Τελικά πόσο απαραίτητο είναι το νομοσχέδιο που απαγορεύει στα παιδιά κάτω των 15 ετών τη χρήση εθιστικών πλατφορμών στα social media;
Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας. Ενήλικες και παιδιά, στον δρόμο, στο λεωφορείο, στις παρέες, με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη. Κι εγώ μαζί τους. Μπαίνουμε για πέντε λεπτά και, χωρίς να το καταλάβουμε, περνά μισή ώρα, ύστερα μία. Οι αλγόριθμοι ξέρουν να μας κρατούν εκεί. Για έναν ενήλικα αυτό είναι ήδη ανησυχητικό. Για ένα παιδί, που ακόμη μαθαίνει να ελέγχει τον χρόνο και τις παρορμήσεις του, είναι πολύ πιο επικίνδυνο.
Σήμερα, οι υπουργοί Άκης Σκέρτσος, Δημήτρης Παπαστεργίου και Άδωνις Γεωργιάδης παρουσίασαν το νομοσχέδιο, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί στις 22 Οκτωβρίου και να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2027. Με αφορμή αυτή την πρωτοβουλία, ας μιλήσουμε για όσα ήδη βλέπουμε: η προσωπική επικοινωνία υποχωρεί, ακόμη και μέσα στις παρέες. Τα παιδιά μεγαλώνουν ανταλλάσσοντας μηνύματα, αλλά συχνά δυσκολεύονται να κοιτάξουν τον άλλον στα μάτια, να συζητήσουν, να διαφωνήσουν χωρίς να κρυφτούν πίσω από μια οθόνη.
Και δεν είναι λεπτομέρεια. Το παιχνίδι, η συντροφιά, ακόμη και η αμηχανία μιας πρώτης γνωριμίας βοηθούν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να σέβονται τα όρια των άλλων και να βρίσκουν τη θέση τους στην ομάδα. Δεν γίνεται να περιμένουμε να μάθουν να σχετίζονται μόνο μέσα από ένα κινητό.
Έχουμε συναντήσει ανθρώπους που online είναι τολμηροί, αλλά από κοντά αποφεύγουν το βλέμμα και δεν ξέρουν πώς να απλώσουν το χέρι για μια χειραψία. Ας μην αφήσουμε τα παιδιά να θεωρήσουν φυσιολογική αυτή την απόσταση.
