Η στήριξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Έλενα Ακρίτα για τη θέση της αντιπροέδρου της Βουλής έδωσε νέα τροφή στα σενάρια περί μιας πιθανής «σύμπυξης μετώπου».
Το αίμα νερό δεν γίνεται, λέει η γνωστή παροιμία. Στην πολιτική, όμως, όταν μπαίνει στη μέση η ανάγκη της πολιτικής επιβίωσης, ακόμη και παλιές έχθρες μπορούν να… παραμεριστούν. Αλλωστε, πολλοί υποστηρίζουν ότι η καρέκλα είναι αρκετά γλυκιά, για να την αφήσουν να φύγει για μια… κουβέντα παραπάνω.
Η στήριξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Ελενα Ακρίτα για τη θέση της αντιπροέδρου της Βουλής ήρθε, μάλιστα, να δώσει νέα τροφή στα σενάρια περί μιας πιθανής «σύμπτυξης μετώπου» ανάμεσα στα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ, την Πλεύση Ελευθερίας και ανεξάρτητους βουλευτές που προέρχονται από τη Νέα Αριστερά . Σενάρια που προς το παρόν βρίσκονται στο επίπεδο των συζητήσεων, έχουν όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς τις σχέσεις των συγκεκριμένων προσώπων τα προηγούμενα χρόνια.
Οι παλιές αντιπαραθέσεις
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015, έχοντας προηγουμένως συγκρουστεί ανοιχτά με τον Αλέξη Τσίπρα και την τότε ηγετική ομάδα, ενώ αρκετά από τα πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται εκτός Νέας Αριστεράς υπήρξαν βασικά στελέχη της ίδιας περιόδου.
Δέκα και πλέον χρόνια αργότερα, βέβαια, ο πολιτικός χάρτης έχει αλλάξει δραματικά και μαζί του έχουν αλλάξει και οι συσχετισμοί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει μεγάλο μέρος της εκλογικής του δύναμης και αναζητεί τρόπο να παραμείνει υπολογίσιμος στον χώρο. Η Νέα Αριστερά έχει διαλυθεί κοινοβουλευτικά, αφήνοντας πίσω της μια ομάδα ανεξάρτητων βουλευτών που καλούνται να αποφασίσουν την επόμενη πολιτική τους κίνηση. Από την άλλη, η Πλεύση Ελευθερίας έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί τις ανακατατάξεις και να επιχειρεί να διευρύνει την πολιτική επιρροή της.
Τα σενάρια συνεννόησης
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, αρχίζουν να ακούγονται όλο και περισσότερο εισηγήσεις για αναζήτηση κοινών τόπων. Κανείς, τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση, δεν μιλά επισήμως για μια δυνητική συνεργασία.
Περισσότερο συζητείται η δυνατότητα συνεννόησης σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και η σταδιακή δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου, το οποίο στην πορεία θα μπορούσε να αποκτήσει πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η περίπτωση της κυρίας Ακρίτα προσφέρεται, συνεπώς, ως ένα πρώτο τεστ. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε να στηρίξει ανοιχτά μια υποψηφιότητα που προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά το βαρύ παρελθόν που χωρίζει τις δύο πλευρές.
Ενδιαφέρον, όμως, έχει και ποιος απουσιάζει από τα συγκεκριμένα σενάρια. Ο Γιάνης Βαρουφάκης και το ΜέΡΑ25, παρά την κοινή πολιτική καταγωγή αρκετών από τους πρωταγωνιστές της συζήτησης, εμφανίζονται μέχρι στιγμής να μένουν εκτός κάδρου. Κι αυτό διότι αρκετοί δεν τον θεωρούν «υπολογίσιμη» δύναμη, ενώ και ο ίδιος θέλει να διατηρήσει την πολιτική του αυτοτέλεια.
Η πίεση των δημοσκοπήσεων
Τη δύσκολη κατάσταση και τους λόγους για τους οποίους στο παρασκήνιο λαμβάνουν χώρα τέτοιες διεργασίες αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις.
Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού υποχωρεί στο 3,6% από 5,3% τον Ιούλιο (Interview), χάνοντας δηλαδή 1,7 μονάδες μέσα σε έναν μήνα. Η αρχική δυναμική φαίνεται να έχει περιοριστεί αισθητά, την ώρα που οι εσωτερικές αναταράξεις κάνουν ακόμη δυσκολότερη τη μετάβαση από την προσωπική απήχηση της ίδιας της σε ένα συγκροτημένο πολιτικό κόμμα.
Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η Πλεύση Ελευθερίας καταγράφεται στο 2,9%, κάτω δηλαδή από το όριο εισόδου στη Βουλή. Πρόκειται για σημαντική πτώση, με δεδομένο ότι η Πλεύση Ελευθερίας μέχρι πρόσφατα απολάμβανε ποσοστά άνω του 4% και είχε σίγουρη θέση στη Βουλή. Είχαν, μάλιστα, δημιουργηθεί και προσδοκίες ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιπολίτευση.
Στο 2% βρίσκεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την άνοδο από το 1% της προηγούμενης μέτρησης. Η Ρένα Δούρου καλείται, συνεπώς, να επιχειρήσει επανεκκίνηση ενός κόμματος που απέχει πολύ από τα ποσοστά και την πολιτική επιρροή του παρελθόντος.
Ακόμη πιο σκληρή είναι η εικόνα στο ερώτημα για το ποιον εμπιστεύονται οι πολίτες περισσότερο για τη διακυβέρνηση: η Μαρία Καρυστιανού συγκεντρώνει 2,9%, η Ζωή Κωνσταντοπούλου 2,1% και η Ρένα Δούρου μόλις 0,5%.
Με άλλα λόγια, η δημοσκοπική φτώχεια εξηγεί σε σημαντικό βαθμό και την πολιτική κινητικότητα. Οταν η Μ. Καρυστιανού, η Πλεύση Ελευθερίας και ο ΣΥΡΙΖΑ κινούνται μεταξύ φθοράς και ορίου εισόδου στη Βουλή, οι παλιές διαφορές μπορεί να παραμένουν, όμως η ανάγκη αναζήτησης νέου πολιτικού χώρου γίνεται ολοένα και πιο πιεστική.
