Το χθεσινό πρόγραμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη θα έκανε πολλούς να ζητήσουν διάλειμμα.
Πρωί στην Αθήνα, ανοιχτή συζήτηση χωρίς «σκονάκι» με στελέχη 21 νεοφυών επιχειρήσεων στο Ωδείο Αθηνών, για την τεχνητή νοημοσύνη, τις υποδομές, το μέλλον της καινοτομίας. Λίγες ώρες αργότερα, Ιωάννινα: προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, πολίτες, κοινωνικό κράτος, υγεία, εργασία, πρόνοια. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο τελείως διαφορετικές θεματικές, ένας πρωθυπουργός παρών και ενεργός.
Δεν πρόκειται απλώς για γεμάτο ημερολόγιο. Πρόκειται για πολιτική επιλογή. Ο Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει, να ακούσει και να συζητήσει χωρίς αυστηρή ατζέντα, χωρίς «ασφαλές» περιβάλλον. Από την αιχμή της τεχνολογίας και τη συνεργασία με την OpenAI, μέχρι τις αγωνίες ενός μαθητή, μιας υγειονομικού ή μιας ωφελούμενης κοινωνικών προγραμμάτων. Αυτή η μετάβαση, σχεδόν χωρίς ανάσα, αποτυπώνει πολυπραγμοσύνη αλλά και μια σπάνια διοικητική ενσυναίσθηση: την αντίληψη ότι το κράτος δεν είναι μονοθεματικό.
Σε μια χώρα που έχει γνωρίσει πρωθυπουργούς χαμηλών πτήσεων, περιορισμένων ωραρίων και επιλεκτικής παρουσίας, η εικόνα αυτή ξεχωρίζει. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι, αντικειμενικά, ο πιο εργατικός της Μεταπολίτευσης. Ο πιο ορεξάτος. Και ο πιο πολυπράγμων. Όχι από επικοινωνιακή υπερβολή, αλλά από σταθερή, καθημερινή ενασχόληση με όλο το φάσμα της διακυβέρνησης – από τον υπερυπολογιστή «Δαίδαλο» μέχρι τα βαρέα και ανθυγιεινά.
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά και κάποιοι εντός του ευρύτερου χώρου, επιμένουν να τον περιγράφουν ως «χάος». Ωστόσο, η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Όταν μέσα σε μία ημέρα μπορείς να συζητάς με startup founders για αλγορίθμους και λίγες ώρες μετά με πολίτες για την ανεργία και το ΕΣΥ, δεν μιλάμε για χάος. Μιλάμε για στοχοπροσήλωση με εύρος, για συγκροτημένη αντίληψη της διοίκησης, όχι για ιδεοληπτικές εμμονές.
Ο επίλογος αυτής της ημέρας αφήνει μια αισιόδοξη νότα. Μια Ελλάδα που κοιτάζει μπροστά στην τεχνητή νοημοσύνη, χωρίς να ξεχνά την κοινωνική συνοχή. Και ένας πρωθυπουργός με αντοχή, όρεξη και καθαρό προσανατολισμό. Αυτό, για το μέλλον της πατρίδας, δεν είναι απλώς ενθαρρυντικό. Είναι κρίσιμο.
