Στην Ελλάδα ορισμένοι δίνουν περισσότερη σημασία στο τι θα πει ο Ερντογάν παρά στο τι θα πει ο Μητσοτάκης στη μεταξύ τους συνάντηση.
Οι «ανησυχούντες» θεωρούν ότι η συνάντηση δεν πρέπει να γίνει. Αλλά δεν λένε τους λόγους που αυτή συνιστά «ατόπημα». Όταν, μάλιστα, η κυβέρνηση ακολουθεί την εθνική γραμμή όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων: ότι η μόνη διαφορά προς επίλυση είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Συνεπώς, όσα επικαλούνται είναι κενά περιεχομένου.
Προφανώς, οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας δεν ικανοποιούν όσους με επαγωγικούς συλλογισμούς επενδύουν στην ένταση. Όχι τόσο γιατί διαφωνούν με τους ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία, όσο γιατί είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτός που διαφυλάσσει τα «ήρεμα νερά» χωρίς υποχωρήσεις. Άλλωστε όλοι οι προκάτοχοί του και συνομιλούσαν και υπέγραφαν συμφωνίες χωρίς να κατηγορούνται για μειοδοσία.
Τι θα συνέβαινε όμως εάν η κυβέρνηση υιοθετούσε το αφήγημα των επικριτών της; Η ματαίωση θα είχε επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις και θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα ένταση στο Αιγαίο. Σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας, η μη διεξαγωγή της συνάντησης θα ερμηνευόταν ως αδυναμία των δύο χωρών να διαχειριστούν τις διαφορές τους απευθείας, χωρίς διαμεσολαβητές.
Επιμύθιο: Η υπερβολική «ανησυχία» οδηγεί σε ακινησία.*
*Αντόνιο Γκράμσι
