Αναρωτιέμαι, υπάρχει ένας έστω άνθρωπος με ενσυναίσθηση που δεν θα στενοχωρηθεί για τον άδικο θάνατο ενός ανθρώπου;
Πρόσφατα, οι πανέμορφες συμπατριώτισσές μου χάθηκαν τόσο άδικα, τα παιδιά του ΠΑΟΚ, και τώρα αυτοί οι άνθρωποι, πολλοί από αυτούς, παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Μπροστά στον θάνατο, δεν υπάρχει ταμπέλα, παρά ένας κοινός παρονομαστής, που δεν είναι άλλος από τον «Άνθρωπο».
Είναι απολύτως δίκαιο να θυμώνουμε και να απαιτούμε μια κοινωνία που σέβεται τους πολίτες της όσο και αυτοί.
Υπάρχει όμως μια λεπτή διαφορά. Είναι άλλο πράγμα φορτίζομαι, θυμώνω, απαιτώ ή ακόμα εκθέτω προβληματισμό στη δημόσια σφαίρα, αφενός με επιχειρήματα, αφετέρου με σκοπό τη λύση του προβλήματος, ή το να μην ξανασυμβεί και είναι άλλο πράγμα διαστρεβλώνω, εργαλειοποιώ και τελικά καταλήγω να «τρώω τις σάρκες μου» και τις «σάρκες όσων διαφωνούν με μένα» χωρίς επιχειρήματα, χωρίς αντικειμενικότητα και χωρίς να με νοιάζει το να βάλω κάτι στον δημόσιο διάλογο, απλά να κρίνω ως κριτής των πάντων.
Στην πρώτη περίπτωση, δεν μεροληπτώ, έχω κάνει έρευνα, και προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός, παρά τις όποιες προσλαμβάνουσες μπορεί να έχω, με απασχολεί το δημόσιο συμφέρον και η καλυτέρευση της ζωής μου.
Στη δεύτερη περίπτωση, μεροληπτώ και τα κίνητρά μου είναι βαθιά και ιδιοτελή. Για παράδειγμα, με νοιάζει να πω πόσο κακή και εγκληματική είναι η κυβέρνηση, γιατί αυτό το αφήγημα με εξυπηρετεί και με νοιάζει περισσότερο από τον ίδιο τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι υπερασπίζομαι.
Αναζητείται η «χαμένη» προσωπική ευθύνη
Στην τραγωδία της Βιολάντα προέκυψαν βαριές προσωπικές ευθύνες που βαρύνουν την επιχείρηση, χωρίς να αμφισβητείται η κατά τα άλλα λαμπρή πορεία και οι διακρίσεις της. Έχω ζήσει ακριβώς το ίδιο έργο στη Μαρφίν. Ο Βγενόπουλος τότε είχε έρθει με την καλύτερη των διαθέσεων, είχε δώσει 2.000 ευρώ μπόνους σε κάθε υπάλληλο και είχε καθιερώσει τον απολύτως καινοτόμο θεσμό των Hr Οfficers που ήταν κάτι σαν προσωπικοί σύμβουλοι για το προσωπικό και δεν υπήρχαν πουθενά αλλού στην Ελλάδα.
Όταν όμως συνέβη ο βίαιος χαμός των συναδέλφων μας, από ανθρώπινο μάλιστα χέρι, δηλαδή αιτία βαναυσότατη και απάνθρωπη, η τράπεζα βρέθηκε –όχι αδίκως– να έχει την ευθύνη, γιατί ήταν ανοιχτά στα επεισόδια, ενώ βεβαίως ξεκίνησαν τα σεμινάρια ετοιμότητας για πυρκαγιές και άλλες έκτακτες συνθήκες κατόπιν εορτής, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα.
Το να βγαίνουν όμως στρατιές ολόκληρες από το πρώτο λεπτό και να γράφουν για τα 13ωρα, τις γαλέρες, το κακό κεφάλαιο και τελικά τον πρωθυπουργό που φταίει πάντα για όλα, πέρα από ανακριβή, είναι και αιμοδιψή, και η ζυγαριά γέρνει από το «θύμα», που υποτίθεται ότι υποστηρίζουν, στο εκάστοτε ιδεολογικό αφήγημα.
Στο θλιβερότατο δυστύχημα του ΠΑΟΚ υπάρχει ξεκάθαρα η ατομική ευθύνη, εκεί στον μεγαλύτερο βαθμό της, με το κρίμα να μας βασανίζει ως λαό.
Και φτάνουμε στους μετανάστες. Εμένα προσωπικά μου ραγίζει την καρδιά η έγκυος που ταξιδεύει σε μια σαπισμένη βάρκα, η άθλια ζωή από την οποία θέλει να ξεφύγει, η ξεσκισμένη της ζωή από τα καθεστώτα, τις συνθήκες και τα συναφή.
Καταλαβαίνω όμως αντίστοιχα ότι ζω σε μια χώρα που πρέπει να έχει κανόνες, γιατί αλλιώς δεν θα ήταν χώρα. Καταλαβαίνω ότι ακόμα και εδώ υπάρχει η προσωπική ευθύνη του άντρα και όχι ανήλικου που πλήρωσε κάποιες χιλιάδες ευρώ για να μπει στη βάρκα και να εμπιστευτεί τον διακινητή. Όπως και αυτός έχει την ευθύνη που πήρε στον λαιμό του τόσους ανθρώπους – όμως εκεί δεν μιλάμε για άνθρωπο.
Όταν λοιπόν βλέπω να ξεσηκώνονται και φωτογραφίες με μικρά παιδάκια, απλά για να πουν το αφήγημά τους, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα αφενός και αφετέρου με ένα λογικό άλμα να βγάλουν το Λιμενικό εγκληματία, πραγματικά λυπάμαι.
Αυτή η χώρα του παραλόγου είναι μια μεγάλη μάνα για όλους. Ξένοι, ντόπιοι, πλούσιοι, φτωχοί, κανείς δεν απορρίφθηκε από το δημόσιο σύστημα υγείας, όταν χρειάστηκε περίθαλψη. Πόσοι κάτοικοι στα νησιά δεν πηγαίνουν με κουβέρτες, με καρβέλια ψωμί, με ό,τι μπορούν, όταν καταφθάνουν άνθρωποι καταπονημένοι και καταφρονεμένοι; Αλλά και στην αντίπερα όχθη, δεν ήταν ο μεγιστάνας τότε που αρνήθηκε η ασφαλιστική του να πάρει την ευθύνη να χειρουργηθεί στη χώρα του και τον δέχτηκε η Ελλάδα όπου είχε το ατύχημα;
Ο κόσμος αλλάζει, τα πράγματα αλλάζουν, η ενέργεια αλλάζει. Ας πάρουμε την προσωπική μας ευθύνη από το χέρι. Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι μόνο συμπόνια, αλλά ευθύνη σκέψης και λόγου.
