Καλά, επιδημία έχει πέσει; Τις τελευταίες μέρες βλέπω στον δρόμο μικρά παιδιά άδετα μέσα στα αυτοκίνητα.
Παιδιά στην πίσω θέση να κινούνται από τη μία άκρη στην άλλη, να βγάζουν τα κεφαλάκια τους και τα χεράκια τους από τα παράθυρα, ενώ οδηγούν γονείς ή παππούδες. Τρέλα κανονική με τις ευλογίες των ενηλίκων.
Χθες είδα ένα κοριτσάκι σχεδόν μέχρι τη μέση έξω από το πίσω παράθυρο, να παίζει με τον αέρα. Ο παππούς μπροστά. Δεμένος κανονικά με τη ζώνη του. Καλά, πάτε με τα καλά σας; Είναι δυνατόν να προστατεύετε τον εαυτό σας και να αφήνετε πίσω ένα παιδί σαν φτερό στον άνεμο;
Φώναξα στον παππού: «Θα σας φύγει το μωρό!». Τρόμαξε. Μα δεν έπρεπε να τρομάξει από τη φωνή μου. Έπρεπε να έχει τρομάξει πολύ νωρίτερα από την εικόνα του παιδιού στο παράθυρο.
Δεν αρκούν τα σημερινά μέτρα. Όταν μέσα στο όχημα υπάρχει άδετο παιδί, δεν με ενδιαφέρει πρωτίστως αν ο οδηγός φορά ζώνη. Με ενδιαφέρει αν εγγυάται την ασφάλεια του παιδιού. Χρειάζονται αυστηρότατες κυρώσεις: αφαίρεση διπλώματος και άδειας κυκλοφορίας για μήνες, ακινητοποίηση του αυτοκινήτου επιτόπου και φυσικά κάμερες για να εντοπίζονται οι παραβάσεις.
Ακόμα και με 30 χιλιόμετρα, ένα απότομο φρενάρισμα μπορεί να εκσφενδονίσει ένα άδετο παιδί ανάμεσα στα καθίσματα. Πού θα χτυπήσει; Πώς θα σωθεί;
Το παιδί δεν μπορεί να αντιληφθεί τον κίνδυνο ούτε να προστατευτεί. Εσύ μπορείς. Δέσε πρώτα το παιδί σωστά στο κατάλληλο κάθισμα και μετά βάλε τη δική σου ζώνη. Γιατί αυτό δεν είναι απλώς αμέλεια. Είναι έγκλημα που περιμένει να συμβεί.
