Τον Οκτώβριο του 2025 ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε (και) από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δείχνοντας με σαφήνεια τις προθέσεις του για τα επόμενα βήματά του που οδήγησαν στη δημιουργία της ΕΛΑΣ.
Μια παραίτηση που, όπως ο ίδιος έδειξε και με το μήνυμά του, συνδέθηκε με την προσωπική του πολιτική πορεία και τη διαπίστωση ότι το κόμμα που είχε ιδρύσει έδειχνε μια στασιμότητα που δεν τον βοηθούσε στα επόμενα βήματα.
Ως εδώ καλά. Θέματα πολιτικής επιβίωσης αντιμετωπίζουν όλοι οι πολιτικοί και κυρίως οι πρώην αρχηγοί κομμάτων. Ομως ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε να επενδύει στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω στην πλήρη αποστασιοποίησή του όχι από τα τεκταινόμενα αλλά από πρόσωπα με τα οποία συμπορεύθηκε –και κυβέρνησε– όλα τα προηγούμενα χρόνια σε αγαστή, μάλιστα, συνεργασία. Αλλωστε δεν είναι λίγοι οι πρώην σύντροφοι αλλά και οι πολιτικοί αναλυτές που εκτιμούν ότι ακόμη και η ανάληψη της προεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ από τον Στέφανο Κασσελάκη δεν έγινε χωρίς τη συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκηνικό που προκαλεί ερωτήματα αναφορικά με την κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ και τις καθημερινές αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών, με τους περισσότερους από τους πρώτους να παίρνουν μαζί και τη βουλευτική έδρα τους. Αυτές οι καθημερινές αποχωρήσεις είναι ένα θέμα που θέλει… επεξήγηση. Διότι δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς πως καθημερινά δύο με τρεις βουλευτές και κάποια στελέχη παίρνουν την απόφαση να φύγουν από ένα κόμμα που κατά δήλωσή τους δεν τους εκφράζει, ενώ μέχρι χθες τους εξέφραζε.
Δηλαδή αποδέχθηκαν την προεδρία Κασσελάκη υπεραμυνόμενοι –μέχρι το… μπουζουξίδικο– όσων έλεγε και έκανε, αποδέχθηκαν την προεδρία Φάμελλου και τη λογική της στήριξης του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, μια πρωτοφανή διαδικασία στα χρονικά της μεταπολίτευσης με τους βουλευτές ενός κόμματος να στηρίζουν την πορεία και την ανάδειξη ενός άλλου. Και τώρα δηλώνουν ότι δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την όποια εξέλιξη σε ένα κόμμα που, αν μη τι άλλο, δεν έχει αλλάξει θέσεις.
Αυτή όμως η… καθημερινή «επιχείρηση» παραιτήσεων παραπέμπει σε μια στρατηγική που δείχνει να έχει στηθεί προκειμένου να παραμένει στο προσκήνιο ο Αλέξης Τσίπρας αφού η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από αυτόν και το αν θα υποδεχθεί και πώς τους βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2023 υπό την ηγεσία του ιδίου.
Το… ωσαννά προς το πρόσωπό του επιχειρείται να αποτελέσει αντικείμενο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης, ώστε να παρουσιάζεται ως αυτός που θα ενώσει την Κεντροαριστερά διαθέτοντας δυναμική για επάνοδο στην εξουσία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πολλοί ψηφοφόροι κινούνται με γνώμονα το κατά πόσον ένα κόμμα έχει πιθανότητες να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, και αυτό είναι λογικό.
Την ίδια, πάντως, στιγμή οι βουλευτές που αποχωρούν είτε παραδίδουν την έδρα τους –και βαδίζουν προς την ΕΛΑΣ– είτε τη διατηρούν ως ανεξάρτητοι –και ίσως δεν γνωρίζουν το πολιτικό τους μέλλον– μιλούν για την κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ παραγνωρίζοντας τον ρόλο που διαδραμάτισαν και κυρίως αποφεύγοντας την παραμικρή αναφορά στο πρόσφατο παρελθόν. Επιλέγουν λογικά τον εξώστη και περιμένουν να δουν αν θα βρεθούν κάποια στιγμή στην… πλατεία του θεάτρου.
Αν τώρα βρεθούν στην ΕΛΑΣ με οποιονδήποτε τρόπο, θα πρέπει να εξηγηθεί –προς τους ψηφοφόρους πάντα– αν όλα αυτά γίνονται προκειμένου να αποφύγει ο Αλέξης Τσίπρας πρόσωπα που χαρακτηρίστηκαν ως βαρίδια –πρόσωπα όπως ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου– και γιατί. Πρόσωπα που ο Αλέξης Τσίπρας στήριξε ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την τελευταία στιγμή δικαιολογώντας κάθε πράξη –και λογικό αφού λειτουργούσαν υπό τις εντολές του– και κάθε παράλειψη – που γινόταν αποδεκτή.
Σε κάθε περίπτωση, το ξήλωμα του… πουλόβερ ξεκίνησε με την ήττα του 2019 και ειδικά όταν διαπιστώθηκε πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ήταν μια… δεξιά παρένθεση όπως πίστευαν. Η σταδιακή απώλεια της συγκολλητικής ουσίας της εξουσίας οδήγησε στα όσα σήμερα συμβαίνουν με τις μάσκες να έχουν πέσει – και όσον αφορά αυτούς που άλλαξαν καράβι για να πάνε στην… Ιθάκη.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
