Άραγε γιατί οι υποψήφιοι διάδοχοι του Νίκου Ανδρουλάκη έκαναν ανακωχή στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ;
Άραγε γιατί δεν βγήκαν τα μαχαίρια - όπως πολλοί θα περίμεναν - καθώς το τελευταίο διάστημα δεν έλειπαν οι έντονες εσωκομματικές κόντρες ανάμεσα σε πρωτοκλασάτα στελέχη, που επί της ουσίας αμφισβητούσαν τις ικανότητες του προέδρου, ο οποίος έχει κρατήσει τη βελόνα κολλημένη;
Η απάντηση ωστόσο, είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται.
Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν οι ίδιοι να τον εκτοπίσουν από την ηγεσία, επέλεξαν να αφήσουν τον Μητσοτάκη να κάνει τη δουλειά. Με τις επόμενες εκλογές να πλησιάζουν, και το προβάδισμα του πρωθυπουργού να παραμένει κυρίαρχο, η στρατηγική μετατοπίστηκε: όχι μετωπική σύγκρουση τώρα, αλλά αναμονή για ένα αποτέλεσμα που ενδεχομένως θα αποδυναμώσει και θα εκριζώσει τον Ανδρουλάκη από την προεδρία - εκ των πραγμάτων και οριστικά.
Το συνέδριο, έτσι, λειτούργησε περισσότερο ως σκηνικό ελεγχόμενης ισορροπίας. Εικόνες ενότητας, περιοδείες με βαν και μηνύματα προς τη βάση, αλλά και στιγμές υπερβολής, όπως οι επιθέσεις προς ψηφοφόρους της δεξιάς, που προκάλεσαν αρνητικές εντυπώσεις. Σε κάθε περίπτωση, δεν είδαμε εκτροχιασμό τύπου ΣΥΡΙΖΑ - αν και τα παρατράγουδα δεν έλειψαν.
Στην ουσία, ξεκίνησαν για έναν αγώνα στο τάεκ βο ντο, αλλα κατέληξαν στην Πλατεία Ομονοίας. Το ερώτημα είναι τί θα συμβεί μετά τις εκλογές: αν το αποτέλεσμα είναι χαμηλό, η εσωκομματική σύγκρουση θα επιστρέψει δριμύτερη. Και τότε, η «ανακωχή» θα μοιάζει απλώς με μια σύντομη παύση πριν την επόμενη φάση, με το επόμενο συνέδριο να ξεκινάει στην Πλατεία Κλαυθμώνος.
