Όταν εκλέχθηκε ο Ζοράν Μαμντάνι δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ακριβώς επειδή προερχόταν από τους Δημοκρατικούς, η ελληνική Αριστερά βρήκε ακόμη ένα παράδειγμα να θαυμάσει.
Ασχέτως αν δεν υπήρχε κανένας λόγος πανηγυρισμού και σύγκρισης. Αναρτήσεις με μεγάλα λόγια από τον Αλέξη Τσίπρα, τον Χάρη Δούκα, ένα σωρό πολιτικούς της Αριστεράς και φυσικά βουνό οι πανηγυρισμοί των γνωστών τοξικών τρολ.
Λίγους μήνες ωστόσο μετά την ανάληψη του πρώτου μουσουλμάνου δημάρχου, τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Ο Ζοράν Μαμντάνι με διάγγελμα του έκανε αυτό που ξέρει καλά η Αριστερά: ανακοίνωσε τεράστιο έλλειμμα, ζήτησε βοήθεια από την κεντρική κυβέρνηση του Τραμπ και παραδέχθηκε ότι οι υποσχέσεις του θα καθυστερήσουν να υλοποιηθούν.
Το οποίο στη γλώσσα ενός Αριστερού σημαίνει ότι δεν θα υλοποιηθούν ποτέ. Για παράδειγμα εκεί που θα έδινε άμεσα δωρεάν μετακινήσεις στα μέσα μεταφοράς, ανακοινώθηκε αύξηση των εισιτηρίων στα 3 δολάρια.
Το πρόσφατο διάγγελμα ήταν ένα άλλοθι για να μην υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του, οι οποίες περιλαμβάνουν όλα τα ουτοπικά που τάζει συνήθως η Αριστερά και στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα και παντού: δωρεάν μεταφορές, δωρεάν σπίτια σε αδύναμους, περισσότερα κοινωνικά προγράμματα και επιδόματα.
Τελικά στο προχθεσινό του διάγγελμα μίλησε και για την ανάγκη περικοπών, χωρίς να διευκρινίσει από που θα κόψει χρήματα, αλλά οι επιλογές είναι ελάχιστες: είτε δεν θα κάνει κανένα νέο έργο στην πόλη, είτε θα περικόψει τα κοινωνικά προγράμματα, τα οποία είναι ήδη πολυδάπανα. Κάπως έτσι όμως οι υποσχέσεις του πάνε στο βρόντο και η πόλη θα έχει έναν δήμαρχο που ουσιαστικά δεν θα κάνει έργα.
Άλλωστε ο ίδιος έλεγε προεκλογικά ότι δεν θα κάνει περικοπές αλλά θα φορολογήσει τους πολύ πλούσιους. Τώρα όχι μόνο μιλά για περικοπές και αύξησε τα εισιτήρια αλλά πήρε πίσω και μια πρόταση για αύξηση του τέλους ακίνητης περιουσίας μετά από σφοδρές αντιδράσεις. Και ψάχνει νέους τρόπους να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα της πόλης.
Κοινώς περικοπές, νέοι φόροι, αυξήσεις τιμών και στην καλύτερη αναστολή των προεκλογικών του δεσμεύσεων. Θυμίζει ίσως αυτό την περίοδο του Αλέξη Τσίπρα;
Ο Μαμντάνι δεν είναι απλά ακόμη ένα παράδειγμα της Αριστεράς που απέτυχε και τέλος πάντων αναγκάστηκε να δει την πραγματικότητα και να συμβιβαστεί. Αποτελεί κυρίως μια υπενθύμιση ότι οι λαϊκιστές και οι δημαγωγοί δεν πρόκειται να αλλάξουν και καλό είναι να τα θυμόμαστε αυτά τώρα που οι πολιτικοί μας άρχισαν ξανά ένα διαγωνισμό υποσχέσεων δίχως αύριο.
