Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετατρέπει κάθε τραγωδία σε σόου, εργαλειοποιώντας νεκρούς και δημιουργώντας θεωρίες συνωμοσίας, με λαϊκισμό χωρίς όριο στη Βουλή.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να έχει ανακαλύψει το προσωπικό της τηλεοπτικό «ταλέντο»: να μετατρέπει κάθε ανθρώπινη τραγωδία σε πολιτικό σόου με βίντεο που πάντα… «χάνονται» μυστηριωδώς. Από τα Τέμπη μέχρι τη Χίο, η ίδια βλέπει εγκληματικές εντολές και καλύψεις εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν θλίψη και απώλεια. Η πραγματικότητα δεν έχει σημασία - ο λαϊκισμός έχει πάντα την πρώτη θέση στη σκηνή.
Με χαρακτηριστική άνεση εργαλειοποιεί νεκρούς και αγνοούμενους για να στηρίξει θεωρίες συνωμοσίας, κάνοντας πολιτική κριτική να μοιάζει περισσότερο με θρίλερ παρά με σοβαρή ανάλυση. Κάθε τραγωδία γίνεται πεδίο μάχης, κάθε βίντεο που «χάθηκε» γίνεται επιχείρημα για την ηθική της υπεράσπιση.
Διαρκές σόου κατηγορίας
Η ίδια συνεχίζει να υπερασπίζεται τους έντιμους εργαζόμενους ενώ ταυτόχρονα εντοπίζει επίορκους και «υψηλόβαθμους που δίνουν εγκληματικές εντολές», δημιουργώντας ένα μίγμα λαϊκισμού και αυθαίρετων υποθέσεων. Το αποτέλεσμα; Ένα διαρκές σόου κατηγορίας «κράτος vs συνωμοσία», με την Κωνσταντοπούλου πάντα στο κέντρο, σαν σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια ταυτόχρονα.
Και έτσι, η Ζωή κατορθώνει να συνδυάζει δύο ρόλους ταυτόχρονα: την υπερασπίστρια των αδύναμων και τη βασίλισσα των θεωριών συνωμοσίας. Με «ηθικές καταγγελίες», διεθνείς νόμους και φωνή απόγνωσης, το σόου της λαϊκιστικής υπερβολής συνεχίζεται, υπενθυμίζοντας ότι όταν οι τραγωδίες γίνονται εργαλείο πολιτικής, η κριτική δεν είναι απλώς επιθυμητή — είναι επιτακτική.
