Ο Νίκος Φαραντούρης επιμένει στη φράση «χαριεντιζόσασταν με υπουργούς» προς την Αλεξάνδρα Σδούκου και δηλώνει ότι το θέμα έχει κλείσει.
Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Φαραντούρης επιμένει στη δημόσια επίθεσή του στην εκπρόσωπο τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Αλεξάνδρα Σδούκου, χαρακτηρίζοντας λήξαν το θέμα αλλά δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι «ό,τι είπα ισχύει στο ακέραιο», ενώ επιχειρεί να παρουσιάσει ως αμιγώς πολιτική τη φράση «χαριεντιζόσασταν με υπουργούς» που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ενδιαφέρον της υπόθεσης. Γιατί το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο η αρχική φράση του Νίκου Φαραντούρη προς την Αλεξάνδρα Σδούκου, αλλά η επιμονή του να την υπερασπίζεται εκ των υστέρων, βαφτίζοντάς την «πολιτική» και δηλώνοντας ότι το θέμα έχει κλείσει, την ώρα που ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως δεν παίρνει πίσω τίποτα. Μόνο που οι λέξεις έχουν σημασία, ιδιαίτερα όταν αφορούν μια γυναίκα και την επαγγελματική της διαδρομή. Και αυτή τη φορά η προσπάθεια να αλλάξει το περιτύλιγμα της επίθεσης δεν αλλάζει ούτε τη φράση ούτε το αποτύπωμά της.
Το «έκλεισε» που δεν έκλεισε ποτέ
Υπάρχει ένας πολύ βολικός τρόπος να τελειώνει μια δυσάρεστη πολιτική ιστορία: να δηλώνεις μόνος σου ότι τελείωσε. Ο Νίκος Φαραντούρης το έκανε στον ΣΚΑΪ. «Έχει κλείσει το θέμα», είπε. Μόνο που στην ίδια ανάσα φρόντισε να προσθέσει το αποκαλυπτικότερο: «ό,τι είπα ισχύει στο ακέραιο». Δηλαδή, το θέμα έχει κλείσει, αλλά η επίμαχη φράση παραμένει ολοζώντανη. Η φράση με την οποία είπε στην Αλεξάνδρα Σδούκου ότι «χαριεντιζόταν με υπουργούς» δεν ανακλήθηκε, δεν διορθώθηκε, δεν ζητήθηκε συγγνώμη γι’ αυτήν. Απλώς επιχειρείται να μπει ένα ωραίο πολιτικό περιτύλιγμα γύρω από μια προσωπική επίθεση που προκάλεσε αντιδράσεις.
Βαφτίζοντας τη χυδαιότητα «πολιτική απάντηση»
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό παραπολιτικό ενδιαφέρον. Επειδή μια επίθεση εκτοξεύτηκε μέσα σε πολιτική αντιπαράθεση, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάθε λέξη της γίνεται πολιτικό επιχείρημα. Ο Φαραντούρης επιμένει ότι η φράση ήταν «πολιτική και μόνο» και ότι ουδέποτε της προσέδωσε άλλη χροιά. Αυτή είναι η δική του ερμηνεία. Το πρόβλημα είναι ότι η λέξη που επέλεξε δεν αφορούσε μια κυβερνητική απόφαση, μια πολιτική θέση ή μια δημόσια πράξη της Σδούκου. Αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο, κατά τη δική του διατύπωση, εκείνη συναναστρεφόταν υπουργούς. Και η ίδια η Σδούκου κατήγγειλε ακριβώς αυτό ως υποτιμητικό και σεξιστικό.
Η Σδούκου δεν χρειάστηκε «μεγάλα λόγια»
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Σδούκου δεν απάντησε στην επίθεση με αντίστοιχους υπαινιγμούς. Απάντησε με το βιογραφικό της. Υπενθύμισε ότι υπηρετεί στο Δημόσιο από το 2004 και ότι η επαγγελματική της διαδρομή δεν είναι προσωπικό αφήγημα αλλά καταγεγραμμένη πορεία. Όταν, μάλιστα, ο Φαραντούρης επιχείρησε να τη συνδέσει με υπουργικό γραφείο του ΠΑΣΟΚ, εκείνη δημοσιοποίησε στη συνέχεια ακόμη και την απόδειξη εγγραφής της στη Νέα Δημοκρατία από το 1997. Και κάπως έτσι, η γυναίκα που δέχθηκε το υπονοούμενο βρέθηκε να απαντά με ημερομηνίες και στοιχεία, ενώ εκείνος που το εκτόξευσε αναζητούσε ερμηνείες για το τι «εννοούσε».
Όχι, η πολιτική δεν είναι άλλοθι για όλα
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι σκληρή. Πρέπει να είναι σκληρή. Επιτρέπεται να υπάρχουν συγκρούσεις, ειρωνείες, αποκαλύψεις, βαριές πολιτικές κατηγορίες και ανελέητη κριτική. Αλλά υπάρχει μια στοιχειώδης διαφορά ανάμεσα στο «σε ελέγχω για τις πράξεις σου» και στο «υπονοώ κάτι». Η Σδούκου έθεσε ακριβώς αυτή την κόκκινη γραμμή όταν χαρακτήρισε τη φράση υποτιμητική και σεξιστική. Και όσο ο Φαραντούρης επαναλαμβάνει ότι δεν παίρνει πίσω «ούτε λέξη», τόσο περισσότερο η προσπάθεια να παρουσιαστεί η υπόθεση ως απλή πολιτική διαφωνία μοιάζει με αλλαγή ετικέτας, όχι με απάντηση στην ουσία.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν κατάλαβε το πρόβλημα
Το πιο ενδιαφέρον, τελικά, δεν είναι ότι ο Φαραντούρης επιμένει πως η φράση του ήταν πολιτική. Είναι ότι, ακόμη και σήμερα, δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται γιατί η συγκεκριμένη διατύπωση προκάλεσε αντιδράσεις. Θα μπορούσε να πει «ήταν λάθος διατύπωση». Θα μπορούσε να πει «το είπα εν θερμώ». Θα μπορούσε να διαφωνήσει πολιτικά με τη Σδούκου χωρίς να αγγίξει την προσωπική της αξιοπρέπεια. Δεν το έκανε. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε το «έχει κλείσει» μαζί με το «ό,τι είπα ισχύει στο ακέραιο». Μια πολιτική αυτοδιάψευση σε δύο προτάσεις: το θέμα υποτίθεται ότι έκλεισε, αλλά η επίθεση παραμένει σε ισχύ. Και η Αλεξάνδρα Σδούκου, αντί να εγκλωβιστεί στο επίπεδο της προσωπικής αντιπαράθεσης, έχει κάθε λόγο να αφήσει τον ίδιο να εξηγεί ξανά και ξανά τι ακριβώς εννοούσε. Γιατί όσο το εξηγεί, τόσο η επίμαχη φράση επιστρέφει στο προσκήνιο.
