Η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα υπήρξε πάντοτε στενά συνυφασμένη με τα λεγόμενα «κινήματα».
Από την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούσε με αξιώσεις την άνοδό του στην εξουσία, το κομματικό περιβάλλον και τα ηγετικά στελέχη του προσέφεραν συστηματική και πλήρη πολιτική κάλυψη σε ποικίλες πρωτοβουλίες κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Αιχμή του δόρατος ήταν αναμφισβήτητα το κίνημα «Δεν Πληρώνω». Τότε, η επιθετική ρητορική της πολιτικής ανυπακοής συμπυκνωνόταν επιτήδεια σε μια μορφή δήθεν αδιάλλακτης λαϊκής αντίστασης απέναντι στα σκληρά μέτρα λιτότητας και τις μνημονιακές δεσμεύσεις.
Την πάτησαν...
Ωστόσο, η μετέπειτα πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο αδυσώπητη και κυνική από τις διακηρύξεις. Οταν η σκόνη της οξείας πολιτικής αντιπαράθεσης κατακάθισε και ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, χιλιάδες ανυποψίαστοι πολίτες που είχαν πιστέψει τις υποσχέσεις για διαγραφή χρεών, ήρθαν αντιμέτωποι με βαρύτατες οικονομικές συνέπειες, υπέρογκες προσαυξήσεις, χρέη στην εφορία και μακρόχρονες, εξουθενωτικές δικαστικές περιπέτειες. Και αυτά την ώρα που κομματικά στελέχη είχαν πλέον μετακινηθεί με άνεση σε υπουργικά έδρανα ή είχαν... εξαφανιστεί.
Πολιτικοί παρατηρητές επισημαίνουν ότι η τακτική εκείνης της περιόδου φαίνεται να αναβιώνει με εντελώς διαφορετικό και βαθύτατα συστημικό τρόπο. Από το παλιό, αιχμηρό «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», η πολιτική πρακτική του «συστήματος» Τσίπρα πέρασε θεαματικά στο «δεν παραδίδω, δεν παραδίδω» την έδρα.
Αναλυτές της εγχώριας πολιτικής σκηνής εκτιμούν ότι παρασκηνιακά ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται να ενθαρρύνει ή να καλύπτει όσους από τους βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν διαδοχικά από τον ΣΥΡΙΖΑ τον ενδιαφέρουν προσωπικά, όπως για παράδειγμα η Ολγα Γεροβασίλη. Ωστόσο όλα θα κριθούν από το αν τα συγκεκριμένα πρόσωπα θα συμπεριληφθούν τελικά στα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ.
Το παιχνίδι των εδρών
Τον χορό στο ιδιαίτερα άκομψο και ηθικά έκθετο κοινοβουλευτικό παιχνίδι έσυρε πρώτος ο Σωκράτης Φάμελλος. Οταν βρισκόταν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ζητούσε μετ’ επιτάσεως και σε υψηλούς τόνους από κάθε βουλευτή που αποχωρούσε να παραδίδει αμέσως την έδρα, προτάσσοντας την κομματική ηθική, την ιδεολογική συνέπεια και τον σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία. Μόλις όμως ο ίδιος βρέθηκε στη θέση του διαφωνούντος, ανεξαρτητοποιήθηκε και αποχώρησε κρατώντας την έδρα του, αφήνοντας εμβρόντητους όσους πίστευαν στην υποτιθέμενη «ηθική υπεροχή» της Αριστεράς.
Η μακρά και διαρκώς αυξανόμενη λίστα των προσώπων που αποφάσισαν να κουνήσουν μαντίλι από την Κοινοβουλευτική Ομάδα τις τελευταίες εβδομάδες διευρύνθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Στελέχη πρώτης γραμμής όπως η Πόπη Τσαπανίδου, ο Γιώργος Γαβρήλος, ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, ο Γιώργος Ψυχογιός, ο Κώστας Μπάρκας, η Καλλιόπη Βέττα, ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, ο Χάρης Μαμουλάκης και η Μαρίνα Κοντοτόλη επέλεξαν συνειδητά να διατηρήσουν ακέραιες τις βουλευτικές έδρες τους.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, πάντως, υπήρξαν και εκείνοι, όπως η Κατερίνα Νοτοπούλου, ο Γιώργος Καραμέρος, ο Συμεών Κεδίκογλου και ο Βασίλης Κόκκαλης, που ακολούθησαν διαμετρικά αντίθετη στάση και παραιτήθηκαν από το βουλευτικό τους αξίωμα.
Στα κεραμίδια...
Η παράλληλη αυτή καταγραφή αναδεικνύει ανάγλυφα το έντονο παρασκήνιο, τους διαρκείς τακτικισμούς και το πολιτικό αλισβερίσι που εξελίσσεται με αμείωτη ένταση στους διαδρόμους της Βουλής. Μάλιστα οι ψηφοφόροι της Αριστεράς κάνουν ευθέως λόγο για έδρες που αντιμετωπίζονται πλέον αδίστακτα ως διαπραγματευτικά χαρτιά στο «χρηματιστήριο» των κομματικών μηχανισμών και των ατομικών πολιτικών επιδιώξεων.
Το τελικό αποτέλεσμα των ραγδαίων διεργασιών και εσωκομματικών ανατροπών είναι πάντως δραματικό για την ιστορική πορεία ενός πρώην κυβερνητικού κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ξεκίνησε την κοινοβουλευτική θητεία του μετά τις εκλογές του 2023 με 47 βουλευτές, έχει απομείνει πλέον με μόλις 10.
Σε ό,τι αφορά την παρουσία του κόμματος στη φετινή ΔΕΘ, κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας κυριάρχησε η άποψη υπέρ της συνθετικής παρουσίας της Ρένας Δούρου ως προέδρου της ΚΟ, του Νίκου Παππά ως γραμματέα της ΚΕ και του Παύλου Πολάκη ως στελέχους με ισχυρή εσωκομματική παρουσία.
