Ποιες ήταν οι σχέσεις Ιράν-Ισραήλ, πριν το 1979, τη χρονιά που το Ιράν μετατράπηκε στη χειρότερη εκδοχή της θεοκρατίας και μάλιστα σε μία πολύ ακραία ισλαμική θεοκρατία.
Βρισκόμαστε σχεδόν μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου στη Μ. Ανατολή και το εύλογο ερώτημα, το οποίο για μερικούς προκύπτει είναι, γιατί το Ιράν επέλεξε ως συνειδητή πολιτική επιλογή του από το 1979 και μετά να εξαφανίσει το Ισραήλ!
Πριν όμως σχολιάσουμε αυτή την παράφρονα και εντελώς καταστροφική πολιτική του επιλογή, ας δούμε λίγο ποιες ήταν οι σχέσεις Ιράν-Ισραήλ, πριν το 1979, τη χρονιά που το Ιράν μετατράπηκε στη χειρότερη εκδοχή της θεοκρατίας και μάλιστα σε μία πολύ ακραία ισλαμική θεοκρατία.
Πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ισραήλ ήταν στενές και στρατηγικές, παρά την απουσία επίσημων διπλωματικών δεσμών. Το Ιράν ήταν η δεύτερη μουσουλμανική χώρα (μετά την Τουρκία) που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ. Οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονταν από τα εξής:
Ανάμεσα στις δύο χώρες, υπήρχε στενή στρατηγική Συμμαχία στο «Δόγμα της Περιφέρειας» του Ισραήλ, το οποίο επιδίωκε συμμαχίες με μη αραβικά κράτη στην περιφέρεια του αραβικού κόσμου για την αντιμετώπιση του κοινού εχθρού, του αραβικού εθνικισμού. Οικονομική Συνεργασία κατά την οποία το Ιράν ήταν ο κύριος προμηθευτής πετρελαίου του Ισραήλ.
Σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ παρείχε τεχνογνωσία στην Τεχεράνη σε τομείς όπως η γεωργία, η ιατρική και η διαχείριση υδάτων. Στρατιωτική Σύμπραξη με εκτεταμένη συνεργασία στις υπηρεσίες πληροφοριών και στην εκπαίδευση του ιρανικού στρατού.
Το Ισραήλ πωλούσε όπλα στο Ιράν και συμμετείχε σε κοινά αμυντικά προγράμματα. Αν και το Ιράν δεν είχε πρεσβεία στο Τελ Αβίβ (για να μην εξοργίσει τότε τις αραβικές χώρες), διατηρούσε ένα «γραφείο συμφερόντων» που λειτουργούσε ουσιαστικά ως διπλωματική αποστολή.
Η κατάσταση άλλαξε άρδην το 1979, όταν ο Αγιατολάχ Χομεϊνί ανακήρυξε μονομερώς το Ισραήλ ως «εχθρό του Ισλάμ» και διέκοψε κάθε δεσμό, μετατρέποντας την πρώην σύμμαχο σε ορκισμένο εχθρό, πράγμα εντελώς παράλογο, αφού από το 1979 και μετά, πλήθος αραβικών και μουσουλμανικών κρατών αναγνώρισε το Ισραήλ (με πρώτη και καλύτερη την Αίγυπτο που ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός του, το 1979).
Ακολούθησαν η Ιορδανία (1994), τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (2020), το Μπαχρέιν (2020), το Σουδάν (2020, εξομάλυνση των σχέσεων, αν και η πλήρης επικύρωση της συμφωνίας έχει καθυστερήσει λόγω εσωτερικής αστάθειας στη χώρα), το Μαρόκο (2020), η Μαυριτανία (είχε αναγνωρίσει το Ισραήλ το 1999, αλλά διέκοψε τις σχέσεις της το 2010). Ακόμη και η Παλαιστινιακή Αρχή αναγνώρισε το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ το 1993, με τις Συμφωνίες του Όσλο.
Όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, η επιλογή του Ιράν να στοχοποιήσει το Ισραήλ υπήρξε μία άκρως ηλίθια, παράφρων και καταστροφική πολιτική επιλογή, που δε δείχνει τίποτε άλλο παρά αναίτιο, τυφλό μίσος και ακραίο παραλογισμό.
Το Ιράν είναι μία από τις χώρες με τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πλανήτη. Διαθέτει τη στρατηγικότερη θέση στην Ασία, καθώς βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο πάνω στους άξονες Βορράς-Νότου και Ανατολής-Δύσης. Διαθέτει ίσως το πιο μορφωμένο και πολιτισμένο ανθρώπινο δυναμικό στην περιοχή και είναι κληρονόμος ενός από τους αρχαιότερους και πιο εξελιγμένους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, που επηρέασε σημαντικά και τον δυτικό πολιτισμό.
Οι Πέρσες πάντοτε είχαν στενότατους δεσμούς με την Ευρώπη, κυρίως λόγω της ινδοευρωπαϊκής τους καταγωγής και ως επί το πλείστον με τη Γαλλία και τον γαλλικό πολιτισμό.
Λίγο μετά το 1979 και ενώ οι Αγιατολάχ του Ιράν επέλεξαν το μίσος, να αποκλειστούν από τον υπόλοιπο κόσμο, να χαρακτηρίσουν το Ισραήλ κράτος δολοφόνο και τρομοκράτη, να χρηματοδοτήσουν πολυάριθμες τρομοκρατικές οργανώσεις (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούθι), να συγχρωτιστούν με τα πιο επικίνδυνα και απάνθρωπα καθεστώτα (Β. Κορέα, Ρωσία, Βενεζουέλα, Συρία), να σπαταλήσουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στην κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων, στη δημιουργία ολόκληρων υπόγειων πόλεων γεμάτες με όπλα μαζικής καταστροφής, στη δημιουργία πυρηνικού προγράμματος (με ιερό σκοπό τον αφανισμό του Ισραήλ!) και να ζουν στον 20ό αιώνα σύμφωνα με τις εντολές του Κορανίου, που γράφτηκε από κάποιον Μωάμεθ γύρω στο 600-650 μ.Χ., στην ίδια περιοχή, λίγο πιο νότια, σε ένα πάμφτωχο και άσημο ψαροχώρι πνιγμένο στην άμμο με το όνομα Ντουμπάι, ένας εμίρης επέλεξε εντελώς το αντίθετο.
Αποφάσισε, να το μετατρέψει σε παγκόσμιο καπιταλιστικό μητροπολιτικό κέντρο! Το Εμιράτο του Ντουμπάι δεν διέθετε κανένα από τα συγκριτικά και μοναδικά πλεονεκτήματα του Ιράν, ούτε πολιτισμό, ούτε πλούτο, ούτε ιστορία, ούτε στρατηγική θέση.
Διέφερε όμως στον τρόπο σκέψης και στη βούληση της ηγεσίας του. Χωρίς να χάσει τον ισλαμικό του χαρακτήρα και τις παραδόσεις του, δεν είχε προτεραιότητα και λόγο ύπαρξής του την καταστροφή του Ισραήλ (ακολουθώντας τις περισσότερες ώριμες ισλαμικές χώρες) αλλά την πρόοδό του, την ανάπτυξή του και το άνοιγμά του στον κόσμο!
Τα συμπεράσματα δικά σας!
