Ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια αγωνία τρελή με έπιασε όταν είδα το βίντεο από την Ομάδα Αλήθειας, που είναι τραβηγμένο από την κάμερα πάνω στη μηχανή της ΔΙΑΣ, και δείχνει τα συγκλονιστικά δευτερόλεπτα από την ώρα που ο αστυνομικός παίρνει σήμα να ανοίξει το δρόμο και να συνοδέψει παιδάκι που κινδύνευε η ζωή του στο Παίδων.
Το βίντεο δείχνει σε πραγματικό χρόνο κάτι που σπάνια βλέπουμε ολόκληρο: έναν αστυνομικό πάνω σε μηχανή, να τρέχει όσο αντέχει άνθρωπος και μηχανή, ρισκάροντας τη ζωή του για να ανοίξει τον δρόμο, όταν και αυτός και οι συνάδελφοι του χωρίς δεύτερη σκέψη, κλείνουν διασταυρώσεις, και βάζουν το σώμα τοὺς μπροστά για να σωθεί ένα παιδί. Όχι απλώς για να «εκτελέσουν το καθήκον», αλλά για να φτάσει έγκαιρα στο νοσοκομείο, για να σωθεί μια ζωή.
Μόνον έτσι καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι πάνω σε δύο ρόδες, με ένα μισθό που δεν αντανακλά το ρίσκο, και να παίζεις κορώνα-γράμματα τη ζωή σου. Όχι μόνο για να μας προστατεύσεις, αλλά για να δώσεις σε ένα παιδί μια δεύτερη ευκαιρία.
Έχω τύχει προσωπικά να δω αντίστοιχο περιστατικό στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, έξω από την παιδιατρική κλινική. Περίπου μία ώρα μετά την άφιξη του παιδιού, οι αστυνομικοί ήταν ακόμη εκεί. Όχι από υπηρεσιακή υποχρέωση. Περίμεναν να μάθουν από τους γιατρούς την έκβαση. Αν σώθηκε. Από αγωνία, από ανθρώπινο ενδιαφέρον.
Αυτό είναι το αθέατο πρόσωπο της Ελληνικής Αστυνομίας και όλων των ένστολων μας. Άνθρωποι με το εθνόσημο στο στήθος, που ενεργούν χωρίς δεύτερη σκέψη όταν η ζωή κρέμεται από μια κλωστή. Και είναι πραγματικά κρίμα αυτοί που σώζουν ζωές, να βάλλονται συλλήβδην από άδικες, επιπόλαιες ή πρόχειρες κατηγορίες, όπως είδαμε πρόσφατα και με το τραγικό δυστύχημα στη Χίο.
Τί μπορούμε εμείς να κάνουμε ως κοινωνία όταν ακούμε σειρήνες να ουρλιάζουν;
Εκτός από το να κάνουμε στην άκρη, να αναγνωρίζουμε την ανθρωπιά, τουλάχιστον όταν φαίνεται τόσο καθαρά.
Είναι το ελάχιστο.
