Η κριτική του Αλέξη Τσίπρα για τα πάντα, όπως τώρα για τα σχολεία, σκοντάφτει σε όσα έκανε όσο κυβερνούσε.
Για παράδειγμα ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του για την τοπική αυτοδιοίκηση πριν μερικές ημέρες, έκανε ιδιαίτερη μνεία στην επαρχία που μειώνεται ο πληθυσμός της, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι κλείνουν σχολεία διότι οι οικογένειες φεύγουν για τις μεγάλες πόλεις. Και αφού άσκησε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση, υποσχέθηκε γενικά και αόριστα ότι αυτό θα το αλλάξει, χωρίς βέβαια να μας πει τον τρόπο.
Όπως είπε μεταξύ άλλων «Στο σχολείο ενός ακόµα χωριού της ορεινής Ελλάδας φέτος τον Σεπτέµβρη δεν θα ακουστεί το κουδούνι και οι φωνές των παιδιών. ∆εν υπάρχουν πια παιδιά εκεί. Έφυγαν οι τελευταίες οικογένειες. Όχι γιατί δεν αγαπούσαν τον τόπο τους. Αλλά γιατί χωρίς δουλειά, χωρίς Κέντρο Υγείας, χωρίς παιδικό σταθµό, χωρίς δρόµο τον χειµώνα, αισθάνονταν ότι ο τόπος τους δεν τους αγαπούσε».
Μόνο που ο Αλέξης Τσίπρας, όσο κυβερνούσε, έκλεισε κυριολεκτικά δεκάδες σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Με βάση την υπουργική απόφαση 97115/∆1/2017 (ΦΕΚ 2153/ Β/23-6-2017) της τότε κυβέρνησης του, 43 σχολικές μονάδες σε όλη τη χώρα καταργήθηκαν ενώ 70 σχολικές μονάδες συγχωνεύθηκαν.
Αλήθεια τότε δεν αγαπούσε την επαρχία και τα χωριά ο Αλέξης Τσίπρας; και ξαφνικά τα αγάπησε τώρα;
Τι ακριβώς συμβαίνει; Ή μήπως απλά λαϊκίζει, όπως συνηθίζει να κάνει;
Να θυμίσουμε δε ότι επειδή εκείνη η υπουργική απόφαση της κυβέρνησης Τσίπρα προέβλεπε μια από τις μεγαλύτερες καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, υπήρξαν σοβαρές αντιδράσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση και στις τοπικές κοινωνίες, με αποτέλεσμα κάποιες να ανακληθούν για ένα ή δύο σχολικά έτη.
Φυσικά δεν είπε τίποτα για το πιο σημαντικό: πως θα επιστρέψει ο κόσμος στα χωριά για να ανοίξει σχολεία και κέντρα υγείας, όπως υποστηρίζει;
Έχουμε δηλαδή μια αντιπολίτευση που ασκεί κριτική σε όσα και η ίδια έκανε όσο κυβερνούσε ενώ δεν έχει απολύτως καμία ρεαλιστική και σοβαρή πρόταση για το μέλλον της χώρας, πέρα από διαπιστώσεις, ευχολόγια, απλοϊκές διακηρύξεις και άρνηση σε όλα.
