Όταν ακούς «επτά νεκροί», ο εγκέφαλός σου προσπαθεί να το χωρέσει σε αριθμούς. Επτά. Επτά ζωές. Επτά οικογένειες που δεν θα ξαναδούν τα παιδιά τους, τα αδέλφια τους, τους φίλους τους.
Επτά φιλάθλους του ΠΑΟΚ που ξεκίνησαν ένα ταξίδι γεμάτο προσμονή - για έναν αγώνα, για μια εμπειρία, για μια ιστορία που θα θυμούνται και ποτέ δεν γύρισαν σπίτι.
Δεν είναι «επτά». Είναι επτά φορές ανείπωτο δράμα.
Η ιστορία είναι απλή στη σύλληψη αλλά τραγική στην ουσία, ένα μίνι βαν με 10 φίλους του «Δικεφάλου» ταξίδευε οδικώς από την Ελλάδα προς τη Γαλλία για τον αγώνα ΠΑΟΚ-Λυών όταν, στον αυτοκινητόδρομο DN6-E70 στη Ρουμανία, μια επικίνδυνη προσπέραση οδήγησε σε μια μετωπική σύγκρουση με φορτηγό. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, με επτά νεκρούς και τρεις τραυματίες.
Μπορείς να διαβάσεις «προσπέραση», «αντίθετη λωρίδα», «συνθήκες οδικής κυκλοφορίας», όλα αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες που προσπαθούν να δώσουν μια εξήγηση. Αλλά η ουσία δεν είναι τεχνική. Η ουσία είναι αυτό που μένει πέρα από τα ονόματα, πέρα από τα νούμερα: είναι η αίσθηση ότι κάτι πολύτιμο χάθηκε.
Και μέσα σε αυτό το μαύρο κύμα πόνου, υπάρχει και μια ακόμα τραγική υπόθεση που συνέβη όταν τα νέα έγιναν γνωστά: ένας 54χρονος φίλος του ΠΑΟΚ φέρεται να υπέστη ανακοπή και να πέθανε όταν άκουσε ότι ανάμεσα στους επτά ήταν στενός του φίλος.
Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι: τι σημαίνει αυτό για εμάς;
Τι σημαίνει να αγαπάς κάτι τόσο πολύ... μια ομάδα, ένα πάθος, που όταν ακούς για την απώλεια ανθρώπων που το μοιράζονται μαζί σου, η καρδιά σου δεν αντέχει;
Τι σημαίνει όταν το ποδόσφαιρο, που έπρεπε να είναι πηγή αναψυχής και συγκίνησης, γίνεται αιτία για να θυμηθούμε πόσο ευάλωτοι είμαστε;
Οι φίλοι αυτοί δεν ήταν «οπαδοί που πήγαιναν σε ένα παιχνίδι», ήταν άνθρωποι με σχέδια, με όνειρα, με αύριο. Ήταν νέοι που αποφάσισαν να διασχίσουν μια ήπειρο για να στηρίξουν την ομάδα τους, και βρέθηκαν σε μια στιγμή να πληρώνουν με τη ζωή τους για μια απόφαση του ταξιδιού.
Και αυτό πρέπει να μας πονέσει. Να μας κάνει να σκεφτούμε πώς βλέπουμε τη ζωή, την ασφάλεια στους δρόμους, την αξία του κάθε ανθρώπου όταν είναι πίσω από μια φανέλα.
Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τεχνικές λεπτομέρειες για να δώσουμε «προσωπικότητα» στο γεγονός. Η τραγωδία έχει ήδη όνομα: επτά νεκροί. Ένας ακόμα που δεν άντεξε να ακούσει τα νέα και κάπου εκεί ο πόνος σταματά να μετριέται σε λέξεις.
Και όσο κι αν προσπαθήσουμε να δώσουμε εξηγήσεις, η πραγματικότητα παραμένει αμετάκλητη: Η ζωή είναι υπεράνω όλων.
