Η… ροκ διαμάχη ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα για τα πνευματικά δικαιώματα φέρνει στο προσκήνιο την κρίση ταυτότητας του σύγχρονου τραγουδιού. Είναι γεγονός ότι έχουν παρέλθει οι εποχές των καλών μουσικών συνθέσεων.
Με αφορμή αυτή τη διαμάχη και με σεβασμό στους δύο καλλιτέχνες, μια διαπίστωση που δεν τους αφορά: οι λιγοστές εμπορικές επιτυχίες προκαλούν ανησυχία, όχι τόσο για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, όσο για την ψυχολογική κατάσταση των ίδιων των δημιουργών τους.
Οι μελωδίες πλέον σπανίζουν και οι στίχοι μοιάζουν με προϊόν ψυχαναλυτικής συνεδρίας. Πράγματι, κάποτε ένα τραγούδι συγκινούσε, τώρα χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας για να το καταλάβεις. Σε μια εποχή όπου οι καλλιτέχνες μάχονται για τη νομική κατοχύρωση του έργου τους, εμείς, ως ακροατές, στερούμαστε το δικαίωμα στην ποιοτική ψυχαγωγία. Οι ήχοι απλώς καλύπτουν το κενό μιας μη ανιχνεύσιμης μουσικής, ενώ τα ρεφρέν θυμίζουν σε πολλές περιπτώσεις εισαγγελικές παραγγελίες.
Προφανώς η πραγματική αξία της τέχνης κρίνεται στη σκηνή και όχι στα δικαστήρια ή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Οι δημιουργοί οφείλουν να διεκδικούν τα κεκτημένα τους, αποφεύγοντας όμως να προκαλούν την κοινή γνώμη με την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά τους. Ελπίζουμε ότι αυτή η ροκ παράσταση πριν εξελιχθεί σε σαπουνόπερα να γίνει αφετηρία για την επιστροφή στο καλό ελληνικό τραγούδι.
