Η Νέα Αριστερά κλιμακώνει την επίθεση κατά της κυβέρνησης με φόντο το Global Sumud Flotilla και καταγγελίες για ελληνική εμπλοκή.
Η νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση της Νέας Αριστεράς για την υπόθεση του Global Sumud Flotilla επιχειρεί να μετατρέψει μια εξαιρετικά σύνθετη γεωπολιτική και νομική υπόθεση σε εργαλείο σκληρής αντιπολιτευτικής πίεσης προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αιχμή τις καταγγελίες περί πιθανής εμπλοκής ή ανοχής ελληνικών αρχών στην αναχαίτιση του στολίσκου και τη μεταφορά ακτιβιστών στις ισραηλινές αρχές. Με ερωτήσεις προς τα υπουργεία Εξωτερικών και Ναυτιλίας, η Πέτη Πέρκα και η Σία Αναγνωστοπούλου επιχειρούν να εμπλέξουν ζητήματα διεθνούς δικαίου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελληνικής δικαιοδοσίας, αξιοποιώντας ακόμη και τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τη θεσμική βιτρίνα, πολλοί βλέπουν μια ακόμη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης μέσω ακτιβιστικής ρητορικής, υπαινιγμών και ιδεολογικής υπερβολής, σε μια περίοδο όπου η Νέα Αριστερά αναζητά επειγόντως δημόσιο χώρο, πολιτική ταυτότητα και αντιπολιτευτικό αφήγημα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η Νέα Αριστερά φαίνεται να αναζητά εναγωνίως πολιτικό χώρο και επικαιρότητα, επενδύοντας ξανά σε έναν γνώριμο δρόμο: αυτόν του ακτιβισμού, των διεθνών καταγγελιών και της διαρκούς κατασκευής «σκιών» γύρω από την ελληνική κυβέρνηση. Με αφορμή την υπόθεση του Global Sumud Flotilla, η Πέτη Πέρκα και η Σία Αναγνωστοπούλου επιχειρούν να μεταφέρουν στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό μια υπόθεση με έντονο διεθνές και ιδεολογικό φορτίο, υιοθετώντας σχεδόν άκριτα τη ρητορική οργανώσεων και ακτιβιστικών δικτύων. Η εικόνα θυμίζει περισσότερο πολιτική performance για τα social media και λιγότερο σοβαρή κοινοβουλευτική παρέμβαση με θεσμικό βάθος.
Αφήγημα για ιδεολογικά ακροατήρια
Η προσπάθεια σύνδεσης της ελληνικής κυβέρνησης με υποτιθέμενες «συνεργασίες» ή «ανοχές» απέναντι στις ισραηλινές αρχές βασίζεται κυρίως σε ερωτήματα, υπαινιγμούς και πολιτική δραματοποίηση. Η επίκληση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου παρουσιάζεται περίπου ως απόδειξη ενοχής, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για διαδικασία παροχής διευκρινίσεων που συνηθίζεται σε τέτοιες υποθέσεις. Όμως για τη Νέα Αριστερά, η ουσία φαίνεται να είναι άλλη: να συντηρείται ένα μόνιμο αφήγημα «κρατικής συνενοχής», ικανό να ενεργοποιεί συγκεκριμένα ιδεολογικά ακροατήρια και να παράγει πολιτικό θόρυβο.
Την ώρα που η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται σε γεωπολιτική ένταση και η εξωτερική πολιτική απαιτεί σοβαρότητα, ισορροπία και θεσμική υπευθυνότητα, η Νέα Αριστερά επιλέγει ξανά τη γραμμή της καταγγελίας και της ακτιβιστικής υπερβολής. Αντί για ρεαλιστικές προτάσεις ή ουσιαστική στρατηγική προσέγγιση στα ζητήματα διεθνούς δικαίου και ασφάλειας, επενδύει σε συνθήματα, συμβολισμούς και εύκολες εντυπώσεις. Μια τακτική που μπορεί να εξασφαλίζει λίγα λεπτά δημοσιότητας, αλλά δύσκολα πείθει ότι αποτελεί σοβαρή εναλλακτική πολιτική πρόταση.
