Το Σίδνεϊ ζει εφιαλτικές στιγμές. Μια τρομοκρατική επίθεση με ξεκάθαρο ισλαμιστικό και αντισημιτικό υπόβαθρο μετέτρεψε την εβραϊκή γιορτή του Χανουκά σε σφαγείο. Οι δράστες δεν ήταν άγνωστοι «μοναχικοί λύκοι». Ήταν πατέρας και γιος. Ο πατέρας, 50 ετών, αναγνωρίζεται ως ο βασικός εκτελεστής της επίθεσης και έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πυρών. Ο γιος του, Ναβίντ Άκραμ, 24 ετών, τραυματίστηκε και νοσηλεύεται φρουρούμενος. Οι δύο άνδρες έχουν περιγραφεί από τις αρχές ως πακιστανικής και λιβανέζικης καταγωγής.
Δεν επρόκειτο για «μεμονωμένο περιστατικό», ούτε για πράξη «ψυχικής διαταραχής». Ήταν μια σκοτεινή ισλαμιστική επίθεση με συγκεκριμένο στόχο: να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους Εβραίους.
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο Νταν Ελκαγιάμ, μόλις 27 ετών. Τυχαίνει να γνωρίζω την οικογένειά του. Υπήρξα καθηγητής του αδελφού του. Μια αξιοπρεπής οικογένεια, με αρχές και αξίες. Ο Νταν ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωή, ευγένεια και όνειρα. Ζούσε στην Αυστραλία, εργαζόταν ως αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων και σχεδίαζε το μέλλον του. Ετοιμαζόταν να ενταχθεί στην ποδοσφαιρική ομάδα Arncliffe Aurora, στο νότιο Σίδνεϊ, για την πρεμιέρα της σεζόν 2026.
Δολοφονήθηκε προσπαθώντας να προστατεύσει ένα ανήλικο κορίτσι από τις σφαίρες. Δεν έτρεξε να σωθεί. Έμεινε. Για να σωθεί μια άλλη ζωή. Και το πλήρωσε με τη δική του. Ένας ήρωας, χωρίς εισαγωγικά.
Στην ίδια επίθεση δολοφονήθηκε και ο Άλεξ Κλέιτμαν, επιζών του Ολοκαυτώματος, γεννημένος στην Ουκρανία. Παιδί ακόμη, είχε διαφύγει με τη μητέρα και τον μικρό του αδελφό στη Σιβηρία, για να ξεφύγουν από τους ναζί που τουφέκιζαν Εβραίους στα δάση το 1941, υπό απάνθρωπες συνθήκες. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην πατρίδα του, γνώρισε τη σύζυγό του και αργότερα μετανάστευσαν στην Αυστραλία. Εκεί έζησαν για δεκαετίες, απέκτησαν δύο παιδιά και έντεκα εγγόνια.
Και τελικά, επιβίωσε από τους ναζί για να δολοφονηθεί από ισλαμιστές.
Σήμερα επικρατεί σύγχυση και φόβος σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες του δυτικού κόσμου. Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας παντού, την ώρα που γιορτάζουν τη Χανουκά, τη χαρούμενη γιορτή των φώτων και των παιδιών, κάτι σαν τα Χριστούγεννα. Κι όμως, οι ισλαμιστές την έβαψαν με αίμα. Γιατί αυτό είναι το μόνο που γνωρίζουν: βία και θάνατο. Επεισόδια σημειώθηκαν και στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια των εορτασμών.
Ας το πούμε καθαρά: ισλαμοναζισμός. Η ίδια λογική μίσους. Η ίδια εμμονή με τον θάνατο των Εβραίων. Η ίδια περιφρόνηση για τη ζωή, τις γυναίκες, τους «άπιστους», τους ομοφυλόφιλους, την ελευθερία.
Και εδώ τελειώνουν οι υπεκφυγές. Μήπως ήρθε η ώρα στη Δύση να αναρωτηθούμε σοβαρά ποιο Ισλάμ θέλουμε και ποιο δεν θέλουμε; Ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από τις χώρες μας; Ναι, τα μεταναστευτικά ρεύματα είναι σε μεγάλο βαθμό μουσουλμανικά. Και ναι, κάποιοι είναι ριζοσπαστικοποιημένοι. Μήπως πρέπει να ελέγχουμε τι λέγεται σε ορισμένα τζαμιά; Τι κηρύττουν κάποιοι ιμάμηδες; Ποια μηνύματα μίσους διακινούνται εναντίον των Εβραίων, των γυναικών και της ίδιας της Δύσης;
Η ανοχή δεν μπορεί να σημαίνει αυτοκτονία. Το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν έχει καμία θέση στις κοινωνίες μας. Και το αίμα στο Σίδνεϊ το φωνάζει πιο δυνατά από κάθε πολιτική δήλωση.
