Αυτό το ερώτημα θα έπρεπε να μονοπωλεί το ενδιαφέρον και όχι αν υπήρξε καρέ με το επίμαχο χτύπημα, αναφορικά με τα επεισόδια στο νοσοκομείο της Νίκαιας με τους γιατρούς και τον υπουργό Υγείας.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι απολύτως θεμιτή κάθε διαδήλωση και κάθε αψιμαχία. Αρκεί στην πρώτη περίπτωση να είναι ειρηνική και στη δεύτερη να υπάρχουν επιχειρήματα. Αυτό είναι η χαρά της δημοκρατίας.
Είναι μεγάλο κρίμα, άλλη μια φορά, να φεύγει η ουσία από το μείζον του θέματος που είναι η ίδια η Υγεία, όπου τομές έχουν γίνει και είναι πολλές και φυσικά αυτά που μπορούν να βελτιωθούν είναι περισσότερα, και να πηγαίνει στις εντυπώσεις. Και οι «εντυπώσεις» που έχουν σασπένς, ύψωσε τελικά τη γροθιά; Έγινε μοντάζ στο χέρι; Οι ίντριγκες αλλά και η προσμονή αν θα στείλει το βίντεο ο υπουργός δημιουργούν ακροαματικότητες – κακά τα ψέματα.
Ωστόσο, κάθε μορφής διαμαρτυρία είναι θεσμικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, αρκεί να μη μετατρέπεται σε τραμπουκισμό. Γιατί ο εκφοβισμός, η σωματική ή λεκτική βία, η προσπάθεια επιβολής μέσω έντασης είναι προφανώς βαθιά αντικοινωνική πράξη, για την οποία συνέπειες ορίζει ο νόμος, για αυτό και έχουμε δημοκρατία.
Ποια λεπτή γραμμή τα διαχωρίζει, όμως;
Η διαμαρτυρία που μετατρέπεται σε αγανάκτηση και δη έκρηξη έχει άλλα χαρακτηριστικά από τον οργανωμένο τραμπουκισμό και είναι φερ’ ειπείν: να φωνάζεις συνθήματα, να αποδοκιμάζεις έντονα, να υψώνεις τη φωνή σου, να διαμαρτύρεσαι δυναμικά, να ασκείς σκληρή πολιτική κριτική.
Στο βίντεο που όλοι είδαμε, ο δημοσιογράφος αναφέρει εντελώς αντικειμενικά στην περιγραφή του: «Προσπαθούν να οδηγήσουν τον κ. Γεωργιάδη σε μια άλλη είσοδο, αλλά εδώ επιτίθενται οι διαδηλωτές», και λίγο παρακάτω «εδώ αρχίζουν και κινούνται απειλητικά (οι διαδηλωτές) και εκεί θα βγουν οι ασπίδες, και θα φορέσουν τα κράνη οι αστυνομικοί».
Περιττό να αναφερθεί ακόμα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, όπου κι άλλος ένας κύριος με μια πράσινη μπλούζα πετάγεται και αυτός με μία γροθιά, και παρακάτω ο υπουργός παρεμποδίζεται, υπάρχει κλοιός γύρω του, παρεμπόδιση της φυσικής εισόδου, αλλά και στην πιο επιεική μορφή της η σωματική εγγύτητα με ένταση είναι μορφή εκφοβιστικής παρεμπόδισης.
Τι συζητάμε λοιπόν;
Δεν χρειάζεται να υπάρχει γροθιά για να μιλήσουμε για τραμπουκισμό.
Όταν μια ομάδα περικυκλώνει ένα πρόσωπο και επιχειρεί να το εμποδίσει να κινηθεί ή να ασκήσει τα καθήκοντά του, με πίεση σώματος και απειλητική διάθεση, έχουμε περάσει από τη διαμαρτυρία στην επιβολή.
Η φράση «δεν θα μπεις», λόγου χάρη, από μόνη της είναι ένα σύνθημα καλώς ή κακώς. Αλλά όταν συνοδεύεται από φυσικό μπλοκάρισμα, τότε δεν είναι απλώς πολιτικός λόγος – είναι πράξη παρεμπόδισης.
Δεν χρειάζεται λοιπόν η κυβέρνηση να πέφτει μονίμως σε αυτήν την παγίδα που στήνει τεχνηέντως μια Αριστερά που πνέει τα λοίσθια.
Το οξύμωρο του θέματος είναι ένα: έχουν αυξηθεί δραματικά οι πολίτες που λένε π.χ, «πήγα στο τάδε νοσοκομείο και μου συμπεριφέρθηκαν άψογα», ή «εντυπωσιάστηκα», ή «δεν το περίμενα», έχω ακούσει προσωπικά πάρα πολλά τέτοια, και αυτά τα θεωρώ τα καλύτερα γκάλοπ, έχουν παρθεί προληπτικά μέτρα όπως οι εξετάσεις με μήνυμα, που έχουν σώσει κόσμο (και εμένα προσωπικά), παίρνουν οι ασθενείς φάρμακα στο σπίτι και τόσα άλλα, που αντί να συζητήσουμε τι άλλο θετικό μπορεί να γίνει, αν δεν μπορούμε ούτε στα θετικά να σταθούμε για λίγο ως κοινωνία, καθόμαστε και συζητάμε αν έφαγε ή δεν έφαγε γροθιά ο υπουργός.
Και αυτό είναι ανούσιο και βαθύτατα αντιδημοκρατικό από τη μία, αλλά ολίγον τι επικίνδυνο και υποκριτικό από την άλλη, να οδηγείς κόσμο στο συμπέρασμα ότι έχουμε αυταρχισμό και κυβέρνηση-χούντα.
Το ουσιώδες είναι ότι δεν συνεισφέρει καθόλου στο κοινό καλό. Και αν η εκάστοτε πολιτική, ή κριτική, ή παρέμβαση του οποιουδήποτε εκφραστή δεν στοχεύει εκεί, τότε σε τι και πού ακριβώς ωφελεί;
