Η επιλογή του Νίκου Γιαννακόπουλου για τη θέση του υποδιοικητή της Υπηρεσίας Ασύλου δεν περνά απαρατήρητη – ούτε ηλικιακά ούτε πολιτικά.
Στα 32 του, με έντονη κομματική και αυτοδιοικητική διαδρομή, εντάσσεται σε μια γενιά στελεχών που δεν περιμένει τη «σειρά» της, αλλά τοποθετείται απευθείας σε νευραλγικά πόστα.
Στο παρασκήνιο, η στενή και σταθερή σχέση εμπιστοσύνης με τον Θάνο Πλεύρη θεωρείται καθοριστική. Από το Υγείας μέχρι το Μετανάστευσης, ο Γιαννακόπουλος ανήκει στον στενό κύκλο συνεργατών που γνωρίζουν καλά τον κυβερνητικό μηχανισμό και κινούνται με πολιτική άνεση. Δεν είναι τυχαίο ότι η επιλογή του ερμηνεύεται ως «ασφαλής» σε ένα χαρτοφυλάκιο με αυξημένες ευαισθησίες, εντός κι εκτός συνόρων.
Παράλληλα, το ισχυρό του αποτύπωμα στον Δήμο Αθηναίων –με πρωτιά σε σταυρούς το 2023 στον συνδυασμό Μπακογιάννη– τον καθιστά στέλεχος με διπλή αναφορά: αυτοδιοίκηση και κεντρική εξουσία. Για πολλούς, πρόκειται για επένδυση με προοπτική, για άλλους για ακόμη μία ένδειξη ότι το Άσυλο παραμένει πεδίο καθαρά πολιτικών επιλογών.
Το βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση διαβάζεται όχι μόνο ως διοικητική ενίσχυση της Υπηρεσίας, αλλά και ως μήνυμα για το ποιοι ανεβαίνουν και ποιοι μένουν εκτός «κάδρου» στη νέα εσωτερική ιεραρχία.
