Την ώρα που η σημερινή κυβέρνηση μετρά τα τελευταία λεπτά της κυβερνητικής ευτυχίας, «σκάνε» ένα , ένα , μείζονα ζητήματα που βάζουν σε επικίνδυνα μονοπάτια, τόσο την πορεία της επόμενης κυβέρνησης, όσο και την πορεία του τόπου και της ελληνικής κοινωνίας.
ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ ΚΛΕΙΤΟΥ
Ας ξεκινήσουμε από την εκρηκτική επικαιρότητα:
Δυο τα θέματα:
–Οι εκτεταμένες συγκρούσεις και το καθεστώς της απόλυτης ανομίας στις φυλακές του Κορυδαλλού.
–Η προβληματική πορεία της ΔΕΗ και το μείζον στα όρια της εθνικής καταστροφής πρόβλημα που υφίσταται με τα οικονομικά της εταιρείας και την συντήρηση του δικτύου, γεγονός που καθιστά εξόχως πιθανό ένα γενικευμένο black out, μεσούσης της τουριστικής περιόδου.
Το ζήτημα της ασφάλειας των πολιτών απέκτησε επιί «πεφωτισμένης» αριστεράς, εκρηκτικές διαστάσεις. Τόσο στο πεδίο της εγκληματικότητας, όσο και στο πεδίο της άνθισης της τρομοκρατίας, σε μικρής η μεγαλύτερης εμβέλειας επιχειρησιακό πεδίο.
Ο φανατισμένος δικαιωματισμός, οι ιδεοληψίες και η ψευδαίσθηση ότι ελέγχουν διάφορα κινήματα ιδεολογικής παραβατικότητας , ταυτόχρονα με το σαρωτικό κύμα της εισόδου των λαθρομεταναστών, δημιούργησε μια κατάσταση εκτός ελέγχου.
Την ίδια ώρα μάλιστα, που η κυβέρνηση με βαριά πρόθεση, αφόπλιζε η καταργούσε ομάδες δίωξης και δράσης της ΕΛΑΣ, ικανές να αναχαιτίσουν το κύμα της βίας και της ανομίας.
Η κατάσταση στον Κορυδαλλό, τα τελευταία δύο χρόνια, παραπέμπει σε Μπογκοτά!.
Εχει χαθεί το μέτρημα των δολοφονιών και του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών εντός φυλακών. Το οργανωμένο έγκλημα, συναντήθηκε με την καταδικασμένη τρομοκρατία και με δεδομένο ότι η κυβέρνηση κατήργησε τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, έδωσε την δυνατότητα στον κάθε βαρυποινίτη , να ασελγεί ανενόχλητος.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε, ότι μεγαλοστέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ως κρατικός λειτουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης, «νταραβεριζόταν»με τους τρομοκράτες, προκειμένου η κυβέρνηση να νομοθετήσει κατά πως βόλευε τους καταδικασμένους για συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς!
Ολος αυτός ο αχταρμάς της ιδεολογικοποιημένης παραβατικότητας, που επιχείρησε να νομιμοποιήσει ως προοδευτική αντίληψη άσκησης κρατικής εξουσίας η κυβέρνηση, έρχεται τώρα και την πνίγει.
Όμως η ζημιά έχει γίνει. Οδηγεί μεν, σε οριστικό εξωπέταγμα την αριστερά από την εξουσία, το πρόβλημα όμως παραμένει εκρηκτικό και η επόμενη κυβέρνηση θα έχει μακρύ και δύσκολο δρόμο να διανύσει ώστε να επανέλθει η νομιμότητα και η τάξη.
«Το μεγάλο ατού της κυβέρνησής μου είναι η οικονομία», κόμπαζε προ καιρού ο κ.Τσίπρας και πριν περάσουν μερικοί μήνες, η χώρα κινδυνεύει να ξεμείνει από ηλεκτρική ενέργεια μέσα στο κατακαλόκαιρο και ταυτόχρονα η κρίση αυτή να ενεργοποιήσει, όλες τις νάρκες της οικονομίας που η ανικανότητα της κυβέρνησης και ο φαρισαϊσμος των ευρωπαίων, -γιατί αυτή η κυβέρνηση βόλευε-, απέφυγαν να απενεργοποιήσουν εγκαίρως.
Να ήταν όμως μόνο η ΔΕΗ;
Ακολουθούν τα ΕΛΤΑ, μια επιχείρηση με ακραία προβληματικό κόστος μισθοδοσίας και υψηλότατες συσσωρευμένες υποχρεώσεις, που απαιτούν συνεχή, «έκτακτη» κρατική χρηματοδότηση για να μην καταρρεύσουν.
Για να μην μιλήσουμε για τις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης και Αθήνας που δημιουργούν μια υποδειγματικά τεράστια μαύρη τρύπα, όσον αφορά στην διαχείριση της λειτουργίας της καθημερινότητάς τους, χωρίς να εξασφαλίζουν ικανοποιητικά τις ανάγκες της μετακίνησης των πολιτών στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα της χώρας.
Αν αυτό συνδυαστεί με την πανθομολογούμενη διαχειριστική ανικανότητα των διοικήσεων που τοποθέτησε η κυβέρνηση, τα κακοκρυμμένα σκάνδαλα και το άνυδρο επενδυτικό τοπίο, αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος.
Ολες οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν παγώσει. Το Ελληνικό, τα ΕΛΠΕ, η EL DORADO, οι σιδηρόδρομοι, τα περιφερειακά λιμάνια και μια σειρά ολόκληρη ζητημάτων που απαιτούν στρατηγική σε προβολή χρόνου , προκειμένου να αρχίσει η παροχή οξυγόνου στην οικονομία του τόπου, βρίσκονται σε τεχνητό κώμα, με βαριά ευθύνη της κυβερνώσας πλειοψηφίας.…
Η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να απενεργοποιήσει μια, μια τις νάρκες, ώστε να αποφύγει εκρήξεις σε στιγμές που δεν το περιμένει. Η επιστροφή στην κανονικότητα, δεν αφορά μόνο στην οικονομική ευμάρεια. Αλλά πρωτίστως στην αντίληψη για το πώς πρέπει να λειτουργεί έναν ευνομούμενο σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος. Η εμπειρία της τελευταίας πενταετίας είναι ενδεικτική , εκ του αποτελέσματος. Όμως και πάλι, ίσως έπρεπε να πληρώσουμε το τίμημα της αριστερής παράκρουσης, ώστε να αντιληφθούμε τι πρέπει και πώς να πράξουμε τα επόμενα χρόνια.
