Έλληνας Εβραίος καταγγέλλει με επιστολή του την άνοδο του αντισημιτισμού, το κλίμα ανασφάλειας και τις επιθέσεις κατά Ισραηλινών στην Ελλάδα.
Το Books’ Journal δημοσίευσε άρθρο επιστολής διακεκριμένου Έλληνα Εβραίου, ο οποίος επέλεξε να διατηρήσει την ανωνυμία του, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία του για την αύξηση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα και το αίσθημα φόβου που, όπως υποστηρίζει, βιώνει σημαντικό μέρος της εβραϊκής κοινότητας.
Έρευνα καταγράφει φόβο και ανησυχία στην Ισραηλιτική Κοινότητα
Ο αρθρογράφος επικαλείται ευρήματα έρευνας της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, τα οποία παρουσιάστηκαν κατά την εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος τον περασμένο Ιανουάριο. Σύμφωνα με τα στοιχεία, 7 στους 10 Έλληνες Εβραίους θεωρούν ότι στην Ελλάδα υπάρχει υψηλό ή πολύ υψηλό επίπεδο αντισημιτισμού, ενώ σχεδόν ένας στους τρεις δηλώνει ότι αισθάνεται από έντονη ανησυχία έως και φόβο.
Ο ίδιος αναρωτιέται κατά πόσο οι πολιτικοί και θεσμικοί παράγοντες που συμμετέχουν στις σχετικές εκδηλώσεις έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα των ευρημάτων. Όπως σημειώνει, η συνεχής αντι-ισραηλινή ρητορική, η οποία συχνά παρουσιάζεται ως αντισιωνισμός, καταλήγει στην πράξη να τροφοδοτεί φαινόμενα αντισημιτισμού και να ενισχύει το αίσθημα ανασφάλειας των Εβραίων πολιτών.
Καταγγελίες για ανοχή σε περιστατικά κατά Ισραηλινών
Ο αρθρογράφος αναφέρεται στα περιστατικά που σημειώθηκαν τα τελευταία χρόνια σε βάρος Ισραηλινών επισκεπτών, επισημαίνοντας ότι η κυβερνητική αντίδραση υπήρξε καθυστερημένη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στα πρόσφατα γεγονότα στον Πειραιά, όπου διαδηλωτές επιχείρησαν να αποτρέψουν την αποβίβαση επιβατών από το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris, κάνοντας λόγο για συμπεριφορές που κινούνται στα όρια του αντιρατσιστικού νόμου.
Παράλληλα, ασκεί κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, υποστηρίζοντας ότι αποφεύγουν να καταδικάσουν ξεκάθαρα τέτοιου είδους ενέργειες και περιορίζονται σε αντιδράσεις μόνο όταν τα περιστατικά λαμβάνουν μεγαλύτερες διαστάσεις.
Κατά τον ίδιο, δημιουργείται μια εμφανής αντίφαση: από τη μία πλευρά η Ελλάδα ενισχύει τη στρατηγική συνεργασία της με το Ισραήλ και προχωρά σε αμυντικές συμφωνίες, ενώ από την άλλη καταγράφονται φαινόμενα όπως αντισημιτικά συνθήματα, παρεμπόδιση Ισραηλινών τουριστών, επιθέσεις σε επιχειρήσεις και ξενοδοχεία ισραηλινών συμφερόντων, αλλά και κλίμα επιφυλακής μεταξύ επισκεπτών από το Ισραήλ.
Ο συντάκτης προειδοποιεί ότι η κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε σοβαρότερες εξελίξεις, παραπέμποντας σε περιστατικά βίας που σημειώθηκαν στο Σίδνεϊ και το Λονδίνο, όπου στόχος υπήρξαν Εβραίοι πολίτες. Κλείνοντας το κείμενό του, διατυπώνει την αγωνία του με μια φράση που συνοψίζει το βασικό του μήνυμα: «Δεν θέλω να ζω με φόβο στη χώρα μου».
Ολόκληρο το άρθρο επιστολή στο Books' Journal:
ΑΡΘΡΟ ΕΛΛΗΝΑ ΕΒΡΑΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΜΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
Το κείμενο που ακολουθεί έχει γραφεί από διακεκριμένο Έλληνα Εβραίο (τα στοιχεία του στη διάθεση του περιοδικού), που προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία του, για λόγους που θα καταλάβετε όταν το διαβάσετε. Το Books’ Journal, που έχει πολιτική να μη δημοσιεύει ανώνυμα κείμενα, παραβιάζει αυτή την αρχή επειδή, διαφορετικά, ο συντάκτης του κειμένου δεν θα μπορούσε να μιλήσει. Ως κοινωνία και ως πολιτεία, όμως, κάτι πρέπει να κάνουμε με το φόβο.
Στην εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος τον Ιανουάριο φέτος, παρουσιάστηκαν κάποια από τα ευρήματα της έρευνας που έκανε η Ισραηλιτική Κοινότητα της Αθήνας ανάμεσα στα μέλη της. Η έρευνα λοιπόν έδειξε ότι 7 στους 10 Έλληνες Εβραίους θεωρούν ότι στην Ελλάδα υπάρχει υψηλό και πολύ υψηλό επίπεδο αντισημιτισμού ενώ σχεδόν ένας στους τρεις Εβραίους της Ελλάδας, εκφράζουν από έντονη ανησυχία μέχρι φόβο για την κατάσταση αυτή.
Ως ένας Έλληνας Εβραίος, αναρωτιέμαι αν κάποιος από όλους τους επισήμους που συρρέουν σε αυτές τις εκδηλώσεις, κατάλαβε κάτι από αυτή την έρευνα. Αν κάποιος ευαισθητοποιήθηκε από το γεγονός ότι το ένα τρίτο των Εβραίων συμπολιτών του ανησυχούν έντονα και φοβούνται από την πολλαπλασιαστική έξαρση του αντισημιτισμού στη χώρα. Αν κάποιος κατάλαβε ότι όλη αυτή η ακατάσχετη συνθηματολογία και ο δημιουργικός ακτιβισμός κατά του Ισραήλ από τους αυτο-αυτοκαλούμενους προοδευτικούς αριστερούς –αλλά τίποτα περισσότερο από επιλεκτικούς φασίστες–, που μασκαρεύεται ως αντι-σιωνισμός και καταλήγει σε καθαρό αντισημιτισμό, έχει προκαλέσει ανεπίτρεπτα σε μια δημοκρατία συναισθήματα ανασφάλειας σε μια μειονότητα των πολιτών της χώρας.
Πέρυσι, έπρεπε να φτάσουμε σχεδόν στο τέλος του καλοκαιριού για να διατυπωθούν από την κυβέρνηση καταδικαστικές δηλώσεις για την βία κατά Ισραηλινών επισκεπτών στα λιμάνια της Ελλάδας, στο κέντρο της Αθήνας και αλλού. Φέτος, ξεκίνησαν πάλι οι τραμπουκισμοί από τον Πειραιά που έγινε θέατρο πράξεων στα όρια του αντιρατσιστικού νόμου. Αλλά δεν κουνιέται τίποτα, λίγη αστυνομία για να μην ξεφύγουν τα πράγματα, ουδείς όμως ασχολείται με την ουσία αυτών των πράξεων που με ηλίθια και αφελή επιχειρήματα του τύπου «….στο πλοίο επιβαίνουν και άτομα που πολέμησαν στη Γάζα…» είναι πιασάρικα στα γκρουπούσκουλα για ξυπνήσουν νωρίς και να είναι στις οκτώ στο λιμάνι.
Καλά, για τα υπόλοιπα κόμματα δεν το συζητάω, σιγά μην καταδικάσουν τέτοιες ενέργειες, σιωπή ιχθύος, άμα γίνει κανένα χοντρό κάτι θα πούμε τότε.
Και πορευόμαστε όμορφα. Πανηγυρίζουμε για το βάθος της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ και αγοράζουμε ισραηλινά αμυντικά συστήματα για να προστατέψουμε το Αιγαίο. Εντάξει μπορούμε να ανεχόμαστε απαράδεκτα συνθήματα στους τοίχους της πόλης, τους τραμπούκους να εμποδίζουν τους επισκέπτες να κατέβουν από τα πλοία, κάτι επιθέσεις σε επιχειρήσεις και ξενοδοχεία ισραηλινών συμφερόντων, μπορούμε να ανεχτούμε οι τουρίστες από το Ισραήλ να μιλάνε μεταξύ τους αγγλικά στο κέντρο της Αθήνας και να κοιτάνε πίσω τους όταν κάτσουν για φαγητό στα εστιατόρια και τα καφέ.
Η κατάσταση εξελίσσεται πολύ άσχημα, είναι βέβαιο ότι ένα σοβαρό συμβάν δεν είναι μακριά, εξάλλου έτσι έγινε και αλλού, από γκραφίτι και διαδηλώσεις ξεκίνησαν και έγιναν σφαίρες στο Σίδνεϊ και μαχαίρια στο Λονδίνο. Και για να μην ξεγελιέται κανείς, Εβραίοι ήταν τα θύματα, Αυστραλοί και Βρετανοί Εβραίοι.
Δεν θέλω να ζω με φόβο στη χώρα μου.
