Επί σχεδόν μία εβδομάδα, η πρωτεύουσα του Πακιστάν περιμένει την πραγματοποίηση των ειρηνευτικών συνομιλιών ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.
Αν και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι δύο πλευρές θα συναντηθούν, μεγάλα τμήματα της πόλης παραμένουν αποκλεισμένα από τις αρχές.
Σημαντικοί δρόμοι που οδηγούν στο Ισλαμαμπάντ έχουν κλείσει και ένας αυστηρός κλοιός ασφαλείας περιβάλλει τη διοικητική πρωτεύουσα, τη λεγόμενη «Κόκκινη Ζώνη». Στην παρακείμενη «Μπλε Ζώνη», τα καφέ έχουν στερέψει από φρούτα, οι αγορές είναι έρημες, παρατημένες και χωρίς λεωφορεία στις αφετηρίες, οι μετακινούμενοι του Σαββατοκύριακου πασχίζουν να βρουν τρόπο να φθάσουν στα σπίτια τους.
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε πως τα μέτρα δεν πρόκειται να αρθούν σύντομα και ότι είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για την άφιξη αντιπροσώπων, περιλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, την τελευταία στιγμή. «Μας έχουν πει πως οι συνομιλίες μπορεί να πραγματοποιηθούν οποιαδήποτε μέρα», δήλωσε ένας αξιωματούχος.
Το λοκντάουν είναι το δεύτερο μέσα σε δύο εβδομάδες. Το Ισλαμαμπάντ σφραγίστηκε για πρώτη φορά για τις συναντήσεις των αντιπροσωπειών των ΗΠΑ και του Ιράν στις 11 Απριλίου, που τελείωσαν χωρίς συμφωνία. Η πόλη άνοιξε και πάλι για λίγο, στη συνέχεια έκλεισε ξανά καθώς το Πακιστάν περιμένει να φιλοξενήσει έναν δεύτερο γύρο που δεν έχει ακόμη λάβει σάρκα και οστά.
Για τους κατοίκους, η ανασφάλεια έχει γίνει η μεγαλύτερη δυσκολία. Το Ισλαμαμπάντ είναι μια πόλη διερχομένων, όπου πολλοί κάτοικοι εργάζονται στη διάρκεια της εβδομάδας και επιστρέφουν στο σπίτι της οικογένειάς τους το Σαββατοκύριακο. Τώρα, αυτό το μοτίβο έχει διακοπεί.
Ο Αμπντούρ Ρεχμάν Ιρσάντ, διευθυντής στο σταθμό των λεωφορείων, είπε πως ο σταθμός ήταν κλειστός για πέντε με έξι ημέρες αποκλείοντας περισσότερους από 1.000 επιβάτες κάθε μέρα. «Ο κόσμος έρχεται εδώ επειδή είναι ένας λαϊκός σταθμός», είπε. «Αλλά φεύγουν άπραγοι».
Στο λόμπι ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, δημοσιογράφοι που ήρθαν στην πόλη από όλο τον κόσμο για να κάνουν ρεπορτάζ για τις συνομιλίες βρίσκονται στο δικό τους «limbo». Οι κάμερες παραμένουν στη θέση τους. Ο εξοπλισμός είναι έτοιμος. Τα τηλέφωνα ελέγχονται ξανά και ξανά. Όμως έπειτα από μία εβδομάδα στην αναμονή, δεν υπάρχουν πολλά να μεταδώσουν.
Η κατάσταση έχει πλήξει επίσης τον εφοδιασμό της πόλης σε τρόφιμα.
