Ανδρουλάκης και Τσίπρας έχουν βασικό τους μέλημα την ανατροπή του Μητσοτάκη χωρίς πολιτικό σχέδιο.
Η κατακερματισμένη αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή και κεντροαριστερή αντιπολίτευση σχηματίζει ένα… χαοτικό νεφέλωμα στον πολιτικό γαλαξία με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές.
Μια παρέα πολιτικάντηδων με διαφορετικές κομματικές εστίες, αλλά με έναν σκοπό: να απολέσει τη διακυβέρνηση της χώρας ο Μητσοτάκης. Για το… πάπλωμα, όμως, δηλαδή για την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, αερολογίες, γενικότητες και ενίοτε επικίνδυνες σοφιστίες.
Απερίσκεπτοι πολυλογάδες και φαφλατάδες, διαμορφώνουν μία πολιτική αδολέσχη ή Λέσχη, κατά τον Αριστοτέλη και τον μαθητή του, τον Θεόφραστο. Πολιτικό κουβεντολόι χωρίς προσανατολισμό και αντίκρισμα.
Εναλλάσσουν ρόλους, άλλος τον Λάλο –τον ξερόλα–, άλλος τον Λογοποιό –που κατασκευάζει και διαδίδει ψευδείς ειδήσεις–, άλλος τον Κακολόγο… Κάθε εποχή και κάθε πολιτικός χώρος με τους δικούς του… φαφλατάδες. Και σίγουρα η Αριστερά και η Κεντροαριστερά ανέθρεψαν και γαλούχησαν πολλούς από αυτούς.
Ανδρουλάκης και Τσίπρας έχουν βασικό πολιτικό τους μέλημα την πολιτική ανατροπή. Δεν δείχνουν ιδιαίτερη μέριμνα να αναδείξουν το πολιτικό τους σχέδιο, προκειμένου συνέπεια της αναγκαιότητας εφαρμογής του σχεδίου τους να είναι η… απομάκρυνση Μητσοτάκη.
Τι κι αν ο «ουδέτερος» και «ανύπαρκτος» κατά κάποιους πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να πάρει τους δρόμους και τα βουνά, με ένα πυκνό πρόγραμμα περιοδειών για να μιλήσει στον κόσμο. Τι θα πει έχει σημασία. Γιατί, επί του παρόντος, η μόνη σαφής πρόταση είναι να φύγει ο Μητσοτάκης και η δήθεν επιζήμια κυβέρνησή του.
Το ζητούμενο είναι μία επεξεργασμένη και διατυπωμένη πρόταση διακυβέρνησης και όχι η απόδειξη ότι μπορεί να νικήσει στις εκλογές και να αυτοσχεδιάσει μετά.
Αντίστοιχος ο ζήλος για μια εξουσία, για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο και από τον… βετεράνο Τσίπρα, ο οποίος επιστρέφει επιδιώκοντας να αναλάβει την ηγεμονία της νέας κεντροαριστεράς.
Με ρετουσαρισμένο τον παλαιό του ηρωισμό και την ανυπακοή, επιδίδεται εκ νέου σε… ισορροπίες ασυναρτησίας, ναρκισσισμού και ψευδολογίας. Σχεδόν παθολογική η εμμονή και των δύο να «τελειώσουν» τον Μητσοτάκη, να ηττηθεί αυτός και όχι να κερδίσουν και να εφαρμόσουν μία άλλη πολιτική.
Η μάχη Ανδρουλάκη-Τσίπρα είναι σε δύο μέτωπα. Για τη δεύτερη θέση στις εκλογές, αλλά πρωτίστως ενδεχομένως για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς. Ακόμη και σε αυτό το μέτωπο του πολιτικού ανταγωνισμού εκλείπει η αντιπαράθεση ιδεών και πολιτικού λόγου.
Πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν για τη στασιμότητα των εισοδημάτων, για τη χαμηλή παραγωγικότητα, για την πυροδότηση της καινοτομίας και τη διαχείριση της AI; Ποιες είναι οι άμεσα εφαρμόσιμες λύσεις για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ρευμάτων, της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης και της κλιματικής αλλαγής και πώς θα διασφαλίσουν πολιτικά και νομοθετικά τη… δήθεν σημαία τους; Το κράτος Δικαίου;
Οι ολέθριες σχέσεις
Πέριξ των δύο… κορυφαίων του χωριού είναι και διάφοροι άλλοι στη ζώνη της Κεντρο-αριστεράς, φαφλατάδες και έρμαια γεωπολιτικών αναταράξεων.
Το ΚΚΕ, το οποίο δεν αλλάζει ούτε χιλιοστό την αταλάντευτη… κομματική υπνοβασία του προς την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και η φωνασκούσα Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Δεν λένε τίποτε άλλο παρά μόνο ότι θα τα καταφέρουν πολύ καλύτερα από τον Μητσοτάκη. Κι αν είναι έτσι γιατί άραγε δεν επιχειρούν να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν και να συμμαχήσουν; Και που ψέλλισαν κάποια στιγμή ότι την πήραν την απόφαση, τι έγινε; Μα το αναμενόμενο, καθώς αποδείχτηκε ότι κανείς τους δεν είναι διατεθειμένος ν’ αφήσει το «μαγαζί» του –παλιό ή νέο– και τη βολή του.
Στα λόγια, τα παχιά σαν τις μύγες τον Αύγουστο, διακηρύσσουν τη «μεγάλη αναδιοργάνωση της Προοδευτικής Παράταξης» και την «κυβερνώσα Κεντροαριστερά», αλλά ο καθένας τη θέλει στα μέτρα του, υπό τη δική του ηγεμονία.
Κάπως έτσι ζει και βασιλεύει το πολιτικό νεφέλωμα της αντιπολίτευσης. Και στην ελληνική Κεντροαριστερά είναι μάλλον συνηθισμένο το φαινόμενο. Πολιτικά φούμαρα, καπνός κι αντάρα…
Μέσα σε αυτό το σκηνικό της θολούρας είναι που πολλές φορές ο Ανδρουλάκης, ο Κουτσούμπας, η Ζωή, ακόμη και ο Βαρουφάκης, ξεχνάνε για λίγο την εμμονή τους με τον Μητσοτάκη και κουνάνε το δάχτυλο στον Τσίπρα για τη συγκυβέρνηση με τον Καμμένο και τις «κωλοτούμπες» με τα μνημόνια και το δημοψήφισμα.
Όσο για τον Αλέξη, η ιστορική δικαίωση που επεδίωκε μέσω της συγγραφής δεν είχε και εντυπωσιακά αποτελέσματα! Εξάλλου ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ τη φιλοδοξία του.
Αν και κατά της γραβάτας και των… νοικοκυραίων, στο πρόσφατο παρελθόν του, ο Τσίπρας –όπως λένε κάποιοι– πρωτίστως προτιμά να συνομιλεί με τους… κοστουμάτους, τους παράγοντες που ασκούν εξουσία και διαμορφώνουν τις εγχώριες και διεθνείς εξελίξεις και λιγότερο με τους ακαδημαϊκούς, τους διανοούμενους και τους… κουλτουριάρηδες.
Και για την εδραίωσή του στο πολιτικό σκηνικό φαίνεται να επενδύει στην αποτυχία και στις κινήσεις απογοήτευσης των Φάμελλου, Χαρίτση, Τεμπονέρα και διάφορων πασοκογενών.
Πήγε στο Χάρβαρντ, βελτίωσε τα αγγλικά του, αλλά δεν δείχνει ότι κατέκτησε το know how για ένα σύγχρονο κυβερνητικό κόμμα της Κεντροαριστεράς, με σαφές πολιτικό αφήγημα για τον ψηφιακό κόσμο, την κλιματική κρίση, την αφύπνιση των μειονοτήτων, τις νέες διαιρετικές τομές και την κοινωνική περιθωριοποίηση των νέων που δεν έχουν… μπάρμπα στην Κορώνη.
Και ο «νέος πατριωτισμός», που επαγγέλλεται, δεν φαίνεται να δημιουργεί αισθήματα ασφάλειας στους επικίνδυνους καιρούς, με τις πολεμικές συγκρούσεις σε Ιράν, Παλαιστίνη, Ουκρανία.
Όλοι αυτοί οι επίδοξοι κεντροαριστεροί μετασχηματιστές θέτουν στο επίκεντρο τις μεταμορφώσεις του καπιταλισμού, ο οποίος, όπως πολλές φορές αποδείχτηκε, από δήθεν δημοκρατικός καταλήγει να γίνεται αυταρχικός και ολιγαρχικός!
