Στη Νέα Δημοκρατία τα Συνέδρια ποτέ δεν ήταν μια βαρετή κομματική υποχρέωση. Ήταν πάντα ο καθρέφτης της παράταξης.
Με φιλοδοξίες, στρατόπεδα, έντονες διαφωνίες, ιστορικές ατάκες και κινήσεις που άλλαζαν τις εσωτερικές ισορροπίες. Κάπως έτσι φτάνει σήμερα στο 16ο Συνέδριό της, από τις 15 έως τις 17 Μαΐου, με το σύνθημα «Μαζί για την Ελλάδα του 2030» και με αρκετή συζήτηση ήδη να γίνεται γύρω από παρουσίες, απουσίες και μηνύματα.
Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ ποτέ δεν υπήρξε κόμμα σιωπηλής πειθαρχίας. Από το πρώτο κιόλας Συνέδριο, το 1979 στη Χαλκιδική, φάνηκε ότι μέσα στην παράταξη υπήρχαν στελέχη που ήθελαν να ακουστούν. Η περίφημη «Κίνηση της Βόλβης» από νεολαίους της ΟΝΝΕΔ ζητούσε από τον Εθνάρχη λιγότερο αρχηγικό κόμμα και περισσότερες εσωτερικές διαδικασίες. Για τα δεδομένα της εποχής θεωρήθηκε σχεδόν επαναστατικό.
Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε η πρώτη μεγάλη ρήξη. Το 1986 η ΝΔ πήγε στο Συνέδριό της έχοντας ήδη χάσει τον Κωστή Στεφανόπουλο, ο οποίος είχε ιδρύσει τη ΔΗ.ΑΝΑ. μετά τη σύγκρουσή του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Το κλίμα ήταν βαρύ, τα πηγαδάκια έδιναν κι έπαιρναν, όμως η παράταξη δεν διαλύθηκε. Προχώρησε.
Το ίδιο συνέβη και το 1994. Η αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά και η δημιουργία της Πολιτικής Άνοιξης είχαν ανοίξει βαθιά πληγή. Κι όμως, το κόμμα επέλεξε να κοιτάξει μπροστά. Τρία χρόνια αργότερα, στο δραματικό Συνέδριο του 1997, οι συμμαχίες της τελευταίας στιγμής και οι περίφημοι «λοχαγοί» έφεραν στην ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή, σε μια εσωκομματική ανατροπή που ακόμη συζητείται.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το 2001 γράφτηκε άλλο ένα δυνατό πολιτικό επεισόδιο. Ο Γιώργος Σουφλιάς επέστρεψε στη ΝΔ, μετά τη διαγραφή του από τον Κώστα Καραμανλή το 1998, λίγους μήνες μετά την ήττα του στις εσωκομματικές εκλογές. Η ιστορική φράση «καλωσόρισες σπίτι σου» δεν ήταν απλώς μια ατάκα. Ήταν η παραδοχή ότι στη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη χωρούν ακόμη κι όσοι συγκρούστηκαν σκληρά μαζί της.
Ακόμη και το 2010, όταν απουσίαζε από το Συνέδριο η Ντόρα Μπακογιάννη μετά τη διαγραφή της επειδή ψήφισε υπέρ του πρώτου Μνημονίου, η ΝΔ συνέχισε να πορεύεται μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς πολιτικής πίεσης. Οι διαφωνίες υπήρχαν, οι τόνοι ανέβαιναν, αλλά κανείς δεν αμφισβητούσε ότι η παράταξη όφειλε να μείνει όρθια, ώστε να κρατήσει την χώρα όρθια.
Αυτό είναι ίσως και το πραγματικό μήνυμα του φετινού Συνεδρίου. Στη Νέα Δημοκρατία οι διαφορετικές απόψεις ποτέ δεν αποτέλεσαν είδηση. Είδηση θα ήταν να μην υπάρχουν. Η παράταξη όμως ιστορικά κατάφερνε να ξεπερνά προσωπικές αποστάσεις όταν έμπαινε στο τραπέζι το μεγάλο πολιτικό διακύβευμα της χώρας. Όταν έμπαινε στο τραπέζι το εθνικό συμφέρον.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ειδικά μπροστά στις μάχες που έρχονται και στον στόχο της Ελλάδας του 2030, η πολιτική δεν θυμάται όσους στέκονται διαρκώς απέναντι. Θυμάται εκείνους που είναι παρόντες όταν γράφεται η ιστορία.
