. Όπως μας θύμησε το ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό», την ημέρα του δημοψηφίσματος, υπογράμμιζε πως «…αυτό έμεινε και θα μείνει στη μνήμη των ανθρώπων για πολύ καιρό…». Η πραγματικότητα απέδειξε πως όντως έμεινε, για εντελώς διαφορετικούς όμως λόγους από εκείνους που πίστευε...
Και είναι πραγματικά άξιο απορίας: πως όλος ο κόσμος ανησυχούσε και εμείς –η τότε ελληνική κυβέρνηση δηλαδή– χαμογελούσαμε και… πανηγυρίζαμε; Ο τότε υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, μαζί με άλλους αξιωματούχους του
Λευκού Οίκου, οι ομόλογοί τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και όλοι οι ηγέτες των χωρών αυτών, βρίσκονταν σε συνεχή επιφυλακή, επικοινωνούσαν και παρακολουθούσαν στενά την κατάσταση της οριακής κατάρρευσης στην οποία είχε περιέλθει η χώρα μας.
Αλήθεια, πως θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς τα λόγια του Προέδρου Ομπάμα ο οποίος σε συνέντευξη Τύπου μέσα στον Λευκό Οίκο μίλησε για σημαντική κρίση, για θέμα ενδιαφέροντος που παρακολουθούν και τους απασχολεί;
Υπάρχει κάποιος που δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τη δεινή κατάσταση στην οποία είχαμε περιέλθει και η οποία έκανε τους πάντες να ανησυχούν; Τους πάντες, πλην ημών βέβαια – των εγχώριων σωτήρων...
Όπως έχει καταγραφεί και ειπωθεί πολλάκις, το ελληνικό ζήτημα του Ιουνίου του 2015, αποτέλεσε την πιο σοβαρή κρίση στην ιστορία της ευρωζώνης. Μην ξεχνάμε, πως όλοι μιλάγαμε έως τότε για τις διαδικασίες ένταξης μια χώρας στο ευρώ, τους μηχανισμούς, τον τρόπο και τα προαπαιτούμενα που θα έπρεπε να πληρούνται. Ήταν η πρώτη φορά, που
αναζητήθηκε τρόπος απένταξης μιας χώρας από το ευρώ.
Και γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Γιατί ο βασικός πρωταγωνιστής εκείνης της τραυματικής για την Ελλάδα ιστορίας, ο κ.Τσίπρας, επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο, με μια νέα μαρκίζα –εμφυλιοπολεμική και βαθιά διχαστική, για να μην ξεχνιόμαστε– και προσπαθεί να μας πείσει ότι κομίζει κάτι το καινούργιο. Είναι δυστυχώς ο ίδιος και αμετανόητος. Είναι αυτός που με την ασχετοσύνη του και τις βαθιές ιδεοληψίες του οδήγησε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.
Αξίζει άραγε τον κόπο να ξαναμπούμε σε περιπέτειες και να ξανασυγκριθούμε με τη… Ζιμπάμπουε;
- Η Δήμητρα Καντεράκη είναι Οικονομολόγος, Πολιτεύτρια Νοτίου Τομέα Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
