Δύο κορίτσια, είκοσι και είκοσι ενός ετών. Η μία δεν γύρισε ποτέ σπίτι. Η άλλη γύρισε στη ζωή την τελευταία στιγμή.
Στη Θεσσαλονίκη, τα ξημερώματα του Σαββάτου 10 Οκτωβρίου, μια 20χρονη έχασε τις αισθήσεις της σε πολυχώρο εκδηλώσεων, μετά από χρήση MDMA, και πέθανε λίγες ώρες αργότερα. Λίγες μέρες μετά, στην Πάρο, μια 21χρονη κατέρρευσε σε κωματώδη κατάσταση και μεταφέρθηκε διασωληνωμένη στο Τζάνειο. Ευτυχώς αποσωληνώθηκε. Εξετάζεται αν είχε λάβει το λεγόμενο «χάπι του βιασμού».
Και στις δύο ιστορίες, δίπλα τους βρισκόταν πολύ στενά τους πρόσωπα: ο φίλος της μιας, ο σύντροφος της άλλης, και τις ευθύνες τους θα τις κρίνει η Δικαιοσύνη.
Εκείνο που μας κοιτάζει κατάματα είναι κάτι άλλο: ο φόβος δεν έχει πάντα το πρόσωπο του αγνώστου.
Η εμπιστοσύνη χτίζεται αργά, με λόγια, με βλέμματα, με μικρές αποδείξεις. Κι όμως, μπορεί να γίνει το πιο εύκολο εργαλείο. Όποιος την κερδίσει, κερδίζει και τη δυνατότητα να οδηγήσει τον άλλον εκεί που εκείνος δεν θα πήγαινε μόνος. Όταν κάποιος τη χρησιμοποιεί για δικό του όφελος, η εμπιστοσύνη γίνεται παγίδα.
Να εμπιστευόμαστε, ναι. Αλλά να θυμόμαστε ότι δικαιούμαστε να λέμε «όχι» ακόμη και στον άνθρωπο που αγαπάμε. Και ότι όποιος μας αγαπά αληθινά δεν θα μας ζητήσει ποτέ να το αποδείξουμε με τον κίνδυνο της ζωής μας.
