Η επίθεση στο σπίτι του Νίκου Χαρδαλιά έχει χαρακτηριστικά τρομοκρατικής ενέργειας.
Δεν είναι μια… παρέμβαση, όπως κάποιοι αποκαλούν «επιχειρήσεις» αυτού του είδους, αφού ουσιαστικά πρόκειται για προσπάθεια εκφοβισμού, όχι μόνο του προσώπου αλλά συνολικά της οικογένειάς του.
Τα περίπου 100 άτομα που βρέθηκαν με κράνη και κουκούλες έξω από την οικία του περιφερειάρχη Αττικής, γράφοντας συνθήματα και πετώντας φέιγ βολάν με χαρακτηρισμούς σε βάρος του, είναι μια σαφής στοχοποίηση σε συνδυασμό με δολοφονία χαρακτήρα.
Δυστυχώς, θύματα έχουν πέσει κατά καιρούς πολλοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δημόσιοι λειτουργοί. Είναι μια επιχείρηση που στήνεται κάθε φορά που λαμβάνονται αποφάσεις που δεν αρέσουν σε κάποιες ομάδες, οι οποίες θέλουν να επιβάλουν θέσεις και απόψεις με αυτόν τον τρόπο ή και με άλλες μεθόδους, όπως για παράδειγμα τα «γκαζάκια».
Ο «λόγος» της επίθεσης εναντίον του Ν. Χαρδαλιάς ήταν το θέμα της εκκένωσης των καταλήψεων που βρίσκεται σε εξέλιξη στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, με την πρόφαση ότι φιλοξενούνται σε αυτά συγγενείς παιδιών και ενηλίκων με σοβαρά προβλήματα υγείας ή ευάλωτες οικογένειες.
Η περιφέρεια έχει μεριμνήσει –απ’ ό,τι έχει ειπωθεί– για την αντιμετώπιση αυτών των περιπτώσεων, που όμως δεν είναι οι μόνες και σίγουρα –απ’ ό,τι λένε οι εμπλεκόμενοι– δεν είναι η πλειοψηφία. Ομως μιλάμε για κατάληψη, ένα φαινόμενο που αναπτύχθηκε στη μεταπολίτευση από διάφορες ομάδες και συλλογικότητες που προτάσσουν μια δήθεν συλλογική δράση υπέρ του πολιτισμού και άλλων τινών.
Σε κάθε περίπτωση η ουσία είναι συνολικά οι επιθέσεις προς όλους όσοι στοχοποιούνται και τρομοκρατούνται από διάφορες ακραίες ομάδες. Χθες ήταν τα Προσφυγικά, προχθές τα πανεπιστήμια ή η θέση ενός δημοσιογράφου ή ενός πολιτικού.
Είναι ακραίος άραγε ο χαρακτηρισμός τρομοκρατική ενέργεια; Ενδεχομένως κάποιοι να την ταυτίζουν με θύματα από βόμβες και πυροβολισμούς. Μόνο που –αρέσει, δεν αρέσει–τρομοκρατία είναι η προσπάθεια εκφοβισμού του οποιουδήποτε με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιαδήποτε μέθοδο. Είναι το «ξέρουμε πού μένεις», το «δεν μπορείς ούτε εσύ ούτε η οικογένειά σου να αισθάνεστε ασφαλείς στο σπίτι σας».
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
