Η σύγκρουση Παύλου Πολάκη – Σωκράτη Φάμελλου αποκαλύπτει το βαθύ ρήγμα στον ΣΥΡΙΖΑ για την αυτόνομη πορεία, τις συνεργασίες και το πολιτικό μέλλον του κόμματος.
Η εικόνα ενός κόμματος που αδυνατεί να αποφασίσει ακόμη και αν θα κατέβει αυτόνομα στις επόμενες εκλογές προκαλεί ολοένα μεγαλύτερη ανησυχία στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Με τα δημοσκοπικά ποσοστά να κινούνται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, τις συζητήσεις για ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς να κυριαρχούν στην επικαιρότητα και το πολιτικό κέντρο βάρους να μεταφέρεται διαρκώς εκτός Κουμουνδούρου, η Πολιτική Γραμματεία ανέδειξε ένα ακόμη βαθύ ρήγμα στρατηγικής. Η εισήγηση του Σωκράτη Φάμελλου περί μη ανταγωνιστικής στάσης απέναντι στα νέα πολιτικά εγχειρήματα του χώρου και η ευθεία διαφοροποίηση του Παύλου Πολάκη έφεραν στην επιφάνεια ένα ερώτημα που πλανάται εδώ και μήνες: θέλει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει ως αυτόνομο κόμμα ή προετοιμάζει τη σταδιακή πολιτική του απορρόφηση σε ένα νέο σχήμα;
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την ηγεσία. Διότι οι διαφωνίες δεν αφορούν απλώς τακτικές κινήσεις ή εκλογικούς σχεδιασμούς. Αφορούν την ίδια την ύπαρξη του κόμματος, το αν θα διατηρήσει πολιτική ταυτότητα ή αν θα μετατραπεί σε συμπλήρωμα ευρύτερων διεργασιών που εξελίσσονται εκτός των κομματικών του τειχών.
Ο Πολάκης μίλησε για διάλυση – ποιος τον ακούει;
Η παρέμβαση Πολάκη μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο βουλευτής Χανίων περιέγραψε ουσιαστικά ένα κόμμα που βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής αδράνειας και προειδοποίησε ότι η στρατηγική της ατελείωτης αναμονής οδηγεί νομοτελειακά στη διάλυση. Δεν είναι συνηθισμένο κορυφαίο στέλεχος να μιλά δημόσια για κίνδυνο εξαφάνισης του ίδιου του κόμματός του. Όταν όμως αυτό συμβαίνει μέσα στα κορυφαία κομματικά όργανα, τότε η συζήτηση παύει να είναι θεωρητική και μετατρέπεται σε ζήτημα πολιτικής επιβίωσης.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι απέναντι στη γραμμή της αυτόνομης εκλογικής ετοιμότητας εμφανίζονται στελέχη που ουσιαστικά θεωρούν δεδομένη τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερα σχήματα. Αν η αυτόνομη κάθοδος θεωρείται πλέον «αδιανόητη», όπως φέρεται να υποστηρίχθηκε στη συνεδρίαση, τότε ποιος ακριβώς είναι ο σχεδιασμός για το μέλλον; Ποιος θα καθορίζει τις πολιτικές αποφάσεις; Και κυρίως, ποιο είναι το σχέδιο σε περίπτωση που οι διεργασίες ενοποίησης του χώρου αποτύχουν;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι η διαφωνία Φάμελλου – Πολάκη. Είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να συζητά περισσότερο πώς θα συνυπάρξει με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς παρά πώς θα ανακτήσει τη δική του πολιτική δυναμική. Και όταν ένα κόμμα αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο να συζητά τους όρους της επόμενης συγχώνευσης παρά το πώς θα κερδίσει ξανά την κοινωνία, τότε η λέξη «αυτοδιάλυση» παύει να αποτελεί υπερβολή και αρχίζει να μοιάζει με πολιτική περιγραφή της πραγματικότητας.
