Σαν σήμερα, πριν 11 έτη, ο Αλέξης Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ κέρδισαν τις εθνικές εκλογές, υποσχόμενοι στους πολίτες λαγούς με πετραχήλια.
Οι πρόωρες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου του 2015 είχαν ξεκάθαρο νικητή τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λίγο μετά συγκυβέρνησε με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ. Και τότε άρχισε το σπιράλ που έφτασε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Ο Αλέξης Τσίπρας, εκμεταλλευόμενος την οικονομική κρίση τότε, υποσχέθηκε στους πολίτες τα πάντα: κατάργηση μνημονίου και λιτότητας με ένα άρθρο. Κατάργηση ΕΝΦΙΑ. Go Back Merkel. 13η σύνταξη και 13ο μισθό στο δημόσιο. Διαγραφή χρέους. Και το περίφημο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, το οποίο ομολογούν σήμερα νυν και πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι γνώριζαν ότι ήταν ανεφάρμοστο.
Όμως ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε και τις πλατείες των αγανακτισμένων. Υποσχέθηκε φυλακή για τους πολιτικούς αντιπάλους. Δικαιοσύνη. Έβαλε διαδικτυακά τρολ να διαδίδουν λάσπη, ύβρεις και ψέματα για τους αντιπάλους. Διαφήμιζε το ηθικό του πλεονέκτημα και το έπαιζε αντισυστημικός.
Και φυσικά είχε ένα άκρως διχαστικό και τοξικό λόγο. Κάθε ομοιότητα με την Μαρία Καρυστιανού σήμερα και τον κύκλο πολιτικών γυρολόγων και ακραίων στοιχείων γύρω της είναι τυχαία φυσικά.
Η διακυβέρνηση Τσίπρα
Βέβαια δεν έκανε τίποτα από όσα υποσχέθηκε. Το αντίθετο. Τα έκανε χειρότερα, όπως κάθε αντισυστημικός απατεώνας: έφερε ένα τρίτο, χειρότερο μνημόνιο. Αύξησε όλους τους φόρους, έκανε σκληρές περικοπές, ξεπούλησε δημόσια περιουσία με ένα υπερταμείο 99 ετών.
Προσπάθησε να ελέγξει τη Δικαιοσύνη, στήνοντας ένα παραδικαστικό κύκλωμα, όπως φάνηκε με την υπόθεση Novartis αλλά και τις τηλεοπτικές άδειες, όπου προσπάθησε να ελέγξει την ενημέρωση. Διορίστηκαν συγγενείς και φίλοι σε κρίσιμες θέσεις του δημοσίου.
Άφησε κρίσιμες υποδομές του κράτους, όπως το σιδηροδρομικό δίκτυο, να ξεπουληθούν και να απαξιωθούν. Ψήφισε νόμο που αποφυλάκισε χιλιάδες εγκληματίες ενώ έφερε τη Συμφωνία των Πρεσπών, δίνοντας στα Σκόπια όσα παράλογα και ανιστόρητα διεκδικούσαν επί δεκαετίες.
Έκλεισε τις τράπεζες, μας έκανε διεθνώς ρεζίλι, ενώ φτάσαμε για ακόμη μια φορά στο χείλος της χρεοκοπίας με ένα δημοψήφισμα παρωδία. Με κόστος περίπου τα 100 δισεκατομμύρια για την ελληνική οικονομία.
Ο πλανήτης γελούσε με τον Γιάνη Βαρουφάκη ως υπουργό Οικονομικών, η λέξη κωλοτούμπα έγινε διεθνής ενώ οι μόνες χώρες που στήριξαν τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν απολυταρχικά καθεστώτα τύπου Μαδούρο. Έπειτα είχαμε πολλές τραγωδίες, όπως αυτές στη Μάνδρα και στο Μάτι, χωρίς βέβαια να έχουμε την πρωτοφανή εκμετάλλευση των Τεμπών.
Και τέλος θυμόμαστε απίστευτες δηλώσεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα ή στελεχών της κυβέρνησής του, όπως ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, θα το ρισκάρουμε με τους Τούρκους και αν χάσουμε δυο-τρια νησιά δεν έγινε και τίποτα. Δεν ξεχνάμε και τα ανοιχτά σύνορα με τις Μόριες και τις Ειδομένες. Και κυρίως ότι νομιμοποίησε τον τοξικό και διχαστικό λόγο στην κοινωνία.
Η διαφορά με το σήμερα και το μέλλον
Η διαφορά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι χαώδης. Ενδεικτικό μόνο ότι η Νέα Δημοκρατία παρέλαβε την ανεργία στο 17% και τη χώρα τελευταία σε ανάπτυξη στην ΕΕ και σήμερα έχουμε ανεργία στο 8%, η χώρα τρέχει σε ανάπτυξη μέσα στην πρώτη τριάδα στην ΕΕ ενώ το 2025 είχαμε ρεκόρ επενδύσεων, τουρισμού, εξαγωγών και βιομηχανικής παραγωγής.
Ο βασικός μισθός αυξήθηκε από 650€ στα 880€, μειώθηκαν σχεδόν όλοι οι φόροι ενώ ο μέσος μισθός στον ιδιωτικό τομέα για πλήρη απασχόληση από 1166€ μεικτά το 2019 έφτασε στα 1470€ σήμερα. Παρά τις διεθνείς κρίσεις, τους πολέμους, τον πληθωρισμό και την πρωτοφανή εγχώρια τοξικότητα.
Η Ελλάδα κάνει εξορύξεις, μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις ενισχύονται όσο ποτέ. Η χώρα μας για πρώτη φορά επέκτεινε την ΑΟΖ με συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο ενώ με το χωροταξικό σχεδιασμό και τα θαλάσσια πάρκα εξασφαλίζει πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι μεταναστευτικές ροές, σε σχέση με την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, έπεσαν κατακόρυφα και πάνω από τα μισά κέντρα μεταναστών έχουν κλείσει.
Η χώρα ανέκτησε το κύρος της στο εξωτερικό. Από την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup στην Ε.Ε. μέχρι τα διεθνή δημοσιεύματα για την πρόοδο της χώρας μας και τις αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Αίγυπτο.
Τέλος έγιναν και μεγάλες μεταρρυθμίσεις που είχαν κολλήσει επί χρόνια: από τα μη κρατικά ΑΕΙ και την επιστολική ψήφο έως τη ψηφιοποίηση του κράτους, την αναβάθμιση του ΕΣΥ και τα μεγάλα έργα. Από το Μετρό Θεσσαλονίκης έως τον αυτοκινητόδρομο Πατρών - Πύργου, για παράδειγμα.
Και δυστυχώς σήμερα οι ίδιοι ή παρόμοιοι λαϊκιστές είναι έτοιμοι να εφορμήσουν στην εξουσία και να απειλήσουν την πρόοδο. Ο Αλέξης Τσίπρας με το νέο κόμμα που ετοιμάζει, το οποίο δεν εκφράζει τίποτα περισσότερο από τις παλιές του θέσεις με τα ίδια στελέχη.
Αλλά και άλλοι που χρησιμοποιούν ένα δυστύχημα για να γίνουν πολιτικοί και έχουν ακραίο διχαστικό λόγο ενώ υπόσχονται ξανά τα πάντα στους πάντες. Διαφημίζουν το ηθικό τους πλεονέκτημα σαν τον Αλέξη Τσίπρα κάποτε και μόνο που δεν υπόσχονται κρεμάλες. Πρόκειται για μια περίοδο που βγάζει πολλές μικρογραφιές του Αλέξη Τσίπρα του 2015, με την ελπίδα ότι τώρα η τρέλα του δήθεν αντισυστημιτισμού και της τοξικότητας θα πάρει ρεβάνς από τη λογική και την πρόοδο. Με θύμα πάλι την ίδια την Ελλάδα.
