Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, πέτυχε κάτι που κανείς δεν είχε φανταστεί: να εκδώσει ένα ψήφισμα για τα Κατειλημμένα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, το οποίο πανηγυρίζεται ως ιστορική «νίκη» από την ίδια την κοινότητα των καταληψιών.
Και πώς να μην πανηγυρίζουν οι άνθρωποι, όταν ο Δήμος –με τις ψήφους της παράταξής του και της «Ανοιχτής Πόλης»– τους αναγνώρισε επισήμως ως «αυθύπαρκτη οντότητα», «συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο» και «ισότιμο συνομιλητή» με αποφασιστικό ρόλο για το μέλλον της περιοχής.
Η υπόθεση της απεργίας πείνας στα Προσφυγικά κατάφερε να ενώσει μια πολύ συγκεκριμένη... παρέα. Σε επιστολή τους, οι Άκης Δημακόπουλος, Βασίλης Γκόνης, αλλά και οι γνωστοί Νίκος Μαζιώτης και Δημήτρης Κουφοντίνας, ένωσαν τις φωνές τους ζητώντας να μην υπάρξει μοιραία εξέλιξη. Είναι πραγματικά για να απορεί κανείς με τα αντανακλαστικά του Χάρη Δούκα και των συμμάχων του στον Δήμο, οι οποίοι, προκειμένου να χαϊδέψουν τα αυτιά των γνωστών... «συλλογικοτήτων», σπεύδουν να βάλουν ταφόπλακα στο οργανωμένο πλάνο ανάπλασης της Περιφέρειας Αττικής και του Νίκου Χαρδαλιά.
Το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων δεν είναι απλώς μια κίνηση υποχώρησης· είναι μια πρωτοφανής θεσμική... συνθηκολόγηση. Ο κ. Δούκας κάλεσε την Περιφέρεια να διακόψει την υλοποίηση της απόφασης ανάπλασης, αποδέχτηκε ότι όλοι οι καταληψίες θα παραμείνουν στα σπίτια τους (δηλαδή στα δημόσια κτήρια που τελούν υπό κατάληψη), και δεσμεύτηκε ουσιαστικά ότι ο Δήμος θα μπλοκάρει κάθε άδεια ή ενέργεια που θα επιχειρήσει η Πολιτεία για να βάλει τάξη στην περιοχή.
Με απλά λόγια, ο Δήμαρχος της πρωτεύουσας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις εξουσίες του όχι για να αποδώσει τα ιστορικά κτήρια στους πολίτες, αλλά για να διασφαλίσει το status quo των παράνομων καταλήψεων.
Την ίδια ώρα που ο κ. Δούκας ανακαλύπτει «ισότιμους συνομιλητές» στα πρόσωπα εκείνων που θεωρούν τη δημόσια περιουσία τσιφλίκι τους, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και η Περιφέρεια Αττικής παραμένουν σταθερά προσηλωμένες στη νομιμότητα, την ευταξία και την πραγματική κοινωνική πολιτική.
Η θέση της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη: οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους τους Αθηναίους, και οι αναπλάσεις γίνονται με βάση το νόμο και το γενικό συμφέρον, όχι με βάση τις υπαγορεύσεις των καταληψιών και των υποστηρικτών τους.
Η προσπάθεια της κοινότητας των Προσφυγικών να παρουσιάσει την κυβέρνηση ως «μόνη απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία» αποτελεί το απόλυτο ανέκδοτο. Η ελληνική κοινωνία απαιτεί ασφάλεια, σεβασμό στον νόμο και καθαρούς δημόσιους χώρους, και όχι «βολικές» συμμαχίες της δημοτικής αρχής με αναρχικές συλλογικότητες.
